sygn. III CNP 9/14 11 września 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 11 września 2014, sygn. III CNP 9/14

Data orzeczenia 11 września 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący SSN Barbara Myszka
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt III CNP 9/14
POSTANOWIENIE
Dnia 11 września 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Myszka
w sprawie ze skargi R. M.
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w N.
z dnia 27 września 2012 r.,
wydanego w sprawie z wniosku R. M.
przy uczestnictwie J. M., S. M., J. M., G. R., T. L., J. G., W. K. i H. K.
o dział spadku po W. M. i A. M.,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 11 września 2014 r.,
odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
2
Sąd Rejonowy w N., po rozpoznaniu sprawy z wniosku R. M. przy
uczestnictwie J. M., S. M., J. M., G. R., T. L., J. G., W. K. i H. K., postanowieniem z
dnia 25 marca 2011 r. dokonał działu spadku po W. M. i A. M. w ten sposób, że
przyznał na własność wnioskodawcy oznaczone w sentencji gospodarstwo rolne
położone w S., a uczestnikom postępowania T. L., G. R., J. M., S. M. i J. G.
oznaczone w sentencji pojedyncze działki gruntu i zasądził tytułem dopłaty od
wnioskodawcy na rzecz uczestniczki G. R. kwotę 33.958 zł i na rzecz uczestnika S.
M. kwotę 52 026 zł, natomiast od uczestnika J. M. na rzecz uczestniczki G. R.
kwotę 16.517 zł.
Na skutek apelacji wnioskodawcy oraz uczestniczki J. G., Sąd Okręgowy w
N. postanowieniem z dnia 27 września 2012 r. zmienił postanowienie Sądu
Rejonowego w ten sposób, że zasądzoną od wnioskodawcy na rzecz uczestnika S.
M. kwotę 52 026 zł obniżył do kwoty 50 470 zł i zasądził tytułem dopłaty na rzecz
uczestniczki J. G. od wnioskodawcy kwotę 52 298 zł oraz od uczestniczki T. L.
kwotę 2.540 zł, a w pozostałej części obie apelacje oddalił.
W dniu 28 marca 2014 r. wnioskodawca wniósł skargę o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w N. z
dnia 27 września 2012 r., w której zarzucił naruszenie art. 58 § 1 i 2 k.c. z powodu
sprzeczności z zasadami współżycia społecznego, ponieważ W. i A. M. wyznaczyli
na następcę gospodarstwa spadkowego wnioskodawcę R. M., a pozostali
spadkobiercy zostali wyposażeni w formie darowizn, wykształcenia, spłat lub
pomocy przy budowie. Wszystkie te darowizny od spadkodawców powinny być
należycie wycenione, natomiast „…z wyceną zastosowaną przez Sądy obu instancji
wnioskodawca nie może się pogodzić…”.
W konkluzji skarżący wniósł o stwierdzenie, że postanowienie Sądu
Okręgowego w N. z dnia 27 września 2012 r. jest niezgodne z art. 58 § 1 i 2 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 5192
§ 1 k.p.c., można żądać stwierdzenia niezgodności
z prawem prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy sądu drugiej instancji
kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została
3
wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego postanowienia w drodze
przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
W wyjątkowych wypadkach – jak stanowi § 2 powołanego artykułu – gdy
niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku
prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, można
także żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia co
do istoty sprawy sądu pierwszej lub drugiej instancji kończącego postępowanie
w sprawie, jeżeli strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych,
chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie postanowienia w drodze innych
przysługujących stronie środków prawnych.
Z przytoczonego przepisu wynika, że przesłanką dopuszczalności skargi jest
istnienie szkody wyrządzonej przez wydanie zaskarżonego postanowienia. Jeżeli
szkoda nie wystąpiła, skarga nie przysługuje, co oznacza, że jest niedopuszczalna
i podlega odrzuceniu. Z tego względu – zgodnie z art. 4245
§ 1 pkt 4 w związku
z art. 13 § 2 k.p.c. – skarga powinna zawierać m.in. uprawdopodobnienie
wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie postanowienia, którego dotyczy.
Z kolei zgodnie z art. 4248
§ 1 k.p.c., skarga niespełniająca wymagań określonych
w art. 4245
§ 1 k.p.c. ulega odrzuceniu.
W złożonej skardze wnioskodawca nie podjął nawet próby
uprawdopodobnienia, że przez wydanie zaskarżonego postanowienia powstała
szkoda.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248
§ 1 w związku z art.
13 § 2 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.