Postanowienie SN z 30 czerwca 2014, sygn. IV CSK 84/14
Data orzeczenia
30 czerwca 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Bogumiła Ustjanicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 30 czerwca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Bogumiła Ustjanicz
w sprawie z powództwa A. P.
przeciwko A. Spółce Akcyjnej w W. i M. K.
o zobowiązanie i zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 30 czerwca 2014 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej A. Spółki Akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 8 maja 2013 r.
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od pozwanej A. Spółki Akcyjnej w W. na rzecz
powódki kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt) tytułem kosztów
postępowania kasacyjnego.
2
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego w
B. z dnia 11 czerwca 2012 r. przez nakazanie pozwanym opublikowania
oświadczenia o treści przepraszającej powódkę za naruszenie jej dóbr osobistych
oraz zasądzenie na jej rzecz kwoty 10 000 zł tytułem zadośćuczynienia.
Pozwani powołali w skardze kasacyjnej podstawę przewidzianą
w art. 3983
§ 1 pkt 1 k.p.c. We wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazali na
przyczynę objętą art. 398 9
§ 1 pkt 4 k.p.c. Oczywistej zasadności skargi kasacyjnej
upatrywali w rażącym naruszeniu przez Sąd Apelacyjny przepisów prawa
materialnego art. 23 i 24 k.c. oraz art.12 ust. 1 pr. pras. przez przyjęcie, że doszło
do naruszenia dóbr osobistych powódki, a pozwany dziennikarz nie dochował
należytej staranności przy zbieraniu materiałów, które były podstawą publikacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Rozpoznanie skargi kasacyjnej, będącej kwalifikowanym, nadzwyczajnym
środkiem odwoławczym musi być uzasadnione względami o szczególnej
doniosłości, związanymi z ochroną interesu powszechnego. Indywidualny
interes skarżącego podlega uwzględnieniu, o ile jest zgodny z interesem
powszechnym. Skarga nie stanowi środka zmierzającego do kwestionowania
niesatysfakcjonującego skarżącego orzeczenia sądu drugiej instancji. Stwierdzenie,
czy zachodzą szczególne względy, przemawiające za rozpoznaniem skargi
kasacyjnej w konkretnej sprawie, dokonywane jest przez badanie, czy skarżący
we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał na istnienie
chociaż jednej z przyczyn wymienionych w art. 3989
§ 1 k.p.c.
Jednolicie przyjmowane jest w orzecznictwie, że dla wykazania oczywistej
zasadności skargi kasacyjnej wymagane jest wykazanie przez skarżącego,
drogą odrębnego wywodu, że bez wątpliwości doszło do uchybień i naruszeń
przepisów prawa materialnego lub procesowego, gdy jest pewne, że miały one
wpływ na treść orzeczenia albo jeśli podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają
skargę. Spełniające te wymogi naruszenie przepisów prawa powinno mieć postać
kwalifikowaną, dostrzegalną bez potrzeby wnikliwej analizy prawnej
3
i zagłębiania się w szczegóły sprawy. Nie chodzi zatem o takie naruszenie
prawa, które może stanowić podstawę skargi w rozumieniu art. 3984
k.p.c.
(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02,
OSNC z 2004 r., nr 3, poz. 49; z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP
z 2004 r. nr 6, poz. 100; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, niepubl.; 22 marca
2012 r., I PK 196/11 niepubl.; z dnia 7 września 2012 r., V CSK 529/11, niepubl.;
z dnia 18 września 2012 r., II CSK 179/12, niepubl.). Na takie rozumienie powołanej
przesłanki nie wskazuje wniosek skarżącego. Analiza jego uzasadnienia, na tle
podstaw skargi kasacyjnej oraz motywów zaskarżonego wyroku, nie daje
argumentów dla oceny, iż kwestionowane orzeczenie stanowi konsekwencję
jaskrawych błędów w zakresie wykładni prawa, które współkształtowały jego treść.
Przedstawione we wniosku tezy stanowią w istocie polemikę ze stanowiskiem Sądu
Apelacyjnego, opartą na własnej ocenie roszczenia powódki, odbiegającej od
przyczyn podanych w motywach zaskarżonego wyroku, jego treści oraz
w argumentach wyrażonych w orzecznictwie Sądu Najwyższego.
W postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie miała miejsca
nieważność postępowania, która Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę
z urzędu w granicach zaskarżenia.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania na podstawie art. 3989
§ 2 k.p.c. Orzeczenie o kosztach
postępowania kasacyjnego oparte zostało na zasadzie odpowiedzialności za wynik
sprawy na tym etapie postępowania, stosownie do art. 98 § 1 w związku z art. 391
§ 1 i art. 39821
k.p.c.