Postanowienie SN z 30 grudnia 2014, sygn. V CNP 34/14
Data orzeczenia
30 grudnia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 30 grudnia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
w sprawie ze skargi J. K. i K. K.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Okręgowego w B.
z dnia 11 lipca 2013 r., w sprawie z wniosku J. K. i K. K.
przy uczestnictwie T. D. Spółki Akcyjnej w K.
o ustanowienie służebności przesyłu,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 grudnia 2014 r.,
1) odrzuca skargę,
2) oddala wniosek uczestnika postępowania o zasądzenie
kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi.
UZASADNIENIE
2
W związku ze skargą wnioskodawców J. K. i K. K. o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w B. z
dnia 11 lipca 2013 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sprawa rozpatrywana jest z uwzględnieniem przepisów dotyczących skargi
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga ta jest
szczególnym środkiem prawnym, służącym kontroli legalności zaskarżonego
orzeczenia w związku z możliwością ubiegania się o przyznanie od Państwa
odszkodowania za szkodę wyrządzona wydaniem prawomocnego orzeczenia
(art. 4171
§ 2 k.c.). Z tego względu wymogi dotyczące sposobu jej wniesienia
muszą podlegać ścisłej wykładni.
Przepis art. 4245
§ 1 k.p.c. określa wymagania konstrukcyjne skargi
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna
zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest
on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich
uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest
niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez
wydanie wyroku, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie
zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest
możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241
§ 2 k.p.c. –
że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, wniosek
o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem. Przyczyną odrzucenia, poza
niespełnieniem wymagań konstrukcyjnych skargi, jest przewidziana w art. 4248
§ 2
k.p.c. sytuacja, w której wywód mający wykazać, że zaistniał wyjątkowy wypadek
w ocenie sądu okazuje się nietrafny.
Zgodnie z art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c., skarżącego obciąża obowiązek
przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia,
których zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie
mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien wykazać, że od zaskarżonego wyroku
nie przysługuje środek prawny, za pomocą którego mogłoby nastąpić wzruszenie
3
zaskarżonego orzeczenia (postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt
I CNP 108/08, nie publ.). Oznacza to obowiązek przeprowadzenia analizy
przepisów dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest
niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogłyby odnieść skutku. Nie
chodzi tylko o skargę kasacyjną, ale także o skargę o wznowienie postępowania
oraz o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia,
ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności
(zob. postanowienie SN z dnia 24 lipca 2008 r., sygn. akt I CNP 50/08, nie publ.).
Skarżący ograniczyli się do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie wzruszenie
zaskarżonego postanowienia w drodze zwykłych środków prawnych nie było i nie
jest możliwe. Nie wyjaśnili natomiast przyczyn, dla których nie skorzystali
z nadzwyczajnych środków zaskarżenia, w tym przede wszystkim przyczyn
niewniesienia skargi kasacyjnej, przysługującej od orzeczenia Sądu drugiej instancji
zgodnie z art. 5191
§ 1 k.p.c. Nie podjęli też próby wykazania, że w sprawie
zachodzi wyjątkowy wypadek, o jakim mowa w art. 4241
§ 2 k.p.c.
Wobec powyższego skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 4248
§ 2
k.p.c.
Wniosek o zasądzenie kosztów postępowania wywołanego wniesieniem
skargi podlega oddaleniu pomimo wniesienia obszernej odpowiedzi na skargę.
W przedstawionym wywodzie uczestnik nie odniósł się do kwestii dopuszczalności
skargi, zatem wywód ten okazał się nieprzydatny na obecnym etapie postępowania.