sygn. I CZ 99/13 8 listopada 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 8 listopada 2013, sygn. I CZ 99/13

Data orzeczenia 8 listopada 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący SSN Barbara Myszka
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt I CZ 99/13
POSTANOWIENIE
Dnia 8 listopada 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Myszka (przewodniczący)
SSN Grzegorz Misiurek
SSN Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa A. Ł. i L. Ł.
przeciwko E. P. i in. ,
o zaniechanie naruszeń i zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 8 listopada 2013 r.,
zażalenia powodów na postanowienie Sądu Okręgowego w W.
z dnia 17 grudnia 2012 r.,
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
2
Powodowie […] w pozwie skierowanym przeciwko […], domagali się,
powołując się na treść art. 140 k.c. i art. 222 § 2 k.c. oraz wskazując wartość
przedmiotu sprawy na kwotę 2.500 złotych (k. 2 ), zakazania pozwanym
przechodzenia przez budynek mieszkalny powodów, położony na działce nr 573/1
przy ul. K. 7 b w P., w celu wejścia do budynku mieszkalnego położonego przy ul. K.
7a, oraz zasądzenia od pozwanych solidarnie na rzecz powodów 1.670 zł tytułem
zwrotu kosztów wykonania zastępczego w postaci wybudowania studni na działce
powodów.
W apelacji, wniesionej od wyroku Sądu Rejonowego w P., oddalającego
powództwo w całości, powodowie wskazali wartość przedmiotu zaskarżenia na
kwotę 1.670 złotych (k. 389 akt).
Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012 roku Sąd Okręgowy w W. odrzucił
skargę kasacyjną powodów wniesioną od wyroku tego Sądu z dnia 27 lipca 2012
roku, oddalającego apelację powodów, wskazując w uzasadnieniu, że skarga jest
niedopuszczalna z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekraczającą
50.000 złotych.
W zażaleniu na to postanowienie, powodowie, zarzucając naruszenie art.
3982
§ 1 k.p.c., art. 25 k.p.c. oraz art. 140, 144 i 222 § 2 k.c. wnieśli o uchylenie
zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarżący nietrafnie kwestionują w zażaleniu dokonaną przez Sąd Okręgowy
ocenę ich żądania o zakazanie naruszania prawa własności nieruchomości,
przysługującego powodom (opartego o art. 222 § 2 k.c.), jako roszczenia
majątkowego. Kryterium podziału roszczeń na majątkowe (które mogą mieć
charakter pieniężny lub niepieniężny) oraz niemajątkowe jest rodzaj interesu strony
chronionego określonym roszczeniem. Żądanie ma charakter majątkowy wówczas,
gdy zmierza do realizacji prawa lub uprawnienia mającego bezpośredni wpływ na
stosunki majątkowe stron, przy czym takimi sprawami mogą być zarówno sprawy
o świadczenie, jak i o ustalenie albo o ukształtowanie prawa lub stosunku
3
prawnego. Prawami majątkowymi są wszelkie prawa wywodzące się bezpośrednio
ze stosunków prawnych, obejmujących ekonomiczne interesy stron i służące
ochronie tych interesów majątkowych. Niemajątkowe są natomiast np. prawa stanu,
prawa służące ochronie dóbr osobistych oraz niemajątkowych stosunków
rodzinnych.
Powodowie domagali się ochrony przysługującego im prawa własności
nieruchomości, na treść którego składają się prawa i obowiązki majątkowe. Z treści
pozwu czy apelacji nie wynika natomiast, aby dochodzili oni w drodze niniejszego
procesu ochrony ich praw niemajątkowych (np. sprecyzowanych przez powodów
dóbr osobistych).Roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem
i o zaniechanie naruszeń własności nieruchomości, zgłoszone na podstawie art.
222 § 2 k.c., należy do kategorii powództw o świadczenie (por. postanowienie SN
z dnia 21 marca 1997 r., II CZ 25/97, nie publ.) i ocenić je należy jako majątkowe
(por. postanowienie SN z dnia 13 listopada 2003 r., IV CK 306/03,niepubl.,
postanowienie SN z dnia 19 grudnia 2002 r., V CZ 162/02, nie publ.).
W niniejszej sprawie powodowie określili w pozwie wartość przedmiotu sporu
na kwotę 2.500 zł, a we wniesionej apelacji wskazali wartość przedmiotu
zaskarżenia na 1.670 zł. Podzielić więc należy ocenę Sądu Okręgowego, że skoro
wartość przedmiotu zaskarżenia nie przewyższa 50.000 złotych, skarga kasacyjna
jest niedopuszczalna w świetle art. 3982
§1 zdanie 1 k.p.c.
W tym stanie rzeczy, zażalenie powodów, podlegało, jako niezasadne,
oddaleniu na podstawie art. 3941
§ 3 k.p.c. w zw. z art. 39814
k.p.c.
es