Wyrok z 17 września 2020, sygn. I ACa 1048/19

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 września 2020 r.

Sąd Apelacyjny w Katowicach I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący:	SSA Roman Sugier (spr.)
Sędziowie:	SA Ewa Jastrzębska SA Joanna Naczyńska
Protokolant:	Judyta Jakubowska

po rozpoznaniu w dniu 3 września 2020 r. w Katowicach

na rozprawie

sprawy z powództwa M. P. (1)

przeciwko Gminie N.

o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli i zapłatę

na skutek apelacji obu stron

od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie

z dnia 17 czerwca 2019 r., sygn. akt I C 548/17

I.  zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1)  zobowiązuje pozwaną do złożenia oświadczenia woli następującej treści:

„Gmina N. kupuje od M. P. (1) prawo własności niezabudowanej nieruchomości gruntowej składającej się z działek
o numerach ewidencyjnych (...), położonych w obrębie N., o łącznej powierzchni 0, (...) hektara położonej w N. (Gmina N., powiat (...), województwo (...)), przy
ul. (...), dla której Sąd Rejonowy w (...) prowadzi
księgę wieczystą numer (...) za cenę w kwocie
130.400 (sto trzydzieści tysięcy czterysta) złotych”,

2)  oddala powództwo w pozostałej części,

3)  znosi wzajemnie koszty procesu;

II.  oddala obie apelacje w pozostałej części;

III.  odstępuje od obciążania powoda kosztami postępowania apelacyjnego.

SSA Ewa Jastrzębska

SSA Roman Sugier

SSA Joanna Naczyńska

Sygn. akt I ACa 1048/19

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2019r. Sąd Okręgowy w Częstochowie
w sprawie z powództwa M. P. (1) przeciwko Gminie N. zobowiązał powoda i pozwaną do złożenia oświadczenia woli następującej treści: „M. P. (2) legitymujący się numerem PESEL (...) sprzedaje Gminie N. należące do niego prawo własności nieruchomości stanowiącej działki:
o numerze ewidencyjnym (...) o powierzchni 0,3832 ha z obrębu ewidencyjnego (...) N., o numerze ewidencyjnym (...) o powierzchni 0,0181 ha z obrębu ewidencyjnego (...) N., o numerze ewidencyjnym (...) o powierzchni 0,4232 ha z obrębu ewidencyjnego (...) N., która to nieruchomość
położona jest przy ulicy (...) w miejscowości N., gmina N., powiat (...), województwo (...), dla której Sąd Rejonowy w (...) prowadzi księgę wieczystą numer (...), za cenę 130.400 złotych
(sto trzydzieści tysięcy czterysta złotych), płatną z chwilą uprawomocnienia
się wyroku z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w razie uchybienia
terminowi płatności oraz z chwilą uprawomocnienia się wyroku wydaje opisaną nieruchomość nabywcy Gminie N., a Gmina N. prawo własności opisanej nieruchomości za wskazaną cenę kupuje” (pkt 1).

Ponadto Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda ustawowe odsetki za opóźnienie od kwoty 73.463 złotych od 13 lutego 2016r. do dnia prawomocności wyroku (pkt 2), a w pozostałej części powództwo oddalił (pkt 3). Orzekając
o kosztach procesu Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda 2.968,46 złotych (pkt 4) oraz nakazał pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa
3.93,2,96 złotych tytułem części nieuiszczonych kosztów sądowych (pkt 5).

Powództwo było oparte na twierdzeniu powoda, że pozwana
wbrew obowiązującym przepisom ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mimo zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia nieruchomości stanowiącej jego własność, nie dokonała w terminie wykupu tej nieruchomości za kwotę odpowiadającą jej rynkowej wartości.

Wyrok Sądu pierwszej instancji oparty został w oparciu o ustalenia faktyczne, które w przewarzającej części nie były kwestionowane w postępowaniu apelacyjnym, poza zarzutem pozwanej, że Sąd Okręgowy nieprawidłowo
ustalił, iż podstawową przyczyną braku wykupu nieruchomości powoda, był brak uchwały Rady Gminy N. zezwalającej jej Wójtowi na zawarcie umowy
z powodem. Do tej kwestii Sąd Apelacyjny odniesie się w dalszej części motywów swojego wyroku. Pozostałe fakty nie były kwestionowane w związku z czym Sąd Apelacyjny ustalenia Sądu pierwszej instancji traktuje jako swoje własne co czyni zbędnym powtarzanie ustaleń faktycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego. Sąd odwoławczy uznaje je za prawidłowe i znajdujące oparcie w zgromadzonym i prawidłowo ocenionym materiale dowodowym.

Jedynie dla jasności dalszego wywodu należy podać, że powód jest właścicielem trzech działek gruntu o numerach geodezyjnych (...)
i (...) o łącznej powierzchni 0,8245 ha. Nieruchomość gruntowa na jaką składają się te działki położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie terenów zabudowanych oraz gminnego obiektu sportowo-rekreacyjnego. W 2006r. Burmistrz Miasta i Gminy Ż. wydał decyzję o lokalizacji inwestycji w celu publicznym polegającej na rozbudowie wspomnianego obiektu sportowo-rekreacyjnego w Gminie N.. Rada Gminy (...).10.2007r. podjęła uchwałę zgodnie z którą nieruchomość powoda przeznaczona została na cele publiczne. Powód utracił dotychczasową możliwość wykorzystania jej na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową. W sierpniu 2015 roku powód wystąpił do pozwanej o wykup nieruchomości domagając się za nią początkowo 200.000 złotych a następnie 130.000 złotych. Rzeczoznawcy majątkowi, do których pozwana zwróciła się o wydanie opinii oszacowali jej wartość na 73.463 złote. Pozwana zaproponowała powodowi wykup nieruchomości za tą cenę. Strony prowadziły odnośnie ceny negocjacje.
Powód godził się na wykup za kwotę 95.900 złotych powiększoną o 11.900 złotych roszczeń z innego tytułu.

Wójt Gminy N. zwrócił się do Rady Gminy o podjęcie uchwały wyrażającej zgodę na wykupienie nieruchomości powoda. Ostatecznie do podjęcia takiej uchwały nie doszło. Powód był gotów sprzedać nieruchomość za kwotę 95.900 złotych. Strony uzgodniły termin sprzedaży i sporządzenia związanego
z tym aktu notarialnego. Ponadto poinformował powoda o dokumentach jakie powinien dostarczyć notariuszowi. Strony nie stawiły się u notariusza
w uzgodnionym terminie. Żadna z nich też nie przedstawiła dokumentów niezbędnych do sporządzenia aktu notarialnego. Zaniechanie powoda wynikało między innymi z obawy przed zapłatą znacznego podatku jaki zobowiązany byłby uiścić w związku ze sprzedażą nieruchomości. W dniu 18 lipca 2017r. powód pisemnie zażądał od pozwanej wykupu nieruchomości za kwotę 412.250 złotych oraz zapłaty odsetek za niedochowanie ustawowego terminie wykupu jego gruntów.

Wartość nieruchomości powoda według cen aktualnych to 130.400 złotych. Wartość nieruchomości Sąd ustalił w oparciu o dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego, jaki przeprowadził w toku procesu. Mimo zarzutów powoda dowód ten Sąd uznał za miarodajny dla rozstrzygnięcia.

Mając na względzie powyższe okoliczności faktyczne Sąd pierwszej instancji uznał, że powództwo dotyczące zobowiązania pozwanej do złożenia oświadczenia woli o kupnie przedmiotowej nieruchomości powoda jest zasadne
z tym, że cena zakupu winna wynieść nie kwotę o jakiej mowa w pozwie lecz
130.000 złotych, zgodnie z wyceną biegłego. Jako podstawę rozstrzygnięcia w tym zakresie (pkt. 1 wyroku) Sąd wskazał przepis art. 36 ust. 1-3 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2008 poz. 1945 ze zm.). Sąd za niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia uznał zarzuty pozwanej, że powód początkowo zażądał zbyt wysokiej ceny za sprzedaż nieruchomości. Podkreślił, że nie miało w sprawie znaczenia, iż powód nie zakwestionował miarodajności jej wyceny na zlecenie Gminy w trybie art. 157 ustawy o gospodarce nieruchomościami mimo to, że ugodowo ustaliły cenę kupna – sprzedaży skoro Wójt Gminy N. nie uzyskał zgody Rady Gminy na wykup nieruchomości na uzgodnionych warunkach. Była to zaś czynność przekraczająca zakres zwykłego zarządu a więc zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 9a ustawy z 8.03.1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 poz. 506 tj.) uchwała obejmująca taką zgodę była niezbędna. Z tej przyczyny za zasadne na podstawie przepisów art. 378 ust. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 481 § 2 k.c. Sąd za zasadne uznał także roszczenie powoda o zapłatę odsetek za opóźnienie w wykupie nieruchomości. Brak wykupu w ustawowym terminie nastąpił bowiem wyłącznie z przyczyn leżących po stronie pozwanej.

O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 100 k.p.c.

Wyrok został zaskarżony przez obie strony.

Powód zaskarżył wyrok w całości.

Zarzucił naruszenie przepisu art. 321 § 1 k.p.c. poprzez zobowiązanie powoda do złożenia oświadczenia woli o sprzedaży pozwanej nieruchomości za 130.400 złotych zamiast żądanej kwoty 247.350 złotych mimo, że żądanie pozwu nie dotyczyło zobowiązania powoda do złożenia oświadczenia woli.

W apelacji powoda zarzucono też zarzut naruszenia przepisu art. 233
§ 1 k.p.c. w związku z art. 278 § 1 w związku z 232 zdanie 2 k.p.c. poprzez uznanie za miarodajny dowód z opinii biegłego sądowego K. S. i ustalenie w oparciu o ten dowód wartości nieruchomości oraz oddalenie wniosku o powołanie innego biegłego, mimo że wspomniana opinia była wadliwa i nie spełnia wymogu weryfikowalności.

Zarzucono też naruszenie przepisu art. 233 § 1 k.p.c. poprzez błędne ustalenie kwoty od której powodowi należą się odsetki za opóźnienie, gdyż
w istocie odsetki te winny być zasądzone od kwoty stanowiącej wartość nieruchomości ustalonej przez biegłego sądowego.

Odwołując się do argumentacji o jakiej mowa w 1 i 3 wyżej wymienionych zarzutów powód podniósł zarzut naruszenia przepisu art. 64 k.c. i art. 37
ust. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku
z art. 481 § 2 k.c.

Powołując się na powyższe powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w całości, ewentualnie poprzez zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli wyłącznie pozwanej wraz z zasądzeniem odsetek od dnia 13 lutego 2016r. od kwoty 130.400 złotych oraz zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje, według norm prawem przepisanych, ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu.

Pozwana zaskarżyła wyrok częściowo tj. w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w punktach 2, 4 i 5 wyroku.

Zarzuciła, w zakresie zasądzonych na rzecz powoda odsetek:

- naruszenie przepisu art. 233 § 1 k.p.c. poprzez bezzasadną odmowę dania wiary zeznaniom świadka D. M. (byłego Wójta Gminy N.) co do tego, że Gmina była gotowa dokonać wykupu nieruchomości w terminie za uzgodnioną kwotę a w Gminie obowiązywała uprzednia uchwała upoważniająca Wójta do dokonania tego rodzaju czynności prawnej bez szczególnej zgody wyrażonej w uchwale Rady Gminy N.,

- naruszenie przepisu art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 238 § 1 k.p.c. w związku z art. 227 k.p.c. poprzez pominiecie istnienia uchwały nr (...) (...) Rady Gminy N. dotyczącej tego uprawnienia jej Wójta opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa (...) nr 102 poz. 2287,

- naruszenie wspomnianych przepisów proceduralnych poprzez pominięcie treści korespondencji między stronami świadczącej o negocjacjach
oraz gotowości pozwanej do wykupu nieruchomości w terminie i niezakwestionowanie ceny oferowanej przez Gminę przez powoda w trybie przewidzianym przepisami obowiązującymi w tym zakresie,

- naruszenie art. 37 ust. 9 zd. 2 ustawy o zagospodarowaniu i planowaniu przestrzennym w związku z art. 481 § 2 k.c. i art. 486 § 1 k.c. poprzez zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda odsetek za opóźnienie mimo, że brak wykupu w ustawowym terminie wynikała z przyczyn leżących po stronie powoda,

- naruszenie przepisu art. 101 k.p.c. poprzez obciążenie pozwanej kosztami procesu mimo, że uznała roszczenie co do zasady odnośnie wykupu i co do kwoty 73.463 złotych co do ceny.

Powołując się na powyższe pozwana wnosiła o:

- zmianę wyroku poprzez uchylenie punktu 2 i oddalenie powództwa w tym zakresie,

- zmianę punktu 4 i 5 wyroku z uwzględnieniem przepisu art. 101 k.p.c.
i obciążenie kosztami postępowania powoda,

- zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania odwoławczego w tym kosztów zastępstwa procesowego w tym postępowaniu,

oraz o sprostowanie omyłki co do imienia powoda w punkcie 1 wyroku w części dotyczącej oświadczeń woli do złożenia których Sąd zobowiązał strony.

Sąd Apelacyjny w Katowicach zważył, co następuje:

Obie apelacje częściowo zasługują na uwzględnienie.

1)  Odnośnie apelacji powoda.

Podniesiony w apelacji zarzut naruszenia przepisu art. 321 § 1 k.p.c. ustanawiającego zakaz orzekania ponad żądanie jest nie do odparcia.
W konsekwencji trafnie też zarzucono naruszenie przepisu art. 64 k.c.
Apelacja słusznie zarzuca, że brak było podstaw do zobowiązania w punkcie 1 wyroku obu stron do złożenia oświadczeń woli stanowiących łącznie treść umowy kupna-sprzedaży podmiotowej nieruchomości za wskazaną cenę.

W judykaturze od lat utrwalony jest pogląd, że prawomocne orzeczenie sądu stwierdzające obowiązek strony do złożenia orzeczonego oświadczenia woli zastępuje tylko to oświadczenie (art. 64 k.c. i art. 1097 k.p.c.). Jeżeli więc oświadczenie to ma stanowić składnik umowy, jaka ma być zawarta między stronami, do jej zawarcia konieczne jest złożenie odpowiedniego oświadczenia woli przez drugą stronę z zachowaniem wymaganej formy, z tym wyjątkiem,
jeśli sąd uwzględnia powództwo o stwierdzenie obowiązku zawarcia umowy całkowicie zgodnie z żądaniem powoda, wówczas orzeczenie sądowe zastępuje umowę (por. uchwała SN – zasada prawna z dnia 7 stycznia 1967r., sygn. akt
III CZP 32/66 LEX nr 55565). Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 1 zaskarżonego wyroku nie uwzględnia roszczenia powoda w tym przedmiocie w całości. Zobowiązuje ono go bowiem do zbycia nieruchomości za kwotę o wiele niższą od żądanej. Skoro Sąd Okręgowy uznał, że wskazana w tym punkcie wyroku kwota odpowiada rynkowej wartości nieruchomości nakazane oświadczanie woli nie powinno dotyczyć obu stron a jedynie pozwanej. W takim przypadku do powoda należy decyzja co do zgody na zbycie nieruchomości na warunkach wynikających z oświadczenia pozwanej (art. 64 k.c. w związku z art. 1047 k.p.c.) czy też nie zdecyduje się na sprzedaż za ustaloną przez Sąd cenę. Dlatego Sąd Apelacyjny
na mocy art. 386 § 1 k.p.c. dokonał korekty zaskarżonego wyroku w tej części ograniczając orzeczenie w tym zakresie do zobowiązania pozwanej do złożenia oświadczenia woli o treści wskazanej w punkcie 1 wyroku Sądu odwoławczego.

Jest to konsekwencja uznania za chybione zarzutów apelacji powoda co
do naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa procesowego, zmierzających
do wykazania, że dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego K. S. nie był miarodajny dla rozstrzygnięcia.

Wbrew zarzutom skarżącego brak było podstaw do uznania, że w ramach dalszego procedowania niezbędne było przeprowadzenie dowodu z opinii kolejnego biegłego.

Biegły S. w opinii podstawowej wskazał metodologię wyceny nieruchomości oraz dokumenty, które stanowiły podstawę wyliczenia jej wartości. W opinii uzupełniającej odniósł się do zarzutów skarżącego co do dokumentów stanowiących podstawę wyceny oraz wskazał na przepisy prawne przemawiające za tym aby wartość nieruchomości według stanu na dzień 20.02.2008r.
ustalać w oparciu o stadium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonych uchwałą Rady Gminy N. Nr (...)
z dnia 28 grudnia 2002r. Wyjaśnił też, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Ż. z 9.01.2006r. dotycząca rozbudowy ośrodka sportowo-rekreacyjnego
w N. nie miała wpływu na rynkową wartość nieruchomości powoda, gdyż zgodna była z zapisami w stadium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego tej gminy. W rzeczowy sposób biegły odniósł się też do zarzutów powoda co do pominięcia w opiniowaniu zaświadczenia Gminy z 20.07.2007r.
jako niemiarodajnego dla ustalenia stanu nieruchomości według stanu na dzień 20.02.2008r. jak i co do kwestii dostępu nieruchomości powoda do drogi publicznej.

Wyjaśnił nadto jakie okoliczności brał pod uwagę przy określaniu wielości wskaźników korygujących cenę przy zastosowaniu metody porównawczej przyjętej przy ustalaniu wartości nieruchomości.

Mając na względzie te okoliczności Sąd Apelacji, podobnie jak Sąd Okręgowy, opinię tego biegłego uznał za miarodajny dowód w sprawie, mogący być podstawą rozstrzygnięcia co do ceny wykupu nieruchomości.

Samo niezadowolenie skarżącego z treści opinii biegłego K. S. co do wartości nieruchomości, przejawiające się twierdzeniem,
że jest ona warta dwukrotnie więcej niż to ocenił biegły nie jest wystarczającą przesłanką do dopuszczenia dowodu z opinii kolejnego biegłego. Gdyby tak
było w istocie powód, nie będąc związany zaskarżonym wyrokiem do zbycia nieruchomości za ustaloną cenę, mógłby ją zatrzymać w swoim majątku lub zbyć za oczekiwaną cenę w obrocie wolnorynkowym.

Nie jest też zasadny zarzut apelacji powoda kwestionujący rozstrzygnięcie co do zasądzonych odsetek za opóźnienie o zapłacenie kwoty 73.463 złotych
(pkt. 2 wyroku). W ocenie Sądu Apelacyjnego brak było podstaw do uwzględnienia roszczenia w tym zakresie.

Do tej kwestii Sąd odwoławczy odniesie się w dalszej części motywów niniejszego wyroku dotyczącej oceny zasadności apelacji pozwanej.

2)  Odnośnie apelacji pozwanej.

Z treści tej apelacji wynika, że skarżąca nie kwestionuje zarzutu powoda co do orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji ponad żądanie polegające także na zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli przez powoda. Konsekwencją jest uznanie, że wartość rynkowa nieruchomości, której wykupu żądał powód, ustalona przez Sąd Okręgowy nie jest przez pozwaną kwestionowana w postępowaniu apelacyjnym. Ma to znaczenie co do rozstrzygnięcia o kosztach, do czego Sąd Apelacyjny odniesie się dalszej części wywodów.

W ocenie Sądu odwoławczego zasadnie skarżąca podnosi, że brak było podstaw do stwierdzenia, że niedokonanie wykupu w terminie zakreślonym ustawą miało miejsce wyłącznie z przyczyn leżących po jej stronie.

Z zenan świadka D. M. potwierdzonych zeznaniami L. S. oraz treścią uchwały nr(...) (...) Rady Gminy N.
z dnia 28 kwietnia 2008r. w sprawie określenia zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy N. wynika, że D. M., jako ówczesny Wójt Gminy N. była upoważniona przez Radę Gminy do nabywania nieruchomości do zasobu gminy przy uwzględnieniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w szczególności na realizacje celów publicznych, w celu realizacji wydatków inwestycyjnych ujętych w budżecie Gminy na dany rok. Z zeznań świadka D. M. wynika, że w 2015r. nie miała możliwości zawarcia umowy oczekiwanej przez powoda
ze względu na brak wystarczających środków budżecie Gminy. W następnym roku też nie doszło do zawarcia umowy ze względu na rozbieżne poglądy
stron co do wartości nieruchomości. Po uzgodnieniu ceny i wyznaczeniu terminu sporządzenia aktu notarialnego nie doszło do zawarcia umowy, gdyż żadna ze stron nie dostarczyła notariuszowi dokumentów niezbędnych do jej zawarcia. Podkreślenia przy tym wymaga, że powód nie zakwestionował ustalenia przez Sąd Okręgowy, że przyczyną jego bierności była obawa przed koniecznością uiszczenia znacznego podatku od sprzedaży przedmiotowych działek gruntu. Należy też zauważyć, że wbrew temu co stwierdził Sąd Okręgowy, przyczyną ze względu na którą nie doszło do sprzedaży przez powoda jego nieruchomości na rzecz Gminy nie był brak stosownej uchwały Rady Gminy. Jej wójt prowadził negocjacje z powodem co ceny wykupu także po tym jak kwestia wykupu została zdjęta z porządku obrad Rady, do czego miał umocowanie wynikające z uchwały Rady z 29.04.2009r. Nie sposób też uznać za bezzasadną argumentacji pozwanej, że powód nie zakwestionował rzetelności wyceny nieruchomości dokonanej na zlecenie Gminy w trybie art. 157 ustawy o gospodarce gruntami. Nie niweczyło
to prawa powoda do wykazywania nieprawidłowości wyceny na drodze postępowania sądowego.

Powód w postępowaniu przedsądowym był jednak reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Miał więc możliwość zakwestionowania wyceny dokonanej przez pozwaną we wspomnianym trybie z czego nie skorzystał. Długotrwałe negocjacje co do ceny sprzedaży obciążają więc obie strony. Podobnie jak brak finalnego efektu. Żadna ze stron nie przedłożyła notariuszowi wymaganych dokumentów ani nie stawiła się u notariusza w celu sporządzenia kontraktu, mimo zakończenia negocjacji dotyczących ceny za nieruchomość.

Nie sposób więc uznać, że do wykupu nieruchomości doszło wyłącznie
na skutek przyczyn leżących po stronie pozwanej. Powód nie podnosił zarzutu, że wójt pozwanej Gminy nie był upoważniony do prowadzenia negocjacji co do ceny nabycia nieruchomości bez zgody Rady Gminy, a zebrany materiał dowodowy, nie daje podstaw do takich ustaleń. Sposób zakwestionowania przez niego wyceny nieruchomości nie był zgodny z obowiązującymi przepisami w tym zakresie, podjął negocjacje co do ustalenia wartości nieruchomości a po ich zakończeniu, podobnie jak Gmina, nie przystąpił do zawarcia umowy.

Daje to podstawę do uznania, że z przyczyn obciążających obie strony nie doszło w terminie zakreślonym przez ustawę do żądanego wykupu nieruchomości.

Brak więc podstaw do uznania, że powodowi przysługują odsetki za opóźnienie w wykupie nieruchomości zasądzone od kwoty ustalonej w postępowaniu przed Sądem Okręgowym przez biegłego sądowego.

Dlatego Sąd Apelacyjny na mocy art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok i oddalił powództwo o zasądzenie odsetek za opóźnienie w zapłacie
kwoty stanowiącej wartość rynkową przedmiotowej nieruchomości uznając, że niedochowanie ustawowego terminu wykupu z podanych wyżej względów obciąża obie strony.

Ze względu na dokonaną korektę orzeczenia Sądu pierwszej instancji Sąd Apelacyjny na mocy art. 100 k.p.c. zniósł między stronami koszty postępowania przed Sądem pierwszej instancji (art. 100 k.p.c.).

Sąd Apelacyjny nie uznał za zasadne zarzutów pozwanej co do rozstrzygnięcia o kosztach powołującej się na to, że uznała powództwo co do zasady i co do zapłaty odnośnie kwoty 73.463 złotych. Wszak co do zasady roszczenie powoda nie było sporne a spór co do ceny nabycia nieruchomości pozwana przegrała prawie w ½ części.

Spór o odsetki pozwana wygrała zaś nie dlatego, że niedochowanie terminu wykupu obciążało powoda lecz obie strony.

Mając na względzie te okoliczności, dochody i stan majątkowy powoda Sąd Apelacyjny na mocy art. 102 k.p.c. odstąpił od obciążania powoda kosztami postępowania apelacyjnego.

SSA Ewa Jastrzębska

SSA Roman Sugier

SSA Joanna Naczyńska