sygn. II CSK 395/14 23 stycznia 2015 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 23 stycznia 2015, sygn. II CSK 395/14

Data orzeczenia 23 stycznia 2015
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący SSN Anna Kozłowska
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt II CSK 395/14
POSTANOWIENIE
Dnia 23 stycznia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Anna Kozłowska
w sprawie z wniosku R. K.
przy uczestnictwie R. S. i K. S.
o dział spadku,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 stycznia 2015 r.,
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni
od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł.
z dnia 30 grudnia 2013 r.,
1. odrzuca skargę kasacyjną,
2. zasądza od R. K. na rzecz K. S. kwotę 1 817 (jeden tysiąc
osiemset siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa
procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
2
Zgodnie z art. 5191
§ 4 pkt 4 k.p.c., dopuszczalność skargi kasacyjnej
w sprawach o dział spadku zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia.
Jeżeli wartość ta jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych, skarga kasacyjna
w tych sprawach jest niedopuszczalna.
W tzw. sprawach działowych, do których należą sprawy o dział spadku,
zasadą jest wyznaczanie interesu majątkowego uczestników tych spraw,
określającego wartość przedmiotu zaskarżenia, wielkością ich udziału w dzielonym
majątku lub wartością konkretnego żądania czy składnika majątkowego, którego ich
wnioski dotyczą. Kryterium wielkości udziału nie będzie odpowiednie jedynie
wówczas, gdy skarżący podważa samą zasadę podziału (jako przykład podaje się
kwestionowanie podstaw do uznania majątku za wspólny) lub zaskarża
rozstrzygnięcie o innych roszczeniach objętych kompleksowo orzeczeniem
działowym (z tytułu posiadania rzeczy wspólnej, rozliczenia nakładów na nią
i pożytków, jakie przyniosła) (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
21 stycznia 2003 r., III CZ 153/02, OSNC z 2004 r., nr 4, poz. 60 oraz z dnia
24 lipca 2008 r., IV CZ 53/08, nie publ.).
Wskazana w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia nie jest
wiążąca i może być poddana weryfikacji na podstawie akt sprawy, z pominięciem
zasad określonych w art. 25 i 26 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego
z dnia 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01; z dnia 18 maja 2006 r., IV CZ34/06; z dnia
26 maja 2011 r., II CSK 672/10 - nie publ.).
Uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje w sposób jednoznaczny,
że wnioskodawczyni nie podważa ustaleń Sądów obu instancji, co do składu
majątku spadkowego. Skarżąca kwestionuje jedynie przyznanie jej na własność -
na skutek fizycznego podziału działki nr 139 - działki nr 139/4 wraz z obowiązkiem
dopłaty po 10 500 zł na rzecz obu uczestniczek. Wnioskodawczyni chciałaby
natomiast, żeby całą działkę nr 139, otrzymały uczestniczki, a wnioskodawczyni -
spłatę. Spornym elementem rozstrzygnięcia w postanowieniu działowym Sądu
drugiej instancji jest, więc sposób zadysponowania działką nr 139/4, co powoduje,
że wartość tej działki wyznacza ekonomiczny wymiar przedmiotu zaskarżenia.
3
Ponieważ działka nr 139/4 oszacowana została na kwotę 89.000 zł, oznacza to,
że wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa od kwoty określonej w art. 5191
§ 2
k.p.c., a zatem skarga kasacyjna jest niedopuszczalna.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną na
podstawie art. 3986
§ 3 w związku z art. 3986
§ 2 i art. 13 § 2 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego, zasądzonych od skarżącej na rzecz
uczestniczki K. S. orzeczono na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. w związku z § 6 pkt 6,
§ 9 pkt 3 oraz § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28
września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez
Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z
2013 r., poz. 461).