sygn. II CNP 66/13 27 marca 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 27 marca 2014, sygn. II CNP 66/13

Data orzeczenia 27 marca 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący SSN Anna Kozłowska
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt II CNP 66/13
POSTANOWIENIE
Dnia 27 marca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Anna Kozłowska
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 27 marca 2014 r.
skargi T. P.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 24 lipca 2012 r.,
wydanego w sprawie z powództwa T. P.
przeciwko K.P.
o ustalenie wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego,
odrzuca skargę.
2
UZASADNIENIE
W sprawie z powództwa T. P. o ustalenie, że jego obowiązek alimentacyjny
w stosunku do pozwanego K. P. wygasł z dniem 1 lipca 2011 r., Sąd Rejonowy w Ł.
oddalił powództwo. Na skutek apelacji powoda, Sąd Okręgowy w Ł. zmienił
zaskarżony wyrok w ten sposób, że ustalił, iż obowiązek alimentacyjny powoda
wobec pozwanego wygasł z dniem 24 lipca 2012 r.
Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego
złożył powód wskazując jako naruszone przepisy procesowe to jest art. 316 § 1, art.
325, art. 328 § 2 k.p.c. oraz przepisy prawa materialnego to jest art. 138 k.r.o.
Zarzuty skargi wiążą się z procesowym brakiem w postaci nieoddalenia części
apelacji powoda zaskarżającej wyrok Sądu Rejonowego w części oddalającej
powództwo o ustalenie nieistnienia obowiązku alimentacyjnego w okresie od 1 lipca
2011 r. do dnia 23 lipca 2012 r. i niesłusznym, zdaniem powoda,
nieuwzględnieniem powództwa w tej części mimo istnienia ku temu przesłanek
materialnoprawnych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Na skutek apelacji powoda zaskarżającej w całości wyrok Sądu Rejonowego
oddalającego sprecyzowane w pozwie powództwo, Sąd Okręgowy zmieniając
zaskarżony wyrok, powództwo uwzględnił jedynie częściowo. Oznacza to, że Sąd
Okręgowy w części w jakiej nie uwzględnił apelacji powoda, to jest nie uwzględnił
żądania ustalenia, że obowiązek alimentacyjny powoda względem syna wygasł
wcześniej niż z dniem 24 lipca 2012 r., powinien był w tej części apelację oddalić.
Skarżący w skardze wskazuje na tę wadliwość wyroku, stawiając zarzuty
naruszenia art. 316 § 1 i art. 325 k.p.c. jednak nie dostrzega, że istnienie szkody
wyrządzonej wyrokiem, jako w ogóle warunku skargi o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia, wiąże się z merytorycznym rozstrzygnięciem
o żądaniu i to rozstrzygnięciem nie sądu pierwszej instancji, ale tego sądu,
od wyroku którego skarga zgodnie z art. 4241
§ 1 k.p.c. przysługuje i od wyroku
którego została wniesiona.
3
Uwzględnienie skargi przez stwierdzenie, że prawomocny wyrok jest
niezgodny z prawem, ma charakter prejudykatu, stwarza bowiem możliwość
dochodzenia od państwa, na podstawie art. 4171
§ 2 k.c., odszkodowania
za szkodę wyrządzoną przez wydanie konkretnego rozstrzygnięcia.
Ta materialnoprawna podstawa powództwa o odszkodowanie, wymaga od powoda
wykazania wszystkich przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, z których
istnienie szkody i związku przyczynowego pomiędzy tą szkodą a zdarzeniem
sprawczym jakim jest treść wydanego wyroku, muszą być wykazane już na etapie
uzyskiwania prejudykatu. Tymczasem, rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Sądu
Okręgowego, obejmujące ustalenie wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego
z dniem 24 lipca 2012 r. jest dla powoda korzystne, z wyroku tego nie wynika dla
niego żadna szkoda. Szkodą jaką powód artykułuje w skardze, to jest, że za okres
co do którego, zdaniem skarżącego niesłusznie, sąd uznał powództwo za
nieuzasadnione, ma on obowiązek płacenia alimentów, co daje kwotę „co najmniej
7 650 zł”, jest szkodą będącą następstwem nieuwzględnienia żądania apelacji
obejmującego okres od 1 lipca 2011 r. do 23 lipca 2012 r. W tym jednak zakresie
wyrok Sądu Okręgowego nie istnieje, Sąd Okręgowy nie orzekł bowiem o całości
żądania objętego apelacją, nie oddalił bowiem tej części apelacji powoda. Skarga
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia może być
wniesiona tylko od wyroku istniejącego, natomiast jego brak, w okolicznościach
sprawy, otwierał powodowi drogę do uzupełnienia wyroku w trybie art. 351 k.p.c.
Ponieważ brak jest substratu zaskarżenia skargą, skarga jako
niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, co orzeczono zgodnie z art. 4248
§ 1 k.p.c.
jw