Postanowienie SN z 15 stycznia 2014, sygn. III CNP 37/13
Data orzeczenia
15 stycznia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Barbara Myszka
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 15 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Barbara Myszka
w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. w Ś.
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 6 września 2013 r. wydanego w sprawie z powództwa M. sp. z o.o. w Ś.
przeciwko M. Z. i K. P.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 15 stycznia 2014 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
2
Wyrokiem z dnia 28 listopada 2012 r. Sąd Rejonowy w K. zasądził od
pozwanych K. P. i M. Z. solidarnie na rzecz powodowej Spółki M. sp. z o.o. z
siedzibą w Ś. kwotę 73 949 zł z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu. Ustalił,
że powodowa Spółka jest wierzycielem spółki pod firmą Hodowcy Świń E. – W. sp.
z o.o. z siedzibą w Ł. oraz że pozwani byli członkami zarządu tej spółki w czasie
powstania wierzytelności powódki, która wynika z nakazu zapłaty Sądu
Rejonowego w L. z dnia 1 grudnia 2010 r. Ze względu na to, że egzekucja
prowadzona na podstawie tego nakazu przeciwko spółce Hodowcy Świń E. – W.
okazała się bezskuteczna, Sąd Rejonowy na podstawie art. 299 § 1 k.s.h. zasądził
dochodzoną kwotę solidarnie od obu pozwanych.
Po rozpoznaniu sprawy na skutek apelacji pozwanego M. Z., Sąd Okręgowy
w K. wyrokiem z dnia 6 września 2013 r. zmienił zaskarżony wyrok Sądu
Rejonowego w ten sposób, że oddalił powództwo w stosunku do obu pozwanych i
zasądził od powodowej Spółki na rzecz pozwanego M. Z. kwotę 9 115 zł tytułem
kosztów procesu za obie instancje.
W dniu 24 września 2013 r. powodowa Spółka wniosła skargę, w której –
powołując się na naruszenie art. 299 k.s.h. przez błędną jego wykładnię - wniosła
o „...stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 6
września 2013 r., w przedmiocie odpowiedzialności pozwanych jako członków
zarządu spółki z o.o. za jej zobowiązania na podstawie art. 299 k.s.h....”.
W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że wzruszenie zaskarżonego wyroku
w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, skarga kasacyjna
była bowiem niedopuszczalna, bo postępowanie zostało wszczęte przed wejściem
w życie ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks
postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. Nr 233, poz. 1381 –
dalej: „ustawa nowelizująca”), i nie ma również podstaw do wznowienia
postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245
§ 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności
prawomocnego wyroku z prawem powinna zawierać - obok oznaczenia wyroku,
od którego została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości
3
lub w części, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia, wskazania przepisu
prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny, uprawdopodobnienia
wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga
dotyczy, i wniosku o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem - także
wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono, stosując
art. 4241
§ 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi.
Wszystkie te wymagania mają charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga
niespełniająca któregokolwiek z nich podlega odrzuceniu a limine (art. 4248
§ 1
k.p.c.). Z art. 4248
§ 2 k.p.c. wynika natomiast, że skarga spełniająca wszystkie
wymagania konstrukcyjne podlega także odrzuceniu, jeżeli zmiana zaskarżonego
wyroku w drodze innych środków prawnych była lub jest możliwa albo jeżeli nie
zachodzi wyjątek, o którym mowa w art. 4241
§ 2 k.p.c. Oznacza to, że skarga
podlega odrzuceniu, jeżeli w wyniku wstępnego badania okaże się, że - mimo
odmiennych twierdzeń zawartych w skardze - zmiana zaskarżonego wyroku była
lub jest możliwa.
W sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem - wbrew odmiennym
zapatrywaniom skarżącej – dopuszczalna była skarga kasacyjna. Zgodnie z art.
3982
§ 1 k.p.c. w brzmieniu ustalonym przez ustawę z dnia 22 lipca 2010 r.
(Dz.U. Nr 155, poz. 1037), skarga kasacyjna była niedopuszczalna w sprawach
o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia była niższa
niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych - niższa niż
siedemdziesiąt pięć tysięcy złotych. Z dniem 3 maja 2012 r. przepis ten został
zmieniony przez art. 1 pkt 41 ustawy nowelizującej i według jego nowego
brzmienia, skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe,
w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy
złotych. Równocześnie w art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej wyrażona została
reguła, według której przepisy tej ustawy stosuje się do postępowań wszczętych po
dniu jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2 - 7.
Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia
5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07, której nadano moc zasady prawnej
(OSNC 2008, nr 11, poz. 122), w wyniku zmian wprowadzonych ustawą z dnia
4
2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U. Nr 172, poz. 1804) oraz ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r.
o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju
sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), postępowanie kasacyjne
utraciło charakter postępowania w trzeciej instancji, a skarga kasacyjna wnoszona
poza tokiem instancji stała się instrumentem kontroli zgodności z prawem
prawomocnych orzeczeń wydawanych przez sądy powszechne. Skoro celem
postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej jest wyłącznie kontrola
legalności orzeczenia, a nie rozpoznanie sprawy, w której zostało ono wydane,
to jakkolwiek wniesienie skargi zaczyna postępowanie będące kontynuacją
postępowania zakończonego przez sądy powszechne, to jednak w znaczeniu
technicznoprocesowym wszczyna nową sprawę. Trzeba zatem przyjąć,
że wniesienie skargi kasacyjnej jest wszczęciem postępowania w rozumieniu art. 9
ust. 1 ustawy nowelizującej. Stanowisko takie zajął również Sąd Najwyższy
w postanowieniach z dnia 24 maja 2013 r., V CZ 154/12 i V CZ 157/12 (nie publ.).
Ze względu na to, że zaskarżony wyrok został wydany po wejściu w życie
ustawy nowelizującej, kiedy dolna granica wartości przedmiotu zaskarżenia
przesądzająca o dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawie zakończonej
powołanym wyrokiem wynosiła pięćdziesiąt tysięcy złotych, w sprawie tej
przysługiwała skarga kasacyjna.
Skarżąca nie wykazała więc - wbrew wymaganiom określonym w art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c. - że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków
prawnych nie było możliwe.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248
§ 2 k.p.c. orzekł,
jak w sentencji.