sygn. I CZ 121/13 20 lutego 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 20 lutego 2014, sygn. I CZ 121/13

Data orzeczenia 20 lutego 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący SSN Barbara Myszka
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt I CZ 121/13
.
POSTANOWIENIE
Dnia 20 lutego 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Myszka (przewodniczący)
SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)
SSN Hubert Wrzeszcz
w sprawie z powództwa R. L.
przeciwko A. S. i G. S.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 20 lutego 2014 r.,
zażalenia pozwanego G. S.
na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 11 lipca 2013 r.,
oddala zażalenie.
2
UZASADNIENIE
Postanowieniem a dnia 11 lipca 2013 r. Sąd Apelacyjny odrzucił wniosek
pozwanego G. S. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i
doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 14 sierpnia 2012 r.
Odrzucił też złożony jednocześnie wniosek o sporządzenie i doręczenie
uzasadnienia tego wyroku. Sąd wskazał, że jest to ponowny wniosek o
przywrócenie terminu do dokonania wskazanej czynności. Pierwszy wniosek
pozwany złożył 15 listopada 2012 r., a Sąd Apelacyjny oddalił go postanowieniem z
dnia 28 lutego 2013 r., odrzucając jednocześnie wniosek o sporządzenie i
doręczenie uzasadnienia wyroku. Kolejny wniosek pozwany złożył 23 marca 2013 r.,
powołując się na schorzenia psychiczne, na które cierpi. Wystąpił także o
ustanowienie dla niego pełnomocnika z urzędu. Sąd ustanowił pełnomocnika, który
uzupełnił wniosek o przywrócenie terminu, składając w kserokopii dalsze
zaświadczenie lekarskie dotyczące stanu zdrowia pozwanego. Sąd Apelacyjny
uznał, że pozwany nie uprawdopodobnił, iż występujący u niego stan chorobowy
stanowił przyczynę uniemożliwiającą mu należyte prowadzenie swoich spraw, w
tym też dochowanie ustawowego terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i
doręczenie uzasadnienia wyroku, jak również dochowanie przewidzianego w art.
169 § 1 k.p.c. terminu do złożenia ponownego wniosku o przywrócenie terminu.
Wskazał, że pozwany dostarczył jedynie kserokopie zaświadczeń lekarskich
niepoświadczone za zgodność z oryginałem. Za pozbawiony znaczenia Sąd uznał
moment, w którym o uchybieniu terminu dowiedział się wyznaczony dla pozwanego
pełnomocnik.
W zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu wniosku o sporządzenie
i doręczenie uzasadnienia Sądu Apelacyjnego pozwany zarzucił naruszenie art.
331 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie, naruszenie art. 171 k.p.c. w zw. z art. 118
§ 1 k.p.c. i art. 91 k.p.c. poprzez ich zastosowanie oraz naruszenie art. 243 k.p.c.
w zw. z art. 169 § 1 k.p.c. Wniósł także na podstawie art. 380 k.p.c. w związku z art.
394 1
§ 3 k.p.c. i art. 39821
k.p.c. o rozpoznanie postanowienia tego Sądu
w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia
odrzuconego wniosku oraz o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie
3
sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów
postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarżący ma rację, że uprawdopodobnienie, iż strona uchybiła terminowi do
dokonania czynności procesowej bez swej winy i że we właściwym czasie zgłosiła
wniosek o przywrócenie terminu nie wymaga przestrzegania sformalizowanych
zasad postępowania dowodowego. Mimo jednak błędnego założenia, że
niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie nie mogą posłużyć do
oceny, czy pozwany był w stanie zdrowia pozwalającym mu złożenie w terminie
wniosku o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku, a jeśli nie, to kiedy ten stan
ustał, rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego odpowiada prawu. Nie budzi wątpliwości,
że pozwany w listopadzie 2012 r. był w stanie złożyć nie tylko wniosek
o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, ale także o przywrócenie
terminu do tej czynności, argumentując, że nie wiedział o terminie, w jakim należało
wystąpić o uzasadnienie orzeczenia. Z kserokopii zaświadczeń lekarskich nie
wynika przy tym, by dolegliwości, na jakie cierpiał wówczas i cierpi obecnie
pozwany (incydenty niedokrwienne, stany depresyjne i lękowe), jakkolwiek
powodują obecnie utrudnienia we wszystkich obszarach życia codziennego, także
w zakresie poznawczym, uniemożliwiały mu permanentnie świadome podjęcie
czynności procesowych, a w szczególności, aby poprzednio złożony wniosek
o przywrócenie terminu skarżący wniósł bez rozeznania znaczenia tej czynności,
co aktualizowałoby rozważania o zachowaniu terminu do wniesienia ponownego
wniosku o przywrócenie terminu. W rezultacie dokonana w oparciu o art. 380 k.p.c.
w zw. z art. 394 1
§ 3 k.p.c. i art. 39821
k.p.c. kontrola prawidłowości postanowienia
o odrzuceniu wniosku pozwanego o przywrócenie terminu nie wykazała podstaw do
odmiennego rozstrzygnięcia o tym wniosku. Skoro pozwany był w stanie złożyć
wniosek o przywrócenie terminu jesienią 2012 r., to ponowny wniosek, złożony kilka
miesięcy później słusznie uznany został za złożony po terminie z art. 169 § 1 k.p.c.
W konsekwencji orzeczenie o odrzuceniu wniosku o sporządzenie
i doręczenie pozwanemu uzasadnienia wyroku z dnia 14 sierpnia 2012 r. jest
prawidłowe, ponieważ termin ustawowy do złożenia tego wniosku upłynął w dniu
21 sierpnia 2012 r.
4
Zażalenie pozwanego należało więc oddalić na podstawie art. 3941
§ 3 w zw.
z art. 39814
k.p.c.
Rozstrzygnięcie o kosztach pomocy prawnej udzielonej pozwanemu
z urzędu wynika z treści § 15 ust. 1, § 2, § 6 pkt 6 i § 13 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności
adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy
prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461).