Postanowienie SN z 18 marca 2015, sygn. I CZ 17/15
Data orzeczenia
18 marca 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Tadeusz Wiśniewski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 18 marca 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Irena Gromska-Szuster
SSN Grzegorz Misiurek
w sprawie ze skargi M. P.
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym
postanowieniem Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 stycznia 2014 r.,
w sprawie z wniosku M. P.
przy uczestnictwie S. B. i innych,
o zmianę postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 18 marca 2015 r.,
zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Okręgowego w W.
z dnia 23 września 2014 r.,
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Odrzucając skargę skarżącej M. P. o wznowienie postępowania na
podstawie art. 410 § 1 k.p.c., Sąd Okręgowy wskazał, że skoro domaga się ona
przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, których protokoły z zeznań
złożonych przed Wójtem Gminy S. przedłożyła w sprawie zasadniczej zakończonej
2
prawomocnym postanowieniem Sądu drugiej instancji, to nie można mówić o
wykryciu przez skarżącą środków dowodowych, z których nie mogła ona wcześniej
skorzystać.
W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego w W. skarżąca domaga
się „uwzględnienia skargi i wznowienia postępowania”, zarzucając,
że stan faktyczny przedstawiony w skardze wypełnia przesłanki przewidziane
w art. 403 § 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Pomijając wadliwą z punktu widzenia procesowego formułę wniosku skarżącej
(w drodze konwersji należałoby przyjąć, że domaga się ona uchylenia
zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego), należy stwierdzić, że zażalenie
jest oczywiście bezzasadne. W uzasadnieniu zażalenia - ograniczonego do
zaledwie trzech zdań - skarżąca nie podejmuje nawet próby podważenia
merytorycznej argumentacji Sądu Okręgowego i gołosłownie twierdzi, że dopiero po
zakończeniu sprawy sądowej uzyskała informację co do świadków, którzy mogliby
zeznać na jej korzyść.
Dlatego stwierdzając brak usprawiedliwionej podstawy do uwzględnienia
zażalenia Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 3941
§ 3
w związku z art. 39814
k.p.c.).