Postanowienie SN z 13 maja 2014, sygn. II CSK 617/13
Data orzeczenia
13 maja 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Dariusz Zawistowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 13 maja 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski
w sprawie z powództwa D. R. i T. R.
przeciwko M. P., I. K. i M. P.
o wyłączenie wspólników,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 13 maja 2014 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powodów
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 24 kwietnia 2013 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
2. oddala wniosek pozwanych o zasądzenie zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego.
2
UZASADNIENIE
Zgodnie z brzmieniem art. 3989
§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:
- w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne
- istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów
- zachodzi nieważność postępowania
- skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego
rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami
o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego,
a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez
zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa.
Skarga kasacyjna powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 24
kwietnia 2013 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania z powołaniem się
na jej oczywistą zasadność oraz występowanie w sprawie istotnych zagadnień
prawnych. Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego
uzasadnienia prowadzi jednakże do stwierdzenia, że wskazane przez skarżących
podstawy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzą. Brak jest
także podstaw by przyjąć, że w sprawie miała miejsce nieważność postępowania.
Twierdzenie o istnieniu przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, nie znajduje bowiem
dostatecznego uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie
przez skarżących. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista
zasadność skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania
głębszej analizy dla przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi
zasługują na uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia
prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy
prawniczej i przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu
3
nakazującym uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione
przez skarżących nie daje zaś podstaw.
Powoływanie się przez skarżącego na występowanie w sprawie istotnego
zagadnienia prawnego wymaga odpowiedniego sformułowania tego zagadnienia,
wskazania przepisów prawa, na których tle zagadnienie się wyłoniło oraz
przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej możliwość rozbieżnych
ocen prawnych oraz istotności tego zagadnienia. Rozstrzygnięcie zagadnienia
prawnego o znaczeniu uniwersalnym, musi mieć jednocześnie także znaczenie dla
sposobu rozstrzygnięcia sprawy, w której zagadnienie powstało.
Argumentacja prawna powołana przez skarżących w uzasadnieniu wniosku
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, oraz przedmiot przedstawionych
zagadnień dotyczących podstaw wyłączenia wspólników na podstawie art. 266
k.s.h., nie pozwala zaś przyjąć, aby zagadnienia te mogły - punktu widzenia
okoliczności rozstrzyganej sprawy - być uznane za istotne zagadnienia prawne
w rozumieniu art. 3989
§ 1 pkt 1 k.p.c.
Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 2989
§ 2 k.p.c.).
eb