sygn. IV CSK 671/13 18 lipca 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 18 lipca 2014, sygn. IV CSK 671/13

Data orzeczenia 18 lipca 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Anna Owczarek
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt IV CSK 671/13
POSTANOWIENIE
Dnia 18 lipca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Anna Owczarek (przewodniczący)
SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)
SSN Wojciech Katner
w sprawie z wniosku E. Spółki Akcyjnej w G.
przy uczestnictwie A. K .o stwierdzenie zasiedzenia służebności przesyłu,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 18 lipca 2014 r.,
skargi kasacyjnej uczestnika postępowania
od postanowienia Sądu Okręgowego w S.
z dnia 29 maja 2013 r.,
1) oddala skargę kasacyjną,
2) każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze
swoim udziałem w sprawie.
UZASADNIENIE
2
Zaskarżonym przez uczestnika A. K. postanowieniem z dnia 29 maja 2013 r.
Sąd Okręgowy w S. zmienił zaskarżony przez wnioskodawcę – E. S.A. w G.
postanowienie Sądu Rejonowego w L. z dnia 17 grudnia 2012 r. w ten sposób, że
zmienił pkt 2 i stwierdził, iż wnioskodawca E. S.A. w G. nabył z dniem 1 stycznia
1998 roku służebność gruntową o treści odpowiadającej służebności przesyłu
polegającą na korzystaniu z nieruchomości stanowiącej:
- działki gruntu nr 1/3 i 6 dla których Sąd Rejonowy w L. V Wydział Ksiąg
Wieczystych prowadzi księgę wieczystą […];
- działkę gruntu nr 164 dla której Sąd Rejonowy w L. V Wydział Ksiąg
Wieczystych prowadzi księgę wieczystą […];
- działkę gruntu nr 165 dla której Sąd Rejonowy w L. V Wydział Ksiąg
Wieczystych prowadzi księgę wieczystą […] w zakresie posadowienia na niej i
użytkowania widocznych urządzeń elektroenergetycznych w postacie linii
napowietrznych średniego napięcia 15 KV w przebiegu ustalonym zgodnie z
załącznikiem nr 2 (k. 304 akt) do opinii sporządzonej przez biegłego R. B. w dniu 23
października 2012 r. wraz z prawem dostępu, wejścia a także wjazdu na wyżej
wskazane nieruchomości w celu wykonania niezbędnych robót związanych z
utrzymaniem, konserwacją, naprawą i eksploatacją przedmiotowych urządzeń.
W sprawie tej ustalono, co następuje:
E. S.A. w G. wniosła o stwierdzenie, że jako przedsiębiorca przesyłowy
nabyła z dniem 1 stycznia 1995 r. przez zasiedzenie służebność gruntową
odpowiadającą treści służebności przesyłu, obciążającą nieruchomość gruntową
składającą się z działek gruntu oznaczonych numerami ewidencyjnymi nr: 1/3, 6, 7,
165, 164, polegającą na prawie korzystania przez wnioskodawcę z nieruchomości
obciążonej poprzez utrzymanie, konserwację, naprawę, modernizację i
eksploatację wraz z prawem wejścia na nieruchomość obciążoną w każdej chwili
trwania służebności, w celu wykonania niezbędnych robót związanych z
utrzymaniem, konserwacją naprawą i eksploatacją, w szczególności wejścia i
wjazdu na teren nieruchomości obciążonej sprzętem, w tym także
ciężkim, następujących urządzeń elektroenergetycznych: fragmentu linii średniego
3
napięcia (SN) numer 308 wraz z podtrzymującymi ją słupami - dla działek 1/3, 6, 7,
164 i 165.
Sąd Rejonowy ustalił, że uczestnik A. K. jest właścicielem nieruchomości
położonych w L., dla których Sąd Rejonowy w L. V Wydział Ksiąg Wieczystych
prowadzi księgi wieczyste oznaczone numerami […]. Przez nieruchomości te
przebiega linia średniego napięcia o napięciu znamionowym 15 KV oznaczona
numerem 308. Na działce nr 1/3 usytuowany jest transformator linii średniego
napięcia (słup podwójny) i słup linii średniego napięcia (podwójny). Na działce
numer 164 znajduje się pojedynczy słup linii średniego napięcia. Na działce numer
165 znajduje się pojedynczy słup linii średniego napięcia. Na działce numer 6
znajduje się jeden słup średniego napięcia podwójny i jeden słup średniego
napięcia potrójny.
Na podstawie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu energetyki,
sporządzonej na okoliczność określenia daty wybudowania linii przesyłowych na
nieruchomościach A. K. i wydanej po przeprowadzeniu oględzin nieruchomości i
zapoznaniu się z dokumentacją techniczną będącą w dyspozycji wnioskodawcy,
Sąd I instancji ustalił, że linia nr 308 przebiegająca przez działki nr 6 i 1/3 istniała
już w roku 1977. Stanowisko takie biegły wywiódł z treści dokumentu „inwentarz z
natury" (załącznik 2a do jego opinii) dotyczącego stacji transformatorowej P. STS
20/100 z dnia 28.03.1977 r. Z dokumentu tego w ocenie biegłego wynika, że stację
transformatorową podłączono do sieci SN 15 KV linii 308.
Odnośnie do daty pochodzenia tej linii na działkach nr 164 i 165 biegły nie
odnalazł żadnych dokumentów pozwalających określić, w którym roku linia
ta została zbudowana. Biegły stwierdził jedynie, że linia nr 308 zwana „kierunek
ulica P." biegnie przez działki A. K. na słupach żelbetonowych. Jednocześnie biegły
ustalił, że linia nr 308 nie przebiega przez działkę nr 7.
Jednocześnie biegły przyznał, że linia nr 308 była częściowo zdemontowana
w związku z budową obwodnicy i skablowania tej linii na poczet położenia
powierzchni obwodnicy. Początkowo linia ta była linią napowietrzną, a później
położono ją pod ziemią. Biegły potwierdził, że nie ma żadnej dokumentacji
potwierdzającej to, że linia nr 308 była na działkach 164 i 165 w roku 1977.
4
Sąd I instancji ustalił również, że z projektu technicznego budowy obwodnicy
z 1997 r. wynika, że z projektowaną obwodnicą kolidują z uwagi na projektowany
nasyp dwie linie napowietrzne oznaczone numerami 306 i 308. W związku z tym
stwierdzono konieczność wyznaczenia innego przebiegu tej linii. Dotychczasowa
linia nr 308 została zdemontowana i przy zachowaniu tej samej numeracji
zbudowana w innym miejscu. Z załączonej przez wnioskodawcę dokumentacji
projektowej wynika, że zarówno linia nr 306, jak i linia nr 308 zostały całkowicie
zdemontowane i zbudowane w innych miejscach.
Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012 r. Sąd Rejonowy w L. stwierdził, że
przedsiębiorca przesyłowy E. S.A nabył z dniem 1 stycznia 1998 r. przez
zasiedzenie służebność gruntową odpowiadającą treści służebności przesyłu
obciążającą nieruchomość gruntową składającą się z fragmentu działki gruntu
oznaczonej numerem ewidencyjnym 1/3, dla której Sąd Rejonowy w L. Wydział
Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą […] określonej w opinii biegłego z
zakresu geodezji R. B. jako działka l/3a o powierzchni 0,0027 ha, na której znajduje
się transformator zasilający linię średniego napięcia numer 308, zaś w pozostałej
części wniosek oddalił.
Sąd Rejonowy zważył, że materiał dowodowy zgromadzony w realiach
przedmiotowej sprawy w żaden sposób nie daje podstaw do uznania,
że wnioskodawca nabył przez zasiedzenie służebność przesyłu w zakresie
dotyczącym linii przesyłowej oznaczonej nr 308 na działkach nr 164 i 165.
Załączona do wniosku dokumentacja techniczna nie daje podstaw do ustalenia,
kiedy została zbudowana linia przesyłowa nr 308 na działkach oznaczonych
numerami 164 i 165.
Oddaleniu podlegał również w ocenie Sądu Rejonowego wniosek w zakresie
dotyczącym żądania ustalenia zasiedzenia służebności przesyłu linii nr 308
przebiegającej przez działki uczestnika postępowania oznaczone numerami 1/3 i 6.
Rozpoznający sprawę na skutek apelacji wnioskodawcy Sąd Okręgowy,
z urzędu na rozprawie apelacyjnej w dniu 8 marca 2013 r. dopuścił dowód
z uzupełniającej opinii biegłego sądowego z zakresu elektryki. W ten sposób
5
przedmiotem oceny Sądu II instancji był materiał dowodowy zgromadzony przez
Sąd Rejonowy uzupełniony w postępowaniu apelacyjnym.
Sąd Okręgowy w ramach przysługujących mu kompetencji kontrolnych
analizował również występującą po stronie wnioskodawcy kwestię następstwa
prawnego podmiotów wymienionych w uzasadnieniu wniosku o stwierdzenie
zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej treścią służebności przesyłu,
dochodząc w konsekwencji do przekonania, że istnieje po stronie wnioskodawcy
ciągłość posiadania. Sąd II instancji odwołał się w tej kwestii do orzecznictwa Sądu
Najwyższego, w którym wskazuje się m.in., że nie ma żadnych podstaw
do przyjęcia, że posiadanie służebności przesyłowej przez przedsiębiorstwo
państwowe przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej kodeks cywilny
z 1989 r. nie było posiadaniem w rozumieniu art. 352 § 1 k.c. i nie mogło prowadzić
do zasiedzenia. Osoba prawna, która przed dniem 1 lutego 1989 r. mając status
państwowej osoby prawnej nie mogła nabyć (także w drodze zasiedzenia)
własności nieruchomości, może do okresu samoistnego posiadania wykonywanego
po dniu 1 lutego 1989 r. zaliczyć okres posiadania Skarbu Państwa sprzed tej daty,
jeżeli nastąpiło przeniesienie posiadania.
Zarzuty apelacji sprowadzały się do dwóch kwestii: po pierwsze tego,
że doszło do całkowitej zmiany, w wyniku budowy w 1997 r. obwodnicy L.,
przebiegu linii średniego napięcia nr 308, a wobec tego nie doszło do ziszczenia się
przesłanek zasiedzenia, skoro zmienił się przebieg trasy tej linii średniego napięcia,
po drugie zaś, że skoro co do przebiegu części linii nr 308 istniała dokumentacja
pozwalająca na przyjęcie, że w okresie prowadzącym do zasiedzenia były już
posadowione widoczne urządzenia, to wobec upływu wymaganego czasu, doszło
do zasiedzenia służebności w takim zakresie, w jakim istniały dokumenty
zaświadczające o posadowieniu tychże urządzeń elektroenergetycznych, a w
pozostałej części, wobec braku dokumentacji, wniosek należało oddalić.
Sąd II instancji odniósł się w pierwszym rzędzie do drugiego z wyżej
wskazanych zarzutów, wskazując, że to właśnie jego ocena wymagała
przeprowadzenia na etapie postępowania apelacyjnego uzupełniającego
postępowania dowodowego, w postaci dowodu z pisemnej uzupełniającej opinii
biegłego sądowego z zakresu elektryki, na okoliczność ustalenia rodzaju urządzeń
6
energetycznych posadowionych na działce uczestnika postępowania A. K. o nr 1/3 i
6, dla których Sąd Rejonowy w L. prowadzi księgę wieczystą KW […], poprzez
wskazanie numeru sieci przesyłowych urządzonych na powyższej nieruchomości
oraz poprzez podanie elementów, z których składają się istniejące sieci na
powyższej nieruchomości.
Sąd II instancji nie akceptował poglądu Sądu Rejonowego o tym, że brak
dokumentów zaświadczających o przebiegu linii nr 308 w sposób wskazany przez
wnioskodawcę powoduje, że nie dowiódł on, iż był posiadaczem tej służebności.
Zważyć bowiem należy, że to nie dokumenty, ale sam fakt korzystania z tych
urządzeń przez określony czas powoduje, że mamy do czynienia ze służebnością
i możliwością jej zasiedzenia. Uzupełniająca opinia biegłego nie pozostawia
wątpliwości, że przedmiotowe urządzenia były posadowione na działkach
uczestnika postępowania, jak i że sytuacja taka nadal trwa. Z powyższych przyczyn
brak dokumentów nie może być podstawą oddalenia wniosku o zasiedzenie, skoro
wnioskodawca zdołał wykazać, że w okresie objętym zasiedzeniem służebności,
urządzenia, które były posadowione na nieruchomości uczestnika, były przez
wnioskodawcę i jego poprzedników prawnych wykorzystywane. Rację ma przy tym
wnioskodawca, który wskazuje na funkcjonalną jedność sieci elektroenergetycznej
objętej linią nr 308.
Skoro ustalono, że w 1977 r. przebiegała ona przez działki nr 1/3 i 6,
to przyjąć należy, że musiała w tym samym czasie przebiegać również przez działki
nr 164 i 165, skoro ustalenia Sądu Rejonowego potwierdzają, że przez te właśnie
działki biegła ta sama linia nr 308. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie
daje podstaw do wnioskowania, że linie tę przeprowadzono na działkach nr 164
i 165 dopiero w późniejszym okresie. Przyjąć zatem należało, że jest to ta sama
linia średniego napięcia, która przecina wszystkie przedmiotowe działki uczestnika
postępowania.
Ponadto i w istocie z opinii biegłego A. P. da się wyprowadzić wniosek, że
linia średniego napięcia nr 308 przebiegająca przez działki nr 1/3, 6, 164 i 165
należące do uczestnika postępowania A. K. istniała już w 1977 r. Biegły stwierdził,
że dowody w postaci „inwentarza z natury" (zał. nr 2a do opinii) oraz „inwentarza z
7
natury spisanego na dzień 28.03.1977 r." (zał. nr 2b) świadczą o tym, że linia nr
308 zajmująca działki nr 6 i 1/3 istniała już w 1977 r. Jednocześnie biegły wskazał
dalej, że „linia ta również zwana „kierunek ulica P." biegnie w dalszej części przez
pozostałe działki wnioskodawcy na słupach żelbetowych, w tym na działce 164 słup
nr 24, na działce 165 słup nr 25 (zał. nr 2c)".
Z tak zaprezentowanych stwierdzeń biegłego nie sposób w żaden sposób
wywieść wniosku, jaki był udziałem Sądu Rejonowego, że skoro „biegły nie
odnalazł żadnych dokumentów pozwalających określić, w którym roku linia
ta została zbudowana," to tym samym brak jest podstaw do uznania,
że wnioskodawca nabył przez zasiedzenie służebność przesyłu (czy raczej
służebność gruntową odpowiadającą treścią służebności przesyłu) w zakresie
dotyczącym linii przesyłowej oznaczonej numerem 308 na działkach nr 164 i 165.
Takie konkluzje Sądu Rejonowego uznać należy za nadinterpretację
wniosków sformułowanych przez biegłego, tym bardziej, gdy Sąd I instancji
jednocześnie zauważył (choć nie aprobuje tych twierdzeń), że biegły dostrzegł
związek pomiędzy usytuowaniem w 1977 r. na działce nr 1/3 transformatora
a faktem przyłączenia do niego linii przesyłowych. Sąd I instancji negował takie
wnioskowanie samego biegłego wyłącznie na tej podstawie, że biegły w swej opinii
wskazał, iż do transformatora była przyłączona linia nr 308 przebiegająca przez
należące do uczestnika postępowania działki nr 1/3 i 6.
Równocześnie jednak pominął Sąd I instancji, po pierwsze to, że uważna
lektura załączników nr 2a (k. 212) i 2b (k. 213) do opinii biegłego nie daje podstaw
do stwierdzenia, że tak stacja transformatorowa, jak i rozdzielnica zostały
posadowione na działkach nr 1/3 czy 6 (w nich miejsce posadowienia określono
ogólnie jako P.), a po drugie, że w treści swej opinii biegły wskazał dalej, że linia nr
308 przebiega również przez należące do uczestnika postępowania działki nr 164 i
165. Zresztą sam biegły składając ustne wyjaśnienia do swej sporządzonej na
piśmie opinii stwierdził, że „prawdopodobnie ta linia istniała przed 1977 r."
Skoro zatem istnieją dowody na to, że w 1977 r. istniała napowietrzna linia
średniego napięcia 15kV nr 308 przebiegająca przez działki nr 1/3 i 6, to nie można
mówić o braku podstaw do zasiedzenia ograniczonego prawa rzeczowego
8
obciążającego działki nr 164 i 165, również należące do uczestnika postępowania
i przez które to przebiega ta sama linia średniego napięcia nr 308, która przebiega
i przebiegała przez działki nr 1/3 i 6. Zresztą należy przyznać rację tak biegłemu,
jak i wnioskodawcy, w tym, że logicznie rozumując, po to lokalizowane są stacje
transformatorowe, by były one powiązane z siecią linii elektroenergetycznych.
Innymi słowy, nikt nie dokonywałby aktu posadowienia stacji
transformatorowych, gdyby nie miały przebiegać związane z nią linie
elektroenergetyczne. Na marginesie dostrzec trzeba, że Sąd I instancji w istocie z
faktu braku dokumentów informujących o dacie posadowienia, czy to stacji
transformatorowych, czy innych urządzeń wywiódł wniosek o braku możliwości
stwierdzenia zasiedzenia ograniczonego prawa rzeczowego, a wszakże o istnieniu
linii nr 308 i jej przebiegu przez działki uczestnika postępowania nie może
zaświadczać sam fakt braku dowodów na istnienie na tych działkach słupów
elektroenergetycznych, stacji trafo, rozdzielnic itp., tym bardziej, gdy wniosek
odnosi się do linii napowietrznej, która jest wszakże czym innym, aniżeli ww.
urządzenia elektroenergetyczne.
Kolejny zarzut apelacji sprowadzał się do zakwestionowania prawidłowości
poczynionych w toku postępowania przed Sądem I instancji ustaleń faktycznych
o tym, że w wyniku budowy w 1997 r. obwodnicy L. doszło do całkowitej zmiany
przebiegu linii średniego napięcia nr 308. Na tej podstawie Sąd Rejonowy
wyprowadził konkluzje, że nie doszło do ziszczenia się przesłanek zasiedzenia,
skoro zmienił się przebieg trasy tej linii średniego napięcia. Tymczasem stwierdzić
należało, że faktycznie w wyniku budowy obwodnicy L., doszło do zmiany
przebiegu linii średniego napięcia, jednak nie na działkach należących do
uczestnika postępowania. Podkreślić należy, że wbrew stanowisku uczestnika
postępowania, nie doszło do całkowitej zmiany przebiegu linii nr 308, czy nawet do
jej zdemontowania, a jedynie do modernizacji tej linii i to w zakresie nie dotyczącym
nieruchomości należących do uczestnika.
Zważyć należy, że to uczestnik postępowania, a za nim Sąd Rejonowy,
z faktu budowy obwodnicy i związanej z tym kolizji linii napowietrznych (nr 306
i 308) wyprowadzał błędne wnioski o tym, że linia elektroenergetyczna nr 308
9
została całkowicie zdemontowana i że zbudowano zupełnie nową linię przesyłową,
która wiąże się z poprzednią wyłącznie tym samym numerem. Takie wnioskowanie
nie jest uprawnione w sytuacji, gdy już projekt techniczny dotyczący budowy
obwodnicy wprost zakładał przebudowę (a nie demontaż) linii SN 15 KV nr 306
i 308 oraz linii napowietrznych n.n. kolidujących z budowanym odcinkiem
obwodnicy (k. 89). Przy czym, kolizję tę wyeliminowano w ten sposób, że wyłącznie
(co istotne) na odcinku, przez który przebiega obwodnica L. zamieniono linię
napowietrzną na linię kablową (vide: projekt techniczny pkt 2.4.1. - k. 91).
W skardze kasacyjnej uczestnik zarzucił naruszenie przepisów prawa
materialnego, tj.: 1) art. 348 k.c. przez przyjęcie, iż doszło do przeniesienia
posiadania służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu,
w sytuacji, w której zarządzenie Nr 205/Org/93 Ministra Przemysłu i Handlu z dnia
9 lipca 1993 r. w sprawie podziału przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą
Zakład Energetyczny S./…/ w S. i przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego
pod nazwą Zakład Energetyczny S./…/ w S. w jednoosobową spółkę Skarbu
Państwa, bez załącznika do tego zarządzenia określającego wykaz
przekazywanych składników majątkowych oraz bez protokołu zdawczo-odbiorczego
określającego szczegółowe granice przekazywanych składników majątkowych,
nie stanowi dowodu na tę okoliczność; 2) art. 176 § 1 k.c. w zw. z art. 292 k.c.
przez przyjęcie, iż wnioskodawca zasiedział służebność gruntową o treści
odpowiadającej służebności przesyłu, w sytuacji, w której nie doszło do
przeniesienia posiadania tej służebności przez poprzedników wnioskodawcy; 3)
art. 172 k.c. w zw. z art. 292 k.c. przez przyjęcie, iż wnioskodawca zasiedział
służebność gruntową o treści odpowiadającej służebności przesyłu, w sytuacji,
w której nie minął jeszcze okres niezbędny do stwierdzenia zasiedzenia tej
służebności; 4) art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 5 lutego 1993 r. o przekształceniach
własnościowych niektórych przedsiębiorstw państwowych o szczególnym
znaczeniu dla gospodarki państwa (Dz. U. z dnia 27 lutego 1993 r.) przez przyjęcie,
iż przy podziale przedsiębiorstwa państwowego nabycie poszczególnych praw jest
nabyciem w drodze sukcesji generalnej, a w konsekwencji przyjęcie,
że zarządzenie Nr 205/Org/93 Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 9 lipca 1993 r.
w sprawie podziału przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą Zakład
10
Energetyczny S./…/ w S. i przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego pod
nazwą Zakład Energetyczny S. w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa, bez
załącznika do tego zarządzenia określającego wykaz przekazywanych składników
majątkowych oraz bez protokołu zdawczo-odbiorczego określającego szczegółowe
granice przekazywanych składników majątkowych, stanowi dowód przeniesienia
posiadania służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu; 5)
art. 292 k.c. przez przyjęcie, iż wnioskodawca zasiedział służebność gruntową o
treści odpowiadającej służebności przesyłu, w sytuacji, w której służebność ta nie
polegała na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego, w szczególności
art. 348 k.c. oraz art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 5 lutego 1993 r. o przekształceniach
własnościowych niektórych przedsiębiorstw państwowych o szczególnym
znaczeniu dla gospodarki państwa (Dz. U. z dnia 27 lutego 1993 r.) w związku
z zarządzeniem Nr 205/Org/93 Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 9 lipca 1993 r.
w sprawie podziału przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą Zakład
Energetyczny S./…/ w S. i przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego pod
nazwą Zakład Energetyczny S. w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa, są
niezasadne. Wnioskodawca powołał się na dokumenty w takim stanie, w jakim były
one wydawane w czasie gdy następował podział przedsiębiorstwa państwowego
Zakład Energetyczny S. Załączniki do zarządzenia, zgodnie z przyjętą wtedy
praktyką, nie były podpisane. Ponadto w uzasadnieniu
zaskarżonego postanowienia znajduje się jednoznaczne stwierdzenie, że sąd
analizował kwestię następstwa prawnego podmiotów wymienionych
w uzasadnieniu wniosku o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej
odpowiadającej treścią służebności przesyłu i doszedł w konsekwencji
do przekonania, że istnieje po stronie wnioskodawcy ciągłość posiadania.
Zasługuje ono na aprobatę zważywszy, że z materiału dowodowego
zgromadzonego w sprawie wynika, iż w skład przedsiębiorstwa państwowego
Zakład Energetyczny S., które zostało przekształcone w jednoosobowa spółkę
Skarbu Państwa (poprzednika prawnego wnioskodawcy) nie weszły tylko linie
11
wysokiego napięcia. Natomiast linia, która przebiega przez nieruchomości
uczestnika postępowania do takich nie należy.
Zasadnicze znaczenie ma zaś to, że zarzucając naruszenie prawa
materialnego skarżący w istocie zmierza do podważenia ustaleń i ocen jakich
dokonał Sąd II instancji. Sąd ten zaś nie tylko dokładnie ocenił materiał dowodowy
zebrany przez sąd I instancji, ale uzupełnił go o dodatkowe przesłuchanie biegłego.
W konsekwencji na podstawie tak zebranego materiału dowodowego dokonał
przekonującej oceny zachowania wnioskodawcy i uczestnika pod kątem tego,
od kiedy i w jaki sposób wnioskodawca korzystał z nieruchomości uczestnika.
Konkluzje do jakich doszedł Sąd II instancji są logiczne i w pełni uzasadniają
przyjęte w zaskarżonym postanowieniu rozstrzygnięcie. W tej sytuacji zarzuty
uczestnika zmierzające do wykazania, że na podstawie zgromadzonych w sprawie
dowodów brak ciągłości posiadania po stronie podmiotów, które były poprzednikiem
prawnym wnioskodawcy oraz, że nie korzystał on z nieruchomości uczestnika
w sposób pozwalający na stwierdzenie, iż zachodzą przesłanki do nabycia przez
niego służebności gruntowej odpowiadającej treścią służebności przesyłu
są niedopuszczalne, ze względu na wyraźny zakaz podnoszenia zarzutów
dotyczących ustaleń faktycznych i oceny dowodów w skardze kasacyjnej (art. 3983
§ 3 k.p.c.).
Mając na względzie, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej okazały
się nieuzasadnione Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814
k.p.c., orzekł jak
w sentencji postanowienia.