Postanowienie SN z 18 grudnia 2013, sygn. IV CNP 42/13
Data orzeczenia
18 grudnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Dariusz Dończyk
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 18 grudnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Dończyk
w sprawie ze skargi powódki
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w L.
z dnia 7 lipca 2011 r.,
w sprawie z powództwa K. S.
przeciwko D.W.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 18 grudnia 2013 r.,
1) odrzuca skargę;
2) oddala wniosek pozwanego o zasądzenie od powódki
zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym.
2
UZASADNIENIE
Powódka K. S. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 7 lipca 2011 r. (sygn. akt II
Ca …/11), którym oddalono apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego w L. z
dnia 29 marca 2011 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia powinna
spełniać sformalizowane warunki określone w art. 4245
k.p.c., w tym wskazanie
przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny (art. 4245
§ 1 pkt 3),
oraz uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie
wyroku, którego skarga dotyczy (art. 4245
§ 1 pkt 4). Skarga oprócz przytoczenia
podstaw, o których mowa w art. 4245
§ 1 pkt 2 k.p.c., oraz ich uzasadnienia
powinna wyraźnie wskazywać przepis prawa, z którym zaskarżony wyrok jest
niezgodny. Obowiązek wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie
jest niezgodne jest wymogiem odrębnym od powinności przytoczenia w skardze jej
podstaw oraz ich uzasadnienia. Wskazanie przez skarżącą przepisów prawa
materialnego lub przepisów postępowania, które zostały naruszone przez sąd,
w ramach przytoczenia podstaw skargi, nie spełnia zatem jednocześnie wymogu
określonego w art. 4245
§ 1 pkt 3 k.p.c. (por. m.in. postanowienia Sądu
Najwyższego: z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz.
140, z dnia 21 grudnia 2006 r., III CNP 57/06, z dnia 24 lipca 2008 r., I CNP 51/08,
z dnia 29 czerwca 2012 r., IV CNP 18/12 oraz z dnia 7 sierpnia 2013 r., II CNP
32/13 – niepubl.). Podstaw skargi nie można bowiem utożsamiać z przepisami
prawa, z którymi niezgodne jest zaskarżone skargą orzeczenie. Skarga nie spełnia
tego wymagania, gdyż za takowe nie może być uznany zawarty w niej wniosek
o stwierdzenie, że przepis § 6 rozporządzenia Ministra Skarbu Państwa
z 29 czerwca 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad gospodarki finansowej
Funduszu Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 116, poz. 789) nie może stanowić podstawy
prawnej zaskarżonego wyroku w przedmiotowej sprawie, gdyż jest niezgodny z art.
56 ust. 6 ustawy z 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji (jedn. tekst:
Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397 ze zm.) oraz niezgodny z art. 5 ust. 1 ustawy
3
z 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących
Skarbowi Państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 493 ze zm.). Nie spełnia tego wymagania
także zawarte w uzasadnieniu skargi (str. 9) stwierdzenie, że wyroki obu sądów
obydwu instancji są niezgodne z powołanymi w uzasadnieniu przepisami prawa
handlowego, cywilnego oraz administracyjnego i naruszają prawa powódki jako
wierzyciela likwidowanej państwowej osoby prawnej. Nie jest rzeczą Sądu
Najwyższego samodzielne ustalanie na podstawie analizy wskazanych podstaw
skargi i ich uzasadnienia, z jakimi przepisami prawa jest niezgodne orzeczenie
zaskarżone skargą.
Skarga nie zawiera także uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, gdyż
ogranicza się do stwierdzenia, że w wyniku zaskarżonego wyroku powódka
poniosła szkodę w wysokości 10.625,01 zł. Uprawdopodobnienie szkody
w rozumieniu art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c. oznacza przedstawienie odpowiedniego
wywodu prawnego, wskazującego na to, iż szkoda została istotnie wyrządzona oraz
określającego czas jej powstania, rodzaj i rozmiar, a także związek przyczynowy
z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem (por. m.in. postanowienia Sądu
Najwyższego: z dnia 5 października 2007 r., II CNP 147/07, niepubl., z dnia
25 stycznia 2008 r., I CNP 117/07, niepubl., z dnia 24 października 2007 r., I CNP
67/07, niepubl., z dnia 15 listopada 2007 r., I CNP 76/07, niepubl.).
Poza tym art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c. wymaga wykazania w skardze,
że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było
i nie jest możliwe. Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że skarżącego
obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących
środków prawnych, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego
orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby
odnieść skutku. Skarżący powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie
przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy
pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia.
Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c., skarżący musi
„wykazać” (nie tylko „wskazać”), iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze
innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić
i przedstawić w skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący
4
wątpliwości oraz w drodze stosownego wywodu dowieść jej istnienia
(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05,
OSNC 2006, nr 1, poz. 17, z dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05, nie publ., z dnia
27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140). Wniesiona
skarga nie spełnia tego wymagania, gdyż ogranicza się wyłącznie do stwierdzenia,
iż ze względu na treść art. 398 § 1 k.p.c. wniesienie skargi kasacyjnej od
zaskarżonego wyroku nie było możliwe. Pomija więc analizę możliwości
zaskarżenia orzeczenia innymi wchodzącymi w rachubę środkami zaskarżenia
prawomocnych orzeczeń np. skargi o wznowienie postępowania.
Skarga dotknięta wskazanymi wyżej brakami podlegała odrzuceniu
na podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c. bez możliwości konwalidacji dostrzeżonych
braków.
Zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek o zasądzenie kosztów
postępowania od strony powodowej podlegał oddaleniu z tej przyczyny, że
odpowiedź na skargę została złożona z uchybieniem terminu przewidzianego w art.
3987
§ 1 w zw. z art. 42412
k.p.c., co w myśl ugruntowanego orzecznictwa Sądu
Najwyższego (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 16 maja 2002 r., IV CKN
1071/00, OSNC 2003, nr 9, poz. 120, z dnia 14 marca 2003 r., V CKN 1733/00,
niepubl. oraz z dnia 7 maja 2003 r., IV CKN 113/01, niepubl.) uzasadniało
oddalenie zawartego w niej wniosku o zwrot kosztów postępowania. Zgodnie
bowiem z art. 3987
§ 1 k.p.c. – mającym także poprzez art. 42412
k.p.c.
zastosowanie w postępowaniu wywołanym skargą - strona może wnieść odpowiedź
na skargę w terminie dwutygodniowym od doręczenia jej skargi. Nie stanowi
odpowiedzi na skargę tak nazwane pismo procesowe, wniesione po upływie
ustawowego terminu do dokonania tej czynności. W konsekwencji, nie wywołuje
ono skutków w zakresie zawartego w nim wniosku o zasądzenie kosztów
postępowania kasacyjnego, obejmującego sporządzenie i wniesienie odpowiedzi
na skargę (art. 167 w zw. z art. 391 § 1, art. 39821
i art. 42412
k.p.c.).
db