Postanowienie SN z 24 kwietnia 2014, sygn. I CSK 510/13
Data orzeczenia
24 kwietnia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Anna Kozłowska
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 24 kwietnia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Anna Kozłowska
w sprawie z wniosku A. G.
przy uczestnictwie M. G., A. G., M. G.
i Miasta W.
o stwierdzenie nabycia własności przez zasiedzenie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 kwietnia 2014 r.,
na skutek skargi kasacyjnej uczestnika Miasta W.
od postanowienia Sądu Okręgowego w W.
z dnia 25 marca 2013 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od uczestnika m. W. na rzecz wnioskodawcy
A. G. kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł
tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego
w postępowaniu kasacyjnym.
2
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna może zostać przyjęta do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 3988
§ 1 k.p.c.). Wymienione kwalifikowane
przesłanki wskazują, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest
usprawiedliwione jedynie wtedy, gdy realizuje ona swą funkcję publicznoprawną,
pozostawiając interes prywatny strony na drugim planie. Podkreślenia wymaga, że
Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie
skargę kasacyjną, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia, stąd też istotność
i waga przesłanek, o których mowa na wstępie.
W sprawie nie występują warunki pozwalające na przyjęcie skargi kasacyjnej
do rozpoznania, mimo że skarżący powołał przesłanki z art. 3989
§ 1 pkt 1 i 4 k.p.c.,
to jest występowanie w sprawie zagadnienia prawnego i oczywistą zasadność
skargi. Przesłankę pierwszą skarżący ujął w dwa zagadnienie, nie stanowią one
jednak wystarczającej podstawy dla przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
ponieważ ich związek ze sprawą nie rysuje się jasno. Postawione zagadnienia
dotyczą oceny charakteru posiadania osoby, która przyjmuje nieruchomość od
właściciela, tymczasem z ustaleń Sądu nie wynika, aby wnioskodawca wszedł
w posiadanie nieruchomości otrzymując ją od właściciela.
Nie ma też wystarczających podstaw do oceny, że skarga jest oczywiście
uzasadniona. Tę przesłankę skarżący odniósł do wadliwej, jego zadaniem, oceny
sądu charakteru posiadania wnioskodawcy. Kwestionowanie dokonanej przez sąd
kwalifikacji posiadania skarżący pomieścił, prawidłowo, w podstawach kasacyjnych
ale powielenie tych samych zarzutów we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania jako uzasadnienia przesłanki oczywistej zasadności skargi nie może
być uznane za jej prawidłowe wykazanie. Podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie
oraz przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie, biorąc pod uwagę ich
odmienne funkcje, nie mogą się całkowicie pokrywać. W okolicznościach sprawy
należało zatem przyjąć, że oczywista zasadność skargi kasacyjnej nie została
przez skarżącego wykazana.
3
Z przedstawionych przyczyn, przy uwzględnieniu, że w sprawie nie zachodzi
nieważność postępowania, którą – zgodnie z art. 39813
§ 1 k.p.c. – Sąd Najwyższy
bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej powódki
do rozpoznania (art. 3989
§ 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3
k.p.c. w związku z § 7 pkt 1 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców
prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej
udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz. U.
z 2013 r., poz. 490).