sygn. IV CZ 76/14 20 listopada 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 20 listopada 2014, sygn. IV CZ 76/14

Data orzeczenia 20 listopada 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Dariusz Dończyk
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt IV CZ 76/14
POSTANOWIENIE
Dnia 20 listopada 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Dończyk
w sprawie ze skargi powoda
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w L.
z dnia 9 marca 2012 r
w sprawie z powództwa J. D.
przeciwko Bankowi […] Spółce Akcyjnej w W. i Agencji Nieruchomości
Rolnych w W.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 20 listopada 2014 r.,
na skutek zażalenia powoda
na punkt drugi zarządzenia Przewodniczącego Sądu Okręgowego w L.
z dnia 28 kwietnia 2014 r.
odrzuca zażalenie.
2
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczącego Sądu Okręgowego w L. z
dnia 28 kwietnia 2014 r. ustalono opłatę w wysokości 100 000 zł od skargi o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w
L. z dnia 9 marca 2012 r. (sygn.[…]). Zarządzenie to zaskarżył zażaleniem do Sądu
Najwyższego powód J. D.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie skierowane przeciwko wyżej wymienionemu zarządzeniu, jako
niedopuszczalne, podlega odrzuceniu. Przepisy kodeksu postępowania cywilnego
(art. 3941
§ 1, § 11
i § 2 k.p.c.) zawierają zamknięty katalog sytuacji, w których
można wnieść zażalenie do Sądu Najwyższego. Do zażaleń tych nie ma zatem
zastosowania art. 394 § 1 pkt 9 w zw. z art. 398 k.p.c.
Zgodnie z art. 3941
§ 1 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje
jedynie na postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające skargę
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Argument a contrario uzasadnia więc wniosek, że zażalenie nie przysługuje na
zarządzenie przewodniczącego sądu pierwszej instancji w przedmiocie ustalenia
opłaty od wniesionej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia. Dodatkowo należy podnieść, że zgodnie z art. 42412
k.p.c.
w wypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu (tj. działu VIII
dotyczącego skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia) do postępowania wywołanego wniesieniem skargi stosuje się
odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Według ugruntowanego stanowiska
orzecznictwa, nie jest zaskarżalne zarządzenie przewodniczącego sądu drugiej
instancji o wezwanie do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej, czy poprzednio
kasacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 1999 r., I CKN
120, PS 1999, nr 11-12, s. 189, z dnia 3 października 2000 r., I CZ 97/00, OSNC
2001, nr 3, poz. 45, z dnia 27 stycznia 2005 r., V CZ 163/04, nie publ.).
Kontrola zasadności wezwania strony do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej
może być przedmiotem kontroli Sądu Najwyższego jedynie pośrednio, przy
3
wykorzystaniu art. 380 k.p.c., w razie wniesienia zażalenia na postanowienie sądu
odrzucające skargę kasacyjną, czy odpowiednio skargę o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Z tych względów na podstawie art. 3986
§ 3 w zw. z art. 3986
§ 2 i art. 3941
§ 3 k.p.c. postanowiono, jak w sentencji.