Postanowienie SN z 20 marca 2014, sygn. II CZ 107/13
Data orzeczenia
20 marca 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Henryk Pietrzkowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 20 marca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)
SSN Anna Kozłowska
SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa J. P.
przeciwko I. B.
o unieważnienie umowy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 20 marca 2014 r.
zażalenia powódki
na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 23 sierpnia 2013 r.
oddala zażalenie.
2
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2013 r. wydanym
na podstawie art. 3986
§ 2 k.p.c. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną
powódki wobec uznania, że skarga ta została wniesiona z uchybieniem
wymaganego terminu. Sąd ten ustalił, że w dniu 10 czerwca 2013 r. pełnomocnik
powódki otrzymał wraz z uzasadnieniem odpis wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 9
maja 2013 r., a w dniu 9 sierpnia 2013 r. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku
bezpośrednio do Sądu Najwyższego.
Z kolei Sąd Najwyższy otrzymał tę skargę kasacyjną dnia 12 sierpnia 2013 r.
i tego samego dnia przekazał ją faxem do Sądu Apelacyjnego, a dnia 13 sierpnia
2013 r. nadał ją pocztą pod adres tegoż Sądu drugiej instancji.
W tej sytuacji Sąd Apelacyjny uznał, że skarga kasacyjna wniesiona została
z uchybieniem terminu określonego w art. 3985
§ 1 k.p.c. i odrzucił ją na podstawie
art. 3986
§ 2 k.p.c.
W zażaleniu powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność
odpowiedniego zastosowania art. 369 § 3 k.p.c., czego Sąd Apelacyjny nie uczynił.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Przesłanką odrzucenia skargi kasacyjnej było wniesienie jej po upływie
ustawowego terminu.
Zgodnie z art. 3985
§ 1 skarga kasacyjna powinna zostać wniesiona do sądu,
który wydał zaskarżone orzeczenie w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia
stronie tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem. W niniejszej sprawie skarga
kasacyjna została wniesiona bezpośrednio do Sądu Najwyższego, a więc do sądu
niewłaściwego. Wniesienie skargi do sądu niewłaściwego nastąpiło co prawda
z zachowaniem terminu określonego w art. 3985
§ 1, jednak w czasie
uniemożliwiającym niezwłoczne przekazanie skargi do sądu właściwego
z zachowaniem tegoż dwumiesięcznego terminu.
3
Zawarte w art. 39821
odesłanie do przepisów regulujących postępowanie
apelacyjne nie uzasadnia zastosowania art. 369 § 3 k.p.c. Norma ta nie określa
ogólnego sposobu postępowania w przypadku wniesienia środka zaskarżenia do
niewłaściwego sądu, lecz jedynie szczególny jego przypadek w postaci wniesienia
apelacji bezpośrednio do sądu ll instancji. Zgodnie z zasadą, iż wyjątki w prawie nie
powinny być interpretowane rozszerzająco, przepis ten nie odnosi się do innych niż
apelacja przypadków wniesienia środków zaskarżenia do sądu niewłaściwego.
Z powyższych względów należy zastosować ogólną regułę odnoszącą się do
wnoszenia środków zaskarżenia do sądu niewłaściwego, zgodnie z którą
w przypadku wniesienia środka odwoławczego do niewłaściwego sądu
i przekazania go następnie właściwemu sądowi, dla oceny zachowania terminu do
wniesienia tego środka zaskarżenia miarodajna jest data nadania go przez sąd
niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data nadania pod adres sądu
niewłaściwego (postanowienie SN z dnia 15 listopada 2000 r., IV CKN 1420/00,
postanowienie SN z dnia 17 lipca 1997 r., III CZ 35/97).
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 39814
k.p.c.
w zw. z art. 3941
§ 3 k.p.c.