sygn. IV CZ 117/13 12 lutego 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 12 lutego 2014, sygn. IV CZ 117/13

Data orzeczenia 12 lutego 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Zbigniew Kwaśniewski
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt IV CZ 117/13
POSTANOWIENIE
Dnia 12 lutego 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Agnieszka Piotrowska
SSN Maria Szulc
w sprawie z wniosku B. K.
przy uczestnictwie M. K., J. K., S. K. i J. K.
o stwierdzenie nabycia spadku,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 12 lutego 2014 r.,
zażalenia uczestniczki postępowania M. K.
na postanowienie Sądu Okręgowego w R.
z dnia 29 listopada 2012 r.
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
2
Sąd drugiej instancji, postanowieniem wydanym na podstawie art. 373 k.p.c.
w zw. z art. 370 i 13 § 2 k.p.c., odrzucił apelację uczestniczki postępowania
w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku, uznając ją za spóźnioną i nadal
nienależycie opłaconą.
Sąd ten ustalił, że drugi z pełnomocników uczestniczki nadał apelację
opłaconą kwotą 50 zł, którą Sąd pierwszej instancji odrzucił na podstawie art. 1302
§ 3 k.p.c. wobec nieuiszczenia opłaty w wymaganej wysokości 100 zł.
W dniu 30 kwietnia 2012 r. uczestniczka złożyła wniosek o przywrócenie
terminu do wniesienia brakującej opłaty od apelacji, dołączając do wniosku dowód
uiszczenia kwoty 50 zł znakami opłaty sądowej.
Postanowieniem z dnia 28 maja 2012 r. Sąd pierwszej instancji przywrócił
uczestniczce termin do wniesienia apelacji (k. 725).
W ocenie Sądu drugiej instancji, zastosowanie znajdowała sankcja
uregulowana w art. 1302
§ 3 k.p.c. wobec uiszczenia od apelacji opłaty stałej
w niewłaściwej wysokości. Wobec prawomocnego odrzucenia apelacji sąd
powinien z urzędu zwrócić uiszczoną opłatę od pierwotnie złożonej apelacji, błędnie
uznając za wystarczające uiszczenie tylko brakującej części opłaty. Sąd ten
stwierdził nadto, że uczestniczka nie wykazała braku winy w nienależytym
opłaceniu apelacji, bo błąd pełnomocnika obciążał uczestniczkę, a zatem nie
zostały spełnione przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia apelacji.
W tej sytuacji Sąd odwoławczy odrzucił apelację jako spóźnioną i nadal
nienależycie opłaconą.
Uczestniczka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie do Sądu
Apelacyjnego, za pośrednictwem Sądu drugiej instancji, tj. Sądu Okręgowego.
Sąd Apelacyjny stwierdził swą niewłaściwość i postanowieniem przedstawił
zażalenie do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu.
W zażaleniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 1302
w związku z art. 149
u.k.s.c. przez błędne przyjęcie daty wszczęcia sprawy jako daty jej zainicjowania
w 2007 r., a nie wszczęcia postępowania w instancji, co nastąpiło 24 pażdziernika
2009 r., a więc po dacie 1 lipca 2009 r. Zarzut naruszenia art. 168 k.p.c.
uzasadniono kwestionowaniem przypisania winy pełnomocnikowi w opłaceniu
3
apelacji kwotą niższą od wymaganej, podczas gdy było to wynikiem niezawinionego
zbiegu kilku sytuacji naraz, m.in. utrwaloną wiedzą pełnomocnika co do wysokości
opłaty .
Skarżąca wywodzi, że nie rozumie oceny Sądu, iż apelacja jest spóźniona,
a w odniesieniu do zarzutu nienależytego jej opłacenia stwierdza, że nakleja kolejny
znaczek wartości 100 zł.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zasadnie uznał Sąd drugiej instancji, że – odmiennie aniżeli ocenił to Sąd
pierwszej instancji – nie zostały spełnione przesłanki warunkujące przywrócenie
terminu do wniesienia apelacji, ponieważ wskazane we wniosku o przywrócenie
terminu do dokonania czynności procesowej przyczyny nienależytego opłacenia
apelacji przez profesjonalnego pełnomocnika nie były niezawinione.
Sąd odwoławczy trafnie przyjął, że okoliczności w postaci nie
reprezentowania od początku uczestniczki postępowania przez adwokata Z. O.
oraz niedostrzeżenie przez tego pełnomocnika i w konsekwencji nieznajomość
treści przepisów wprowadzających zmiany w k.p.c. i przepisów określających
aktualną wysokość opłaty od apelacji w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku, nie
świadczyły o wykazaniu przez żalącą braku winy w nienależytym opłaceniu
apelacji. Błąd pełnomocnika uczestniczki obciąża samego mocodawcę.
Wobec powyższego, że zasadnie uznał Sąd odwoławczy, iż brak było
podstaw w świetle art. 168 k.p.c. do przywrócenia terminu do wniesienia apelacji,
co odmiennie, lecz wadliwie uczynił Sąd pierwszej instancji, trafnie ocenił Sąd
odwoławczy apelację uczestniczki postępowania jako spóźnioną i odrzucił ją na
podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 370 i art. 13 § 2 k.p.c., uznając ją także za
nienależycie opłaconą, w terminie otwartym do wniesienia tego środka zaskarżenia.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.
39814
k.p.c. w zw. z art. 3941
§ 3 k.p.c.