Postanowienie SN z 11 września 2014, sygn. V CSK 66/14
Data orzeczenia
11 września 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Maria Szulc
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 11 września 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Maria Szulc
w sprawie z powództwa R. U.
przeciwko H. L I. Sp. z o.o. w W.
o ochronę dóbr osobistych,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 września 2014 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 24 września 2013 r.,
1) odrzuca skargę kasacyjną w zakresie odnoszącym się do
punktu pierwszego zaskarżonego wyroku;
2) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej w pozostałej części;
3) zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 180,- ( sto
osiemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego.
2
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego
wymogi określa art. 3984
k.p.c., wskazując na cechy konstrukcyjne skargi
i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do
rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 3984
§ 2 k.p.c.).
Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze
kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy
kasacyjne i ich uzasadnienie, a cel wymagania przewidzianego w art. 3984
§ 2 k.p.c.
może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego
istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. W wypadku powołania
we wniosku przesłanki określonej w punkcie pierwszym tego artykułu należy
sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną
argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności
uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego
z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia
2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r.,
II CSK 344/10, niepubl.). Powołanie się na tę przesłankę wymaga także
przytoczenia argumentów wskazujących na rozbieżne oceny prawne, lub
możliwość takich ocen w kontekście przepisów prawnych, w związku z którymi
zagadnienie zostało sformułowane. Zagadnienie prawne powinno odwoływać
się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega
jednoznacznej wykładni, natomiast nie może mieć charakteru kazuistycznego
i służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej
pewnych szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego
rozstrzygnięcia, a do takiego rezultatu zmierza wniosek w tym zakresie.
Ponadto skarżący prezentuje jedynie swoje własne stanowisko prawne, przy czym
pomija, że ustalenie zarówno faktu naruszenia dobra osobistego,
jak i bezprawności naruszenia następuje na podstawie konkretnych okoliczności
sprawy, co czyni niemożliwym udzielenie generalnej odpowiedzi.
3
Ponieważ wyrok Sądu drugiej instancji został zaskarżony w zakresie
roszczeń niemajątkowych, a w tej części w punkcie pierwszym Sąd Apelacyjny
roszczenia te częściowo uwzględnił, skarga - z uwagi na brak interesu
w zaskarżeniu - podlega w tej części odrzuceniu jako niedopuszczalna na
podstawie art. 3986
§ 2 i 3 k.p.c., zaś w pozostałej części należało odmówić
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989
§ 2 k.p.c.), o kosztach
rozstrzygając zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 13 ust. 4 pkt 2 i § 5
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).