sygn. IV CZ 10/14 10 kwietnia 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 10 kwietnia 2014, sygn. IV CZ 10/14

Data orzeczenia 10 kwietnia 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Iwona Koper
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt IV CZ 10/14
POSTANOWIENIE
Dnia 10 kwietnia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Iwona Koper (przewodniczący)
SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)
SSN Anna Owczarek
w sprawie ze skargi powoda
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem
Sądu Apelacyjnego
z dnia 10 lutego 2012 r.,
w sprawie z powództwa S. K.
przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie […]
o zadośćuczynienie i rentę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 10 kwietnia 2014 r.,
zażalenia powoda
na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 25 czerwca 2013 r.
1. oddala zażalenie i nie obciąża powoda kosztami
postępowania zażaleniowego;
2. przyznaje radcy prawnemu J. S. od Skarbu Państwa - Sądu
Apelacyjnego kwotę 2 700 (dwa tysiące siedemset) zł
powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w
postępowaniu zażaleniowym.
2
UZASADNIENIE
Powód - S. K. złożył skargę o wznowienie postępowania, które zostało
zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 10 lutego 2012 r.
Wyrokiem tym oddalono apelację powoda, wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego
z dnia 21 września 2011 r. (k. 351 i n. akt sprawy).
Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2013 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę o
wznowienie postępowania, ponieważ nie złożono jej w odpowiednim terminie (art.
407 § 2 k.p.c.), a ponadto nie istniały ustawowe podstawy tej skargi określone w
art. 403 § 2 k.p.c. Wskazane przez powoda dokumenty nie miały cech nowego
dowodu w rozumieniu tego przepisu, a w odniesieniu do dwóch pozostałych
dokumentów (postanowienia Prokuratury Rejonowej z dnia 30 maja 2008 r. i
orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 25
lutego 2008 r.) Sąd stwierdził brak ich przedłożenia i niewykazanie tego, aby mogły
one mieć wpływ na wynik sprawy o odszkodowanie i aby powód nie mógł z nich
skorzystać w poprzednim postępowaniu.
W zażaleniu na to postanowienie podnoszono zarzuty naruszenia art. 410
§ 2 k.p.c., art. 5 k.p.c., art. 212 § 2 k.p.c. w zw. z art. 48 ustawy o ochronie zdrowia
psychicznego, art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych
wolności. Skarżący wywodził też, że wymienione uchybienia „skutkują
bezpośrednio naruszeniem norm konstytucyjnych wyrażonych art. 32 oraz art. 45
ust. 1 Konstytucji RP” i wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym
orzeczeniem należy do szczególnych środków zaskarżenia poddanego
odpowiednim rygorom prawnym, sformułowanych w przepisach art. 399 i n. k.p.c.
Do tych rygorów należy m.in. odpowiedni, ustawowy termin do wniesienia skargi
i właściwe wskazanie podstaw skargi. Sąd Apelacyjny trafnie przyjął, że skarga
została wniesiona po terminie trzymiesięcznym przewidzianym w art. 407 § 2 k.p.c.
Termin ten biegnie bez względu na istniejące okoliczności dotyczące sytuacji
3
osobistej osoby uprawnionej do złożenia skargi, a sąd rozpoznający skargę
uruchamia postępowanie incydentalne, przewidziane w art. 410 § 2 k.p.c., wówczas,
gdy zachodzą wątpliwości do zachowania omawianego terminu. Sformułowane
w uzasadnieniu skarżącego sugestie dotyczące niezbędnych działań Sądu po
złożeniu skargi pozostają już poza zakresem i celem przepisu art. 410 § 2 k.p.c.
Wywody dotyczące nieustanowienia powodowi pełnomocnika z urzędu
wychodzą poza zakres zaskarżenia wyznaczonego treścią postanowienia Sądu
Apelacyjnego z dnia 10 lutego 2012 r.
Należy podkreślić, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia
koncentruje się przede wszystkim na kwestii zachowania terminu do wniesienia
skargi (art. 407 § 2 k.p.c.). Brak w nich natomiast wywodów zmierzających do
podważenia stanowiska Sądu Apelacyjnego, że nie wystąpiły odpowiednie
podstawy prawne przyjęcia skargi powoda do rozpoznania (art. 403 § 2 k.p.c.).
Co więcej, we wstępnej części zażalenia nawet nie podano naruszenia tego
przepisu przez Sąd Apelacyjny.
W tej sytuacji Sąd Najwyższy oddalił zażalenie jako nieuzasadnione
(art. 3941
§ 3 k.p.c. w zw. z art. 39814
k.p.c.). Nie obciążył skarżącego (powoda)
kosztami postępowania zażaleniowego przy uwzględnieniu postanowień art. 102
k.p.c. O kosztach zastępstwa procesowego wykonywanego z urzędu orzeczono
zgodnie z §§ 6 i 12 i 16 rozporządzenia MS z 28 września 2002 r. w sprawie opłat
za czynności radców prawnych (…) (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).