Postanowienie SN z 27 listopada 2013, sygn. V CZ 58/13
Data orzeczenia
27 listopada 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Anna Kozłowska
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 27 listopada 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Anna Kozłowska (przewodniczący)
SSN Irena Gromska-Szuster
SSN Wojciech Katner (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa Wojskowego Szpitala Klinicznego z Polikliniką
Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej […]
przeciwko N. L.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 27 listopada 2013 r.,
zażalenia pozwanego na orzeczenie o kosztach, zawarte w pkt II wyroku Sądu
Okręgowego w W.
z dnia 21 kwietnia 2011 r.,
oddala zażalenie i zasądza od pozwanego na rzecz powoda
300 zł (trzysta) tytułem zwrotu kosztów postępowania
zażaleniowego.
2
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2011 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację powoda
Wojskowego Szpitala Klinicznego z Polikliniką Samodzielnego Publicznego
Zakładu Opieki Zdrowotnej od wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 30 listopada
2010 r. w sprawie przeciwko N. L . o zapłatę 37 040 złotych kosztów hospitalizacji
pozwanego. Sąd Okręgowy zasądził także od powoda na rzecz pozwanego 1 200
złotych kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym.
W skierowanym do Sądu Najwyższego w dniu 6 czerwca 2011 r. zażaleniu
pozwanego na orzeczenie Sądu Okręgowego w zakresie kosztów postępowania,
ustanowiony z urzędu pełnomocnik pozwanego zarzucił temu Sądowi
nieuwzględnienie żądania zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego
pozwanego do kwoty 2 400 złotych oraz żądania podwyższenia kosztów
zastępstwa o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Jako podstawę
prawną zaskarżenia pozwany wskazał naruszenie § 2 ust. 1 i 2 w związku z § 6 pkt
5 i § 13 ust. 1 pkt 1 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz
ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę
prawnego ustanowionego z urzędu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego
orzeczenia w zaskarżonej części lub jego zmianę i zasądzenie kosztów
postępowania w żądanej wysokości, ewentualnie uchylenie tego orzeczenia
i przekazanie sprawy w zaskarżonej części do ponownego rozpoznania wraz
z zasądzeniem kosztów postępowania zażaleniowego.
Powód wniósł o oddalenie zażalenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie pozwanego zostało odrzucone przez Sąd Okręgowy
postanowieniem z dnia 1 września 2011 r. ze względu na nieusunięcie
w zakreślonym terminie braków formalnych tego zażalenia w postaci niewykazania
umocowania pełnomocnika skarżącego do działania przed Sądem Najwyższym.
3
Postanowienie to zostało zaskarżone przez pełnomocnika pozwanego zażaleniem,
opartym na zarzutach naruszenia art. 91, 118 § 1 i 2 oraz art. 3941
§ 1 pkt 2 k.p.c.
z wnioskiem o jego uchylenie.
Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 28 maja 2013 r. uchylił
postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 1 września 2011 r., uznając zażalenie za
oczywiście uzasadnione, powołując się w uzasadnieniu na motywy zawarte w
postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2012 r., sygn. akt V CZ
45/12. W postanowieniu tym Sąd Najwyższy uchylił jako wadliwe, wcześniejsze
postanowienie Sądu Okręgowego odrzucające zażalenie pełnomocnika pozwanego
ze względu na brak wykazania jego umocowania, na postanowienie odrzucające z
tej samej przyczyny zażalenie tego pełnomocnika na koszty procesu zawarte w
wyroku Sądu drugiej instancji.
W uzasadnieniu postanowienia z dnia 28 maja 2013 r. Sąd Najwyższy
przypomniał, że według stanu prawnego obowiązującego w czasie dotyczącym tej
sprawy, zażalenie do Sądu Najwyższego w zakresie kosztów postępowania przed
sądem drugiej instancji stanowiło zwykły środek zaskarżenia, przez co ustanowiony
pełnomocnik zachowywał swoje umocowanie w takim postępowaniu zażaleniowym.
Rozpoznając zatem w niniejszej sprawie zażalenie z dnia 6 czerwca 2011 r.
wniesione przez pełnomocnika pozwanego stwierdzić należy, że zasądzając koszty
zastępstwa procesowego w wysokości jednej stawki minimalnej, w sytuacji, w której
ustanowiony z urzędu pełnomocnik pozwanego, będącego obywatelem obcego
kraju, domagał się kwoty podwyższonej, Sąd drugiej instancji wprawdzie w ogóle
się do tego żądania nie ustosunkował, ale można przyjąć, zgodnie z utrwaloną,
trafną praktyką sądową, iż oznacza to uznanie zasadności przyznania
wynagrodzenia minimalnego. Podzielić należy stanowisko powoda, że nakład pracy
pełnomocnika pozwanego nie różnił się znacząco w postępowaniu przed drugą
instancją od postępowania przed Sądem Rejonowym. Skoro tamto postępowanie
zakończyło się przyznaniem wynagrodzenia według stawek minimalnych
i odpowiadało to żądaniu pełnomocnika pozwanego, to zbyt słabe argumenty
przytoczył skarżący w zażaleniu, aby wynagrodzenie to zwiększać ponad
przyznane, w zaskarżonym w tym zakresie wyroku.
4
W tej sytuacji na podstawie art. 39814
w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c.
zażalenie należało oddalić, rozstrzygając o kosztach na podstawie art. 98
w związku z art. 3941
§ 3 i art. 39821
k.p.c.
es