Postanowienie SN z 5 grudnia 2013, sygn. V CZ 65/13
Data orzeczenia
5 grudnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Krzysztof Strzelczyk
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 5 grudnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)
SSN Barbara Myszka
SSN Anna Owczarek (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa G. Sp. z o.o. w upadłości układowej z siedzibą
we W.
przeciwko M. P.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 5 grudnia 2013 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego we W.
z dnia 9 maja 2013 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej
sygn. Akt […],
1) oddala zażalenie,
2) przyznaje radcy prawnemu K. Ż., prowadzącemu Kancelarię
Prawną – K. Ż. Radca Prawny we W., ustanowionemu z urzędu
dla powoda w postępowaniu kasacyjnym od Skarbu Państwa -
Sądu Okręgowego we W. wynagrodzenie w kwocie 2.700,- ( dwa
tysiące siedemset ) zł z należną stawką podatku od towarów i
usług za udział w postępowaniu zażaleniowym.
UZASADNIENIE
2
Sąd Okręgowy we W. postanowieniem z dnia 9 maja 2012 r. (1) oddalił
wniosek powoda G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości
układowej z siedzibą we W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej
od wyroku tego Sądu z dnia 9 lutego 2012 r., zmieniającego wyrok sądu pierwszej
instancji przez oddalenie powództwa o zapłatę kwoty 76.520 zł z bliżej określonymi
odsetkami, skierowanego przeciwko pozwanemu M. P., (2) odrzucił skargę
kasacyjną powoda.
Sąd Okręgowy przyjął, że przekroczenie terminu do wniesienia skargi
kasacyjnej wynikło z zaniedbania pełnomocnika procesowego reprezentującego
powoda, co obciąża bezpośrednio powoda. Skarga nie została wniesiona
w terminie ze względu na błędną informację o jej niedopuszczalności wynikającej
z wartości przedmiotu zaskarżenia, nieprzekraczającej kwoty 100.000 zł.
Pełnomocnik wskazał ponadto, że z ustnego uzasadnienia wyroku Sądu
Okręgowego wynikało, iż powództwo było przedwczesne, a objęte nim roszczenie
będzie mogło być dochodzone w późniejszym czasie. W ocenie Sądu Okręgowego
pełnomocnik nie dochował należytej staranności i wprowadził powoda w błąd co do
niedopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej. Nie usprawiedliwia to jednak
przywrócenia terminu powodowi, bowiem o braku jego winy w uchybieniu nie
świadczą błędy pełnomocnika ani brak porozumienia pomiędzy nim
a pełnomocnikiem.
Powód zaskarżył zażaleniem postanowienie Sądu Okręgowego w części
odrzucającej skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie, ponadto na podstawie
art. 380 w zw. z art. 39821
i 3941
§ 3 k.p.c. wniósł o rozpoznanie niezaskarżalnego
postanowienia o odmowie przywrócenia terminu. Powód zarzucił błędne przyjęcie,
że ponosi winę w uchybieniu terminu wskazując, że zaufał profesjonalnemu
pełnomocnikowi w dobrej wierze, co do prawidłowości prowadzenia postępowania
i pouczeń, stąd zachował obiektywny miernik staranności wymagany od niego jako
strony. Niezwłocznie po powzięciu wiadomości, że skarga kasacyjna mu
przysługuje, podjął czynności zmierzające do jej wniesienia, zatem nie powinien
ponosić negatywnych konsekwencji zaniedbań profesjonalnego pełnomocnika.
3
Ponadto ustanowiony z urzędu radca prawny wniósł o przyznanie kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi w postępowaniu zażaleniowym
według norm przepisanych.
Pozwany w odpowiedzi na zażalenie wniósł o oddalenie zażalenia
i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W judykaturze Sądu Najwyższego jednolicie przyjmowany jest pogląd,
w myśl którego przy ocenie zawinienia w uchybieniu terminu do dokonania
czynności procesowej zaniedbanie pełnomocnika procesowego należy traktować
tak jak zaniedbanie strony, którą reprezentuje. W konsekwencji nie można
skutecznie opierać wniosku o przywrócenie uchybionego terminu na twierdzeniu,
że zaniedbania dopuścił się pełnomocnik a nie strona (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2013 r., V CZ 104/12, niepubl.; postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 2010 r., I CZ 122/09, niepubl.; postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2007 r., II CSK 167/07, niepubl.; postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2003 r., I CZ 139/03, niepubl.; postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2002 r., II CZ 72/02, niepubl.; postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2000 r., IV CKN 841/00, niepubl.;
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2000 r., II CKN 950/99, niepubl.;
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 1999 r., II CKN 794/99,
niepubl.). W takim wypadku możliwość przywrócenia terminu istnieje jedynie wtedy,
gdy uchybienie terminu nie zostało zawinione przez pełnomocnika
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2008 r., IV CZ 25/08,
niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2005 r., V CZ 35/05,
niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2000 r., II CKN
1042/99, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 1998 r.,
I CKN 297/98, niepubl.). W niniejszej sprawie powód wprost przyznał,
że reprezentujący go adwokat nie dochował należytej staranności przy
dokonywaniu oceny dopuszczalności i celowości wniesienia skargi kasacyjnej od
wyroku Sądu Okręgowego z dnia 9 lutego 2012 r. W tych okolicznościach odmowa
4
przywrócenia powodowi terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiła bez
naruszenia art. 168 k.p.c. i konsekwentnie wniesiona przez powoda skarga
kasacyjna prawidłowo została odrzucona przez Sąd odwoławczy.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814
w zw. z art. 3941
§ 3
k.p.c., postanowił jak wyżej, orzekając o kosztach postępowania zażaleniowego
w zakresie wynagrodzenia radcy prawnego ustanowionego z urzędu dla strony
powodowej – na podstawie § 15 i 16 oraz § 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 6
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności radców prawnych ... (jedn. tekst Dz. U. 2013 r., poz. 490).