Postanowienie SN z 9 kwietnia 2015, sygn. V CSK 547/14
Data orzeczenia
9 kwietnia 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Dariusz Dończyk
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 9 kwietnia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Dończyk
w sprawie z powództwa O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R.
przeciwko Bankowi […] Spółce Akcyjnej w W.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 kwietnia 2015 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 31 marca 2014 r.,
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej
kwotę 1817 (tysiąc osiemset siedemnaście) zł tytułem zwrotu
kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym.
UZASADNIENIE
2
Określone w art. 3984
§ 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze
kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący
wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba
wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego
w art. 3984
§ 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie
i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które –
zgodnie z art. 3989
§ 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi
kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach
Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Pozwany we wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego
w K. z dnia 31 marca 2014 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparł na
przesłankach wskazanych w art. 3989
§ 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Szczegółowa analiza
uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na
stwierdzenie, że skarżący wykazał, aby w sprawie występowało istotne zagadnienie
prawne, ani istnienie potrzeby wykładni przepisów prawa budzących poważne
wątpliwości.
Powoływanie się przez skarżącego na występowanie w sprawie istotnego
zagadnienia prawnego wymaga odpowiedniego sformułowania tego zagadnienia,
wskazania przepisów prawa, na których tle zagadnienie się wyłoniło oraz
przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej możliwość rozbieżnych
ocen prawnych oraz istotności tego zagadnienia. Rozstrzygnięcie zagadnienia
prawnego o znaczeniu uniwersalnym, musi mieć jednocześnie także znaczenie dla
sposobu rozstrzygnięcia sprawy, w której zagadnienie powstało. Argumentacja
prawna powołana przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania oraz problematyka przedstawiona we wniosku
uzasadniającym przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie pozwala przyjąć,
aby w sprawie wyłoniło się istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989
§ 1
pkt 1 k.p.c. przydatne dla rozstrzygnięcia o zasadności skargi kasacyjnej. Należy
3
mieć bowiem na względzie, że Sąd drugiej instancji nie przyjął, aby w ustalonych
w sprawie okolicznościach doszło do zbiegu roszczeń z tytułu bezpodstawnego
wzbogacenia oraz z tytułu odpowiedzialności odszkodowawczej kontraktowej, co
aktualizowałoby potrzebę rozważenia przedstawionego w skardze zagadnienia
prawnego. Skarżący nie wykazał także, aby w sprawie zachodziła druga
z przesłanek, na którą się powołał, uzasadniająca przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania.
Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą
Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia - z urzędu
(art. 39813
§ 1 k.p.c.).
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania (art. 3989
§ 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1
i 3 w zw. z art. 99, art. 391 § 1 i art. 39821
k.p.c. oraz przepisów § 12 ust. 4 pkt 2
w zw. z § 2 ust. 2 i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz
ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę
prawnego ustanowionego z urzędu (jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 490).