sygn. V CZ 83/14 9 stycznia 2015 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 9 stycznia 2015, sygn. V CZ 83/14

Data orzeczenia 9 stycznia 2015
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący SSN Mirosław Bączyk
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt V CZ 83/14
POSTANOWIENIE
.Dnia 9 stycznia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Agnieszka Piotrowska
SSN Bogumiła Ustjanicz
w sprawie z wniosku F. M.
przy uczestnictwie E. M.
o podział majątku wspólnego,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 9 stycznia 2015 r.,
zażalenia uczestniczki na postanowienie Sądu Okręgowego w K.
z dnia 10 kwietnia 2014 r.,
oddala zażalenie i pozostawia rozstrzygnięcie o kosztach
postępowania zażaleniowego w orzeczeniu końcowym.
2
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy uchylił
zaskarżone postanowienie z dnia 7 października 2013 r. i znosząc postępowanie
wywołane wnioskiem o uzupełnienie postanowienia z dnia 18 lipca 2013 r.,
przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Wspomniane uzupełnienie nastąpiło na wniosek wnioskodawcy (k. 899, 905 akt).
W uzasadnieniu postanowienia z dnia 10 kwietnia 2014 r. wyjaśniono,
że Sąd pierwszej instancji naruszył postanowienia art. 351 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13
§ 2 k.p.c. i dokonując uzupełnienia postanowienia w sprawie podziału majątku
wspólnego byłych małżonków na posiedzeniu niejawnym, spowodował stan
nieważności postępowania w rozumieniu art. 379 pkt 5 k.p.c.
W zażaleniu uczestniczki postępowania wniesionego od postanowienia
z dnia 10 kwietnia 2014 r., podnoszono niewłaściwe zastosowania art. 351 § 1 k.p.c.
w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. i art. 379 pkt 5 k.p.c. i w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. oraz art.
386 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Podnoszono także zarzut pominięcia treści
rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego z dnia 18 lipca 2013 r. i jego uzasadnienia
w zakresie ustaleń co do składu majątku wspólnego i oddalenia wniosku
wnioskodawcy o rozliczenie nakładów z majątku osobistego na majątek wspólny.
Wskazywano także na nierozpoznanie istoty sprawy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W dniu 18 lipca 2013 r. wydane zostało postanowienie obejmujące podział
majątku wspólnego byłych małżonków (k. 891- 896; uzasadnienie: k. 907 i n. akt
sprawy). Wnioskodawca złożył wniosek o uzupełnienie tego postanowienia
na podstawie art. 351 k.p.c. odnośnie do „zaliczenia nakładu z majątku
osobistego wnioskodawcy na majątek wspólny” i „rozliczenia nakładu z majątku
osobistego wnioskodawcy na majątek wspólny w postaci spłat rat kredytu
hipotecznego” (k. 899 i n. akt). Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia
7 października 2013 r. uzupełnił postanowienie tego Sądu z dnia 18 lipca 2013 r.
przez dodanie punktów VII i VIII, zawierających oddalenie wspomnianych
wniosków wnioskodawcy (k. 405 i n. akt). Rozpatrując apelację wnioskodawcy
3
od rozstrzygnięcia z dnia 7 października 2013 r., Sąd Okręgowy postanowieniem
z dnia 10 kwietnia 2014 r. uchylił zaskarżone postanowienie i znosząc
postępowanie w zakresie uzupełnienia postanowienia z dnia 18 lipca 2013 r.,
przekazał w tym zakresie sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego
rozpoznania (k. 990, 988 - 989 akt).
Wbrew stanowisku uczestniczki postępowania wyrażonym w zażaleniu
(k. 993 akt), nie doszło do naruszenia przepisów k.p.c. wskazanych we wstępnej
części zażalenia. Istotnie zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie
art. 351 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. na posiedzeniu niejawnym,
a tymczasem - jako postanowienie obejmujące rozstrzygnięcie merytoryczne
(kwestię rozliczenia nakładów) - powinno zapaść po rozpoznaniu wniosku na
rozprawie (art. 351 § 1 k.p.c. w zw. z art. 316 § 1 k.p.c. i w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).
W tej sytuacji były podstawy do przyjęcia nieważności postępowania w rozumieniu
art. 379 pkt 5 k.p.c.
Skoro zatem zaskarżone postanowienie okazało się prawidłowe, Sąd
Najwyższy na podstawie art. 3941
§ 3 k.p.c. w zw. z art. 3984
k.p.c. oddalił
zażalenie uczestniczki postępowania jako nieuzasadnione i pozostawił
rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego do rozstrzygnięcia
w orzeczeniu końcowym w danej sprawie.