Postanowienie SN z 8 października 2014, sygn. IV CNP 16/14
Data orzeczenia
8 października 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Irena Gromska-Szuster
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 8 października 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Irena Gromska-Szuster
w sprawie ze skargi pozwanego
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w L.
z dnia 23 stycznia 2013 r.,
w sprawie z powództwa P. Spółki Gazownictwa Spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością w W. - następcy prawnego K. Spółki Gazownictwa Spółki z
ograniczoną odpowiedzialnością w T.
przeciwko K. G.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 8 października 2014 r.,
odrzuca skargę.
2
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 stycznia 2013 r. Sąd Okręgowy w L. w
wyniku apelacji strony powodowej zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji
oddalający powództwo i zasądził od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę
22 060,80 zł. z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu.
Od powyższego prawomocnego wyroku pozwany wniósł skargę
o stwierdzenie niezgodności z prawem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c. jednym z konstrukcyjnych wymagań
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest
wykazanie przez skarżącego, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze
innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, spełnienie tej przesłanki
wymaga przeprowadzenia przez skarżącego wszechstronnego i wyczerpującego
wywodu prawnego, w którym „wykaże” - a nie jedynie „wskaże”, „przytoczy”, czy
„uwiarygodni” – że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków
prawnych, nie było i nie jest możliwe. Musi zatem w sposób wyczerpujący
i niebudzący wątpliwości dowieść istnienia tej przesłanki i ją przekonująco
uzasadnić (porównaj między innymi postanowienia z dnia 27 stycznia 2006 r.
III CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140 i z dnia 16 kwietnia 2014 r. IV CNP 65/13,
nie publ.).
Niewątpliwie nie spełnia tego wymagania, lakoniczne, nie poparte szerszym
wywodem prawnym ani uzasadnieniem stwierdzenie, że wzruszenie zaskarżonego
orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe „brak jest
ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania z powodu
nieważności postępowania (art. 401 k.p.c.) lub z powodów restytucyjnych
wznowienia (art. 403 k.p.c.) ani też do wniesienia powództwa
przeciwegzekucyjnego, a ponadto wyrok nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną,
zważywszy na wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie majątkowej poniżej
50 000 zł (art. 3982
§ 1 k.p.c.)”.
3
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c.
odrzucił skargę, jako niespełniającą wymagań określonych w art. 4245
§ 1 pkt 5
k.p.c.
Sąd Najwyższy nie orzekł o kosztach postępowania skargowego, gdyż
zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek strony powodowej o zasądzenie na jej
rzecz kosztów postępowania dotyczył tylko sytuacji wydania orzeczenia o odmowie
przyjęcia skargi do rozpoznania lub o oddaleniu skargi. Nie obejmował natomiast
orzeczenia o odrzuceniu skargi, a więc orzeczenia, które zostało wydane.