Postanowienie SN z 2 grudnia 2014, sygn. V CSK 286/14
Data orzeczenia
2 grudnia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Anna Kozłowska
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 2 grudnia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Anna Kozłowska
w sprawie z powództwa K. S.A. w W.
przeciwko L. Sp. z o.o. z siedzibą w W.
o ustalenie i zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 grudnia 2014 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 13 grudnia 2013 r.,
1. odrzuca skargę kasacyjną,
2. zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 3 600 (trzy
tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa
procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
2
UZASADNIENIE
Powód, powołując się na bezskuteczność/nieważność wypowiedzenia przez
pozwanego warunków najmu w zakresie wysokości czynszu i opłat
eksploatacyjnych, domagał się zasądzenia kwot: 62.371,55 zł tytułem zwrotu
nadpłaconego czynszu i 25.746,78 zł tytułem zwrotu nadpłaconych opłat
eksploatacyjnych, łącznie 88.118,33 zł oraz ustalenia nieistnienia uprawnień
pozwanego do pobierania miesięcznego czynszu w podwyższonej wysokości i do
pobierania podwyższonych opłat eksploatacyjnych. Jako wartość przedmiotu sporu
powód wskazał kwotę 413.139 zł (413.138,33 zł) i w ramach tej ogólnej kwoty, dla
roszczeń o ustalenie wskazał jedną kwotę - 325.020 zł (413.138,33 minus
88.118,33). Kwotę 325.020 zł, na co wskazuje sposób jej obliczenia przedstawiony
w pozwie, wyliczono przy uwzględnieniu wyłącznie wysokości czynszu,
z pominięciem wysokości opłat eksploatacyjnych, co prowadzi do wniosku, że dla
roszczenia o ustalenie nieistnienia uprawnienia pozwanego do pobierania
podwyższonych opłat eksploatacyjnych powód nie wskazał odrębnie wartości
przedmiotu sporu. Sąd Okręgowy nie sprawdził wartości przedmiotu sporu, również
pozwany nie zgłosił stosownego zarzutu. Orzekając w sprawie Sąd Okręgowy
uwzględnił powództwo w całości. W apelacji od tego wyroku pozwany jako wartość
przedmiotu zaskarżenia wskazywał kwotę 413.139 zł. Sąd Apelacyjny w zasadzie,
poza niewielką zmianą, oddalił w całości apelację pozwanego od tego wyroku.
We wniesionej przez pozwanego skardze kasacyjnej jako wartość przedmiotu
zaskarżenia nadal jest wskazywana kwota 413.139 zł.
Badając dopuszczalność skargi kasacyjnej, Sąd Najwyższy zważył,
co następuje:
Zgodnie z art. 3982
§ 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna m.in.
w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest
niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, a zgodnie z § 2 pkt 1 tego przepisu, również
w sprawach o czynsz najmu.
Sprawa o zwrot nadpłaconego czynszu, u podstaw której leży spór
o wysokość tego czynszu rozstrzygnięty przez sąd wyrokiem kształtującym
3
wysokość tego czynszu, nie może być inaczej traktowana niż jak sprawa o czynsz
w rozumieniu art. 3982
§ 2 pkt 1 k.p.c., a to oznacza, że skarga kasacyjna
w części w jakiej pozwany kwestionował rozstrzygnięcie sądu dotyczące zapłaty
62.371,55 zł, była niedopuszczalna. Na tej samej podstawie prawnej uznać
należało za niedopuszczalną skargę kasacyjną w części dotyczącej ustalenia
nieistnienia uprawnienia pozwanego do pobierania podwyższonego, do oznaczonej
kwoty, czynszu.
Badając dopuszczalność skargi kasacyjnej w pozostałym zakresie
zauważyć jednak należało, że żądanie ustalenia nieistnienia uprawnienia
pozwanego do pobierania podwyższonego czynszu wyczerpało w całości kwotę
325.020 zł. Ta zaś kwota wraz z wyżej wskazaną kwotą 62.371,55 zł i kwotą
25.746,78 zł w całości wyczerpały (razem = 413.139 zł) wskazywaną wartość
przedmiotu zaskarżenia (i sporu). Tymczasem skarżący w skardze kasacyjnej
kwestionował prawidłowość nie tylko rozstrzygnięcia obejmującego zasądzenie
kwoty 25.746,78 zł, ale i prawidłowość ustalenia nieistnienia jego uprawnienia do
podwyższenia opłat eksploatacyjnych. Sąd Najwyższy nie może przy badaniu
dopuszczalności skargi kasacyjnej przyjąć wartości przedmiotu zaskarżenia
wyższej nie tylko niż wskazana przez stronę ale przede wszystkim wyższej niż
wartość przedmiotu sporu. W sytuacji zatem gdy skarga kasacyjna okazała się
niedopuszczalna we wskazanych wyżej częściach dotyczących czynszu najmu,
a w części pozostałej o jej dopuszczalności decydował już nie przedmiot
rozstrzygnięcia ale wartość objętego rozstrzygnięciem kwestionowanego prawa
majątkowego, w okolicznościach sprawy nie pozostawało nic innego jak przyjęcie,
że skargą kasacyjną została nadto zaskarżona ta część rozstrzygnięcia, której
wartość przedmiotu zaskarżenia wyraża się łącznie kwotą 25.746,78 zł (art. 21
k.p.c.). Ponieważ jest to kwota poniżej ustawowego progu określonego w art. 3982
§ 1 k.p.c., również w pozostałej części skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu jako
niedopuszczalna.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1
i 3 k.p.c. w związku z art. 39821
k.p.c. i w związku z § 6 pkt 7 oraz § 13 ust. 4 pkt 2
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
4
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).