Postanowienie SN z 16 stycznia 2014, sygn. IV CNP 50/13
Data orzeczenia
16 stycznia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
POSTANOWIENIE
Dnia 16 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie ze skargi powoda
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w L.
z dnia 13 grudnia 2012 r.,
w sprawie z powództwa Ł. S.
przeciwko Towarzystwu Zarządzającemu S. Spółce z ograniczoną
odpowiedzialnością Spółce Komandytowo - Akcyjnej w .o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 16 stycznia 2014 r.,
odrzuca skargę i zasądza od powoda na rzecz pozwanego
kwotę 1 200 (jeden tysiąc dwieście) zł tytułem kosztów
postępowania ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku.
UZASADNIENIE
2
Powód Ł. S. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 13 grudnia 2012 r.
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w L. Sąd Rejonowy uwzględnił w całości
powództwo o zasądzenie od pozwanego Towarzystwa Zarządzającego S. Spółki z
o.o. Spółki komandytowej kwoty 30 4484 zł z ustawowymi odsetkami i kosztami
procesu z tytułu zwrotu świadczeń otrzymanych od powoda w wykonaniu umowy
leasingu operacyjnego, od której powód odstąpił z powodu jej niewykonania przez
pozwanego. Sąd Rejonowy nie uwzględnił podniesionego przez pozwanego
zarzutu potrącenia, ponieważ uznał, że umowa poręczenia, z której wynikać miała
potrącana wierzytelność, wygasła na skutek odstąpienia przez powoda od umowy
leasingu, względem której była akcesoryjna. Sąd Okręgowy na skutek apelacji
wniesionej przez pozwanego zmienił ten wyrok i oddalił powództwo w całości,
uznając, że zarzut potrącenia został podniesiony skutecznie, ponieważ umowa
poręczenia, w której powód poręczył za wykonanie przez sprzedawcę przedmiotu
leasingu wszystkich zobowiązań pieniężnych wynikających lub związanych z
umowa sprzedaży lub mogących powstać w związku z rozwiązaniem tej umowy, w
szczególności w trybie wypowiedzenia lub odstąpienia, na rzecz finansującego
(pozwanego), była powiązana z umową leasingu jedynie funkcjonalnie i nie wygasła
na skutek odstąpienia przez powoda od umowy leasingu. Pozwanemu, który
odstąpił od umowy sprzedaży przedmiotu leasingu, przysługuje względem
sprzedawcy tego przedmiotu roszczenie o zwrot ceny (104 000 zł), objęte
poręczeniem powoda. Przysługiwała mu więc w stosunku do powoda wzajemna
wierzytelność nadająca się do potrącenia.
Skarga pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu drugiej instancji została oparta na podstawach:
1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i/lub
niewłaściwe zastosowanie art. 491 § 1 k.c. oraz art. 494 k.c. w zw. z art. 395 § 2
k.c.; art. 7091
k.c., art. 876 § 1 k.c. oraz art. 3531
w zw. z art. 65 § 2 k.c.; art. 876
§ 1 k.c. w zw. z art. 491 § 1 k.c. oraz art. 494 k.c.; art. 879 § 1 k.c., art. 498 k.c., art.
65 § 2 k.c., art. 58 k.c. w zw. z art. 473 § 2 i art. 876 § 1 k.c. a ponadto art. 498 § 1
k.c.;
3
2) naruszenia przepisów postępowania - art. 382 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c.
i art. 503 k.p.c. oraz art. 47914
§ 4 k.p.c.
Skarżący wskazał te same przepisy jako te, z którymi zaskarżony wyrok jest
niezgodny. Wyjaśnił, że poniósł szkodę w wysokości 30 484,35 zł ponieważ na
skutek zaskarżonego wyroku utracił możliwość domagania się zwrotu świadczenia
spełnionego w wykonaniu umowy, od której skutecznie odstąpił. Zaznaczył,
że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było
i nie jest możliwe. Brak jest ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie
postępowania, od wyroku nie przysługiwała skarga kasacyjna.
W związku z tym wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego, w L. z dnia 13 grudnia 2012 r.
i zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245
§ 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku powinna zawierać szereg elementów konstrukcyjnych.
Należą do nich:
1) oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy
jest ono zaskarżone w całości lub w części,
2) przytoczenie podstaw skargi oraz ich uzasadnienie,
3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny,
4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez
wydanie wyroku, którego skarga dotyczy,
5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono,
stosując art. 4241
§ 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający
wniesienie skargi,
6) wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.
Skarga powoda nie spełnia wymagania przewidzianego w art. 4245
§ 1 pkt 4
k.p.c. to znaczy nie uprawdopodobnia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez
wydanie orzeczenia, którego dotyczy. Warunek ten jest zrealizowany jedynie
wówczas, gdy strona skarżąca złoży oświadczenie, że szkoda w jej majątku
nastąpiła i wskaże czas, rodzaj i rozmiar tej szkody, a ponadto powoła
4
lub przedstawi dowody lub inne środki uwiarygodniające jej twierdzenie (por. np.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05,
nie publ., postanowienia tego Sądu z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie
publ.; z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16, z. 15
lutego 2006 r., IV CNP 7/05, nie publ.). Powód łączy powstanie swojej szkody
z niemożnością odzyskania od pozwanego spełnionych na jego rzecz świadczeń,
pomija jednak, że przyjęta przez Sąd Okręgowy koncepcja, oparta na
uwzględnieniu zarzutu potrącenia zakłada, że nastąpiło zaspokojenie wierzytelności
powoda w drodze potrącenia. Potrącona wierzytelność wynika ze stosunku
poręczenia, a powód, spłacając poręczony dług nabywa spłaconą wierzytelność do
wysokości dokonanej spłaty (art. 518 § 1 pkt 1 k.c.) i może jej dochodzić od
dłużnika, którym jest w tym wypadku S. K., sprzedawca modułów kontenerowych.
Chcąc uprawdopodobnić poniesienie szkody powód musiałby wiec wyjaśnić, czy i
dlaczego wierzytelności tej nie może zrealizować. Takich informacji skarga nie
zawiera, wobec czego nie można uznać, że mieści w sobie element konstrukcyjny z
art. 4245
§ 1 pkt. 4 k.p.c. Kumulatywne wystąpienie w skardze wszystkich
składników wymienionych w art. 4245
§ 1 k.p.c. jest konieczne, aby można było
uznać skargę za spełniającą niepodlegające naprawie zręby tworzące ten środek
zaskarżenia.
Z przytoczonych względów na podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c. skargę
tę należało odrzucić.
Orzeczenie o kosztach postępowania ze skargi uzasadnia art. 42412
w zw.
z art. 39821
, art. 391 § 1 i art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c. w zw. z § 2, § 6 pkt 5 oraz
§ 13 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst. jedn.: Dz. U.
z 2013 r., Nr 461).
jw