Postanowienie SN z 20 marca 2015, sygn. II CZ 108/14
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
powód
przedstawiciel ustawowy dziecka
Data orzeczenia
20 marca 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Krzysztof Strzelczyk
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 20 marca 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)
SSN Maria Szulc
SSN Karol Weitz (sprawozdawca)
w sprawie ze skargi J. R.
o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego
z dnia 29 października 2002r., wydanym
w sprawie z powództwa J. R.
przeciwko O. Polska Spółce Akcyjnej w W. następcy
prawnemu T. P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.
Obszaru w Z.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 20 marca 2015 r.,
zażalenia powoda J. R.
na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 4 sierpnia 2014 r.,
oddala zażalenie i wniosek o przyznanie kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej skarżącemu
z urzędu w postępowaniu zażaleniowym.
2
UZASADNIENIE
Powód J. R. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 29 października 2002 r. w
sprawie o zapłatę o sygnaturze akt … 782/02. Wskazał, że podstawą skargi jest
brak należytej reprezentacji go w wymienionym postępowaniu przez adwokata
ustanowionego przez sąd.
Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2014 r. Sąd Apelacyjny w jego punkcie 3
odrzucił skargę o wznowienie przyjmując, że nie została ona oparta na ustawowej
podstawie i że została wniesiona po upływie trzymiesięcznego terminu określonego
w art. 407 § 1 k.p.c., liczonego do dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona,
jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.
Na postanowienie z dnia 4 sierpnia 2014 r., sprostowane postanowieniem
Sądu Apelacyjnego z dnia 19 listopada 2014 r., pełnomocnik J. R. złożył zażalenie
w zakresie punktu 3, tj. odrzucenia skargi o wznowienie. Zarzucił naruszenie art
410 § 1 w zw. z art. 407 § 1 oraz art. 328 § 2 k.p.c. Na tej podstawie wniósł o
uchylenie postanowienia z dnia 4 sierpnia 2014 r. w zaskarżonym zakresie i
przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w tym zakresie do ponownego
rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Twierdzenie, że ustanowiony przez sąd pełnomocnik nienależycie
wykonywał swoje obowiązki, nie stanowi podstawy wznowienia w postaci
pozbawienia możności działania lub w postaci braku należytej reprezentacji
(art. 401 pkt 2 k.p.c.; por. postanowienie Sąd Najwyższego z dnia 27 stycznia
2011 r., II PZ 41/11, nie publ.). Niezależnie od tego trzymiesięczny termin do
wniesienia skargi opartej na tych podstawach biegnie od dnia, w którym o wyroku
dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 407 § 1 k.p.c.).
Z akt sprawy wynika, że ani powód ani reprezentujący go wtedy w sprawie
pełnomocnik nie byli obecni na rozprawie apelacyjnej i podczas ogłoszenia wyroku.
Wyrok z dnia 29 października 2002 r. został jednak doręczony pełnomocnikowi
powoda w dniu 12 listopada 2002 r. Najpóźniej w tym dniu pełnomocnik powoda
3
ze skutkiem dla niego dowiedział się więc o wyroku. Oznacza to, że skarga
o wznowienie została wniesiona już po upływie terminu określonego w art. 407 § 1
k.p.c.
Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej
przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu został oddalony, gdyż pełnomocnik
J. R. nie złożył oświadczenia, o którym mowa w § 16 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców
prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej
udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz. U.
z 2013 r., poz. 490; zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego
2012 r., V CZ 133/11, nie publ.).
Z tych względów, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814
w zw. z art. 3941
§ 3, orzekł jak w sentencji..
Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej
przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu został oddalony, gdyż pełnomocnik
J. R. nie złożył oświadczenia, o którym mowa w § 16 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców
prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej
udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz. U.
z 2013 r., poz. 490; zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego
2012 r., V CZ 133/11, nie publ.).
Z tych względów, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814
w zw. z art. 3941
§ 3, orzekł jak w sentencji.