Postanowienie SN z 24 stycznia 2014, sygn. V CZ 86/13
Data orzeczenia
24 stycznia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Grzegorz Misiurek
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 24 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)
SSN Marta Romańska
SSN Maria Szulc (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa Gminy Ś.
przeciwko A. Sp. z o.o. w K.
o rozwiązanie umowy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 24 stycznia 2014 r.,
zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 8 listopada 2013 r.
oddala zażalenie.
2
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny oddalił wniosek o
przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej oraz na podstawie art. 3986
§ 2
k.p.c. odrzucił skargę jako nieopłaconą uznając, że pozwana nie wykazała
okoliczności wskazujących, iż bez jej winy uchybiła terminowi wniesienia opłaty od
skargi.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pozwana podniosła, że zostało ono
wydane wskutek uprzednich wadliwych postanowień w przedmiocie oddalenia
wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych z dnia 27 sierpnia 2012 r. oraz
w przedmiocie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi
kasacyjnej i wniosła o objęcie kontrolą tych postanowień na podstawie art. 380
w zw. z art. 398 21
k.p.c. i uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zaskarżone postanowienie zapadło wskutek uchylenia przez Sąd Najwyższy
postanowienia z dnia 24 kwietnia 2013 r. w przedmiocie odrzucenia skargi
kasacyjnej postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2013 r., V CZ 35/13. Postanowienie
Sądu Apelacyjnego z dnia 27 sierpnia 2012 r. w przedmiocie zwolnienia od kosztów
sądowych, wskutek wniosku pozwanej zgłoszonego w oparciu o art. 380 k.p.c.,
było objęte kontrolą Sądu Najwyższego w tamtym postępowaniu i jego
prawidłowość nie została zakwestionowana, a zatem jego ponowna kontrola jest
niedopuszczalna. Zarzuty skarżącej ukierunkowane na wykazanie wadliwości
odmowy zwolnienia od opłaty od skargi kasacyjnej nie mogą więc skutecznie
prowadzić do zakwestionowania obowiązku uiszczenia opłaty i jej wysokości. W
niniejszym postępowaniu zażaleniowym kontroli podlega natomiast niezaskarżalne
postanowienie w przedmiocie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do
wniesienia skargi kasacyjnej w zakresie wskazanym przez Sąd Najwyższy w
postanowieniu z dnia 28 sierpnia 2012 r., tj. oceny merytorycznej przyczyny
nieuiszczenia w terminie wymaganej opłaty, a zwłaszcza, czy stan zdrowia osoby
uprawnionej do prowadzenia spraw spółki pozwalał jej na poruszanie się na tyle, by
mogła dokonać przelewu opłaty od skargi kasacyjnej. Brak jest podstaw do
uwzględnienia argumentów podniesionych w zażaleniu zwłaszcza, że pozwana nie-
3
uiszczenie opłaty w terminie wiąże przede wszystkim z brakiem środków
pieniężnych i koniecznością ich pozyskania przez osobę uprawnioną do
reprezentacji a przebywającą na zwolnieniu półrocznym, w tym cztery dni w okresie
objętym terminem do zapłaty opłaty. Pozwana jest osobą prawną, była przed
Sądem drugiej instancji reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie
może zatem powoływać się na brak wiedzy o obowiązku uiszczenia kosztów
sądowych w postępowaniu kasacyjnym lub na oczekiwanie zwolnienia od
obowiązku ich uiszczenia. W długim, dwumiesięcznym terminie do wniesienia
skargi kasacyjnej powinna zabezpieczyć stosowne środki pieniężne tym bardziej,
że osoba upoważniona do jej reprezentacji w tym czasie nie przebywała na
zwolnieniu lekarskim, a skarga została wniesiona w ostatnim dniu terminu.
Prawidłowo ocenił także Sąd Apelacyjny, że pozwana nie wykazała, iż osoba ta nie
była w stanie z powodu stanu zdrowia dokonać opłaty, a w konsekwencji
uchybienie terminowi jest zawinione. Nie zostało przedłożone na żądanie Sądu
zaświadczenie o jej unieruchomieniu uniemożliwiającym dokonanie opłaty, choćby
w formie elektronicznej, a strona przyznaje w zażaleniu, że w okresie zwolnienia na
jej koncie były dokonywane operacje finansowe. Wobec prawidłowego oddalenia
wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zasadnie została ona
odrzucona jako nieopłacona na podstawie art. 3986
§ 2 k.p.c.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 39814
w zw.
z art. 394 1
§ 3 k.p.c.