Postanowienie SN z 11 lutego 2015, sygn. II CNP 39/14
Data orzeczenia
11 lutego 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Anna Kozłowska
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 11 lutego 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Anna Kozłowska
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 11 lutego 2015r.
skargi P. J.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w P.
z dnia 3 grudnia 2012r.,
wydanego w sprawie z powództwa P. J.
przeciwko Gminie Miasto B.
o zapłatę,
odrzuca skargę.
2
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2012 r. Sąd Rejonowy w B. zasądził od Gminy
Miasta B. na rzecz P. J. kwotę 32.354,01 zł z ustawowymi odsetkami, oddalił
powództwo w pozostałej części i orzekł o kosztach procesu. Na skutek apelacji obu
stron, Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 3 grudnia 2012 r. z apelacji pozwanego
zmienił zaskarżony wyrok w części uwzględniającej powództwo, w ten sposób, że
kwotę 32.354,01 zł obniżył do kwoty 12.954 zł, a w pozostałej części powództwo
oddalił i oddalił w pozostałej części apelację pozwanego oraz w całości apelację
powoda.
Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego
wniósł powód wskazując, że wyrok ten kwestionuje w części oddalającej apelację
oraz w części zmieniającej wyrok sądu pierwszej instancji przez obniżenie
zasądzonej kwoty i w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach procesu w obu instancjach.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245
§ 1 pkt 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego wyroku powinna zawierać oznaczenie wyroku od którego
jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części.
Zaskarżając wyrok częściowo, skarżący powinien określić zaskarżoną część nie tylko
w aspekcie podmiotowym, ale i przedmiotowym. Wskazaniem takim Sąd Najwyższy
pozostaje związany, zgodnie bowiem z art. 42410
k.p.c. nie może orzekać poza
granicami zaskarżenia oznaczonymi przez stronę. Precyzyjnie określony zakres
zaskarżenia musi pozostawać w zgodzie z podstawami skargi i ich uzasadnieniem,
wskazanym przepisem prawa, z którym zaskarżona część wyroku jest niezgodna czy
też szkodą, którą spowodowała zaskarżona część wyroku to jest z kolejnymi
wymogami konstrukcyjnymi skargi wymienionymi w art. 4245
§ 1 k.p.c. Wysoki
stopień sformalizowania skargi powoduje, że jej elementy konstrukcyjne ujęte w art.
4245
§ 1 k.p.c. muszą pozostawać we wzajemnej harmonii. Rozdźwięk pomiędzy
nimi jest wystarczający do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej, bo
niewypełniającej ustawowych wymagań.
Jak wyżej wskazano, jeżeli wyrok jest zaskarżony w części,
obowiązkiem wnoszącego skargę jest wyraźne i dokładne oznaczenie części
3
zaskarżonej. Częścią zaskarżoną może być więc tylko ta, która według
skarżącego jest niezgodna z prawem i jest dlań źródłem szkody. Z powyższego
wynika więc, że prawidłowo oznaczony zakres zaskarżenia może przesądzić
o dopuszczalności skargi.
Ponieważ w sprawie niniejszej skarga została wniesiona od wyroku sądu
drugiej instancji, powód oznaczając zakres zaskarżenia powinien był uwzględnić
treść art. 385 i art. 386 § 1-4 k.p.c., z których wynika sposób orzekania przez ten
sąd, a więc treść rozstrzygnięć tego sądu czyli sposób ustosunkowania się do
wniesionych apelacji.
W sprawie niniejszej sąd drugiej instancji uwzględnił apelację pozwanego
częściowo. Zgodnie z art. 386 § 1 k.p.c. w razie uwzględnienia apelacji sąd drugiej
instancji zmienia zaskarżony wyrok i orzeka co do istoty sprawy. Tak więc,
zmieniając częściowo z apelacji pozwanego wyrok sądu pierwszej instancji, Sąd
Okręgowy w oznaczonym zakresie orzekł co do istoty sprawy. Oznaczając
w skardze zakres zaskarżenia powód jako zaskarżone wskazał dwie części wyroku
sądu drugiej instancji to jest oddalenie jego apelacji oraz zmianę polegającą na
obniżeniu zasądzonej wyrokiem sądu pierwszej instancji kwotę.
Rozstrzygnięcie w postaci zmiany polegającej na obniżeniu zasądzonej
wyrokiem sądu pierwszej instancji kwoty odpowiada uregulowaniu z art. 385 k.p.c.,
nie narusza bowiem tej części wyroku sądu pierwszej instancji, mocą której
zasądzono na rzecz powoda kwotę 12.954 zł. Ta kwota nadal wszak pozostaje
zasądzona na rzecz powoda czyli w tej części apelacja pozwanego została
oddalona. Jest to więc rozstrzygnięcie po pierwsze dla powoda korzystne i po
drugie, jest też jasne, że przeciwko temu rozstrzygnięciu nie kierują się ani
podstawy skargi i ich uzasadnienie ani wskazane przez skarżącego przepisy prawa,
z którymi wyrok ma być niezgodny, ani tym bardziej twierdzenia o wywołaniu
szkody skoro ta cześć wyroku nie może być dla powoda źródłem szkody.
Rozstrzygnięciem, przeciwko któremu kierują się zarzuty skargi jest
rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego co do istoty sprawy, o częściowym oddaleniu
powództwa. Dla powoda to rozstrzygnięcie jest niekorzystne, obejmuje bowiem
kwotę 19.400 zł, o którą Sąd Okręgowy obniżył zasądzoną wyrokiem sądu
pierwszej instancji należność i taka formuła rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji
4
odpowiada treści art. 386 § 1 k.p.c. Rozstrzygnięcie o częściowym oddaleniu
powództwa nie zostało jednak wskazane w skardze jako zaskarżone.
Wnioskowanie, że zamiarem skarżącego powoda było zaskarżenie niekorzystnego
dla niego orzeczenia co do istoty sprawy nie prowadzi jednak do odmiennej oceny
wniesionej przez niego skargi jako niedopuszczalnej skoro, jak wskazano,
oznaczonym przez stronę zakresem zaskarżenia Sąd Najwyższy jest związany.
Ukształtowanie przez ustawodawcę skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia tak co do formy jak i treści jako pisma procesowego
wyjątkowo sformalizowanego wyklucza poczytywanie jej wad konstrukcyjnych za
niedokładności nie stanowiące przeszkody do jej rozpoznania.
Zaskarżeniem, jak wskazano wyżej, powód objął również rozstrzygnięcie
o oddaleniu jego apelacji. Jego apelacja dotyczyła kwoty 7.445 zł, o którą Sąd
pomniejszył zasądzoną należność z tytułu odszkodowania odpowiadającemu
wysokości czynszu, jaki mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu. W skardze
skarżący dowodzi nieprawidłowości takiego zaliczenia wskazując, że kwotę tę były
najemca lokalu uiścił na poczet opłat eksploatacyjnych a nie na poczet tak
liczonego odszkodowania. Ustalenie jakie świadczenie spełnił były najemca jest
ustaleniem co do faktu. Sąd Okręgowy w uzasadnienie swego rozstrzygnięcia
stwierdził, że: „w świetle bezspornych ustaleń Sądu pierwszej instancji zajmująca
lokal powoda I. M. zapłaciła powodowi czynsz rozumiany jako wynagrodzenie za
korzystanie z lokalu”. Przy tym więc ustaleniu zarzuty skargi są chybione, przy
czym, skoro w tej części skarga oparta jest na zarzutach dotyczących faktów,
zgodnie z art. 4244
k.p.c. musiała być poczytana i w tej części za niedopuszczalną.
Z przedstawionych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie 4248
§ 1 k.p.c.
orzekł jak w sentencji.