Postanowienie SN z 22 listopada 2013, sygn. II CZ 80/13
Data orzeczenia
22 listopada 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Krzysztof Strzelczyk
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 22 listopada 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Mirosław Bączyk
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie z powództwa A. L.
przeciwko E. L.
o rozwód,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 22 listopada 2013 r.,
zażalenia powoda
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 9 kwietnia 2013 r.,
odrzuca zażalenie.
2
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2013 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację
powoda A. L. złożoną od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 12 lipca 2012 r.
orzekającego rozwód. W uzasadnieniu swego postanowienia Sąd Apelacyjny
podkreślił, że w postępowaniu apelacyjnym powód był reprezentowany przez
fachowego pełnomocnika, a złożony wraz z apelacją wniosek o zwolnienie od
kosztów postępowania apelacyjnego został oddalony. W dniu 22 stycznia 2013 r.
pełnomocnikowi powoda doręczone zostało prawomocne postanowienie
o oddaleniu zażalenia na odmowę zwolnienia od kosztów postępowania
apelacyjnego.
Sąd Apelacyjny powołując się na treść art. 112 ust. 3 ustawy o kosztach
sądowych w sprawach cywilnych wskazał, że termin do opłacenia przez fachowego
pełnomocnika powoda rozpoczął swój bieg w dniu 23 stycznia 2013 r. i upłynął
z dniem 29 stycznia 2013 r. Nieprawidłowe wezwanie Sądu Okręgowego do
uiszczenia opłaty od apelacji, w ocenie Sądu Apelacyjnego nie sanowało upływu
terminu.
Powód A. L. złożył zażalenie na postanowienie o odrzuceniu apelacji,
domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości.
W zażaleniu powód podnosił rażące naruszenie art. 112 ust. 3 ustawy
o kosztach sądowych w sprawach cywilnych poprzez jego zastosowanie, podczas
gdy powód także poza pełnomocnikiem składał apelację od zaskarżonego wyroku
i w związku z tym zastosowanie w sprawie powinien mieć art. 112 ust. 2 ustawy
o kosztach w sprawach cywilnych. W ocenie skarżącego, choć apelacja powoda
została dołączona do apelacji jego pełnomocnika, to Sąd Okręgowy prawidłowo
postąpił wzywając pełnomocnika do uiszczenia opłaty sądowej na podstawie art.
112 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu.
3
Na podstawie art. 3941
§ 2 k.p.c. w sprawach, w których przysługuje skarga
kasacyjna, zażalenie przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji
kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa
w art. 3981 k.p.c.
, a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na
postanowienie sądu pierwszej instancji. Z przytoczonego przepisu wynika, że co do
zasady dopuszczalność złożenia do Sądu Najwyższego zażalenia uzależniona jest
od dwóch przesłanek:
a) charakteru kasacyjnego sprawy,
b) wydania przez sąd drugiej instancji postanowienia kończącego
postępowanie w sprawie.
Dopuszczalność zażalenia zależy od kumulatywnego spełnienia obu
przesłanek.
W odniesieniu do skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka
zaskarżenia ustawodawca przyjął pewne kryteria limitujące złożenie tego środka
określane w doktrynie i orzecznictwie jako ograniczenia kwotowe (rationes valoris)
oraz ograniczenia przedmiotowe (rationes materiae).
Jednym z ograniczeń przedmiotowych jest ograniczenie wynikające z treści
art. 3982
§ 2 pkt 1 k.p.c., wedle którego skarga kasacyjna w sprawie o rozwód jest
niedopuszczalna. W związku z tym również zażalenie na postanowienie sądu
II instancji w przedmiocie odrzucenia apelacji w sprawie o rozwód, mimo, że jest to
orzeczenie kończące postępowanie w sprawie jest niedopuszczalne (por.
postanowienie Sądu Najwyższego, z dnia 15 lutego 2012 r., I CZ 14/12, niepubl.).
Mając wszystko powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art.
3983
§ 3 k.p.c. w zw. z art. 3941
§ 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji postanowienia.
es