Postanowienie SN z 16 października 2014, sygn. III CZ 42/14
Data orzeczenia
16 października 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Krzysztof Pietrzykowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 16 października 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)
SSN Wojciech Katner
SSN Iwona Koper (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa K. S. i M. J.
przeciwko F. S.A. w S.
o ochronę wzoru użytkowego , ustalenie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 16 października 2014 r.,
zażalenia powodów
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 9 lipca 2014 r.,
oddala zażalenie.
2
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w K. oddalił powództwo K. S. i M. J., którzy w sprawie
przeciwko pozwanej F. S.A. domagali się udzielenia im ochrony prawnej, jako
uprawnieni z prawa ochronnego na wzór użytkowy. Wyrok Sądu Okręgowego
powodowie zaskarżyli apelacją określając, na wezwanie Sądu Apelacyjnego,
wartość przedmiotu zaskarżenia apelacyjnego na kwotę 10.000 zł. Od
oddalającego apelację wyroku Sądu Apelacyjnego powodowie wnieśli skargę
kasacyjną, bez podania wartości przedmiotu zaskarżenia wskazując, że wartości tej
nie da się ustalić.
Postanowieniem z dnia 9 lipca 2014 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę
kasacyjną, jako niedopuszczalną z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia,
niższą niż pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 3982
§ 1 k.p.c.).
W zażaleniu na to postanowienie powodowie wnieśli o jego uchylenie
i zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego. Podnieśli,
że wartość przedmiotu sporu w niniejszej sprawie uległa stabilizacji na skutek
wyroku Sądu Okręgowego z dnia 18 czerwca 2013 r., a nadto podtrzymali
stanowisko, że tak jak przy żądaniu zgłoszonym w pozwie, nie są w stanie określić
także wartości przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego. Jego określenie nie było
możliwe również w apelacji, a zobowiązanie powodów przez Sąd Apelacyjny na
rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 r. do jej wskazania pod rygorem odrzucenia
apelacji stanowiło naruszenie art. 26 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Przewidziane w art. 3982
§ 1 k.p.c. ograniczenie dopuszczalności skargi
kasacyjnej ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia dotyczy spraw o prawa
majątkowe. O majątkowym lub niemajątkowym charakterze prawa, którego dotyczy
roszczenie decyduje majątkowy lub niemajątkowy charakter dobra, którego ochrony
domaga się powód. Powodowie, którzy nie kwestionują majątkowego charakteru
dochodzonych w sprawie roszczeń niesłusznie z faktu, że nie mają one charakteru
pieniężnego wywodzą, że nie mieli obowiązku i możliwości oznaczyć w pozwie
3
wartości przedmiotu sporu, a w dalszych pismach wartości przedmiotu zaskarżenia.
Zgodnie bowiem z art. 1261
§ 1 k.p.c. jeżeli przedmiotem sprawy nie jest oznaczona
kwota pieniężna, w każdym piśmie należy podać wartość przedmiotu sporu lub
wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy właściwość rzeczowa
sądu, wysokość opłaty lub dopuszczalność środka odwoławczego. Obowiązek
oznaczenia wartości przedmiotu sporu obciąża powoda (art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c.).
Obowiązek ten został od powodów wyegzekwowany dopiero na etapie
postępowania apelacyjnego. W sprawie nie zostało wydane z urzędu
postanowienie o sprawdzeniu wartości przedmiotu sporu, z którym skarżący wiążą
zarzut naruszenia art. 26 k.p.c.
Tożsamość zakresu rozstrzygnięcia kwestionowanego przez powodów
w apelacji i w skardze kasacyjnej wyłącza dopuszczalność oznaczenia w skardze
kasacyjnej wartości przedmiotu zaskarżenia w kwocie innej, niż poprzednio
w apelacji. W sytuacji, gdy nie sięga ona kwotowego progu dopuszczalności skargi
kasacyjnej zasadnie Sąd Apelacyjny odrzucił wniesioną skargę bez wzywania
skarżących, którzy uchylili się od oznaczenia wartości zaskarżenia w skardze
kasacyjnej, jako „nie dającej się ustalić”, do jej uzupełnienia w tym zakresie.
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814
w zw.
z art. 3941
§ 1 i 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.