Postanowienie SN z 6 grudnia 2013, sygn. I CNP 18/13
Data orzeczenia
6 grudnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Kazimierz Zawada
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 6 grudnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Zawada
w sprawie ze skargi E. R. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Okręgowego w T.
z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. Akt […], wydanego w sprawie
z powództwa C. P.
przeciwko E. R.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 grudnia 2013 r.,
odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.
2
UZASADNIENIE
Zarówno w piśmiennictwie, jak orzecznictwie (por. np. wyrok Sądu
Najwyższego z dnia 5 września 2008 r., I CNP 27/08, LEX nr 457829), przyjmuje
się, że niezgodność orzeczenia z prawem, uzasadniająca odpowiedzialność
odszkodowawczą, ma charakter kwalifikowany i zachodzi tylko wtedy, gdy
orzeczenie zostało wydane na skutek rażąco błędnej wykładni prawa lub rażąco
niewłaściwego zastosowania prawa, tj. uchybień odnoszących się do regulacji
prawnych istotnych i nieuzasadniających odmiennych ocen. W szczególności nie
stanowi takiego uchybienia opowiedzenie się przez sąd za jedną z możliwych
interpretacji przepisów prawa. Przeciwny pogląd zagrażałby takim wartościom, jak:
stabilność obrotu prawnego, swoboda sądu w ocenie materiału dowodowego
i stosowaniu prawa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2009 r.,
III CNP 42/08, oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2009 r.,
I CNP 121/08).
Według art. 4249
k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do
rozpoznania, jeżeli jest ona oczywiście bezzasadna. Skargę uważa się za
oczywiście bezzasadną, gdy z jej treści, bez głębszej analizy wynika, że nie może
być uwzględniona.
E. R. zarzuciła kwestionowanemu w skardze prawomocnemu wyrokowi Sądu
Okręgowego z dnia 17 lipca 2012 r. w części „przewyższającej kwotę 14 756,63 zł”
niezgodność z art. 229 i 321 k.p.c., art. 45 i 64 ust. 2 Konstytucji oraz art. 17
Uniwersalnej deklaracji praw człowieka.
Twierdzenia skarżącej o naruszeniu tych przepisów przez Sąd Okręgowy nie
zawierają jednak argumentów, które pozwalałyby - wstępnie oceniając - zasadnie
wnioskować, iż objęte skargą orzeczenie jest w kwestionowanej części dotknięte
kwalifikowaną sprzecznością z prawem w przedstawionym wyżej znaczeniu.
W konsekwencji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.