Wyrok z 13 maja 2026, sygn. I C 38/26

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 maja 2026 roku

Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:	Sędzia Sylwia Piasecka
Protokolant:	sekretarz sądowy Klaudia Kiedrowska

po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2026 roku w J.

na rozprawie

sprawy

z powództwa (...) (...) (...) (...) (...) z siedzibą we E.

przeciwko F. T. (1)

o zapłatę

oddala powództwo.

Sygn. akt I C 38/26

UZASADNIENIE

Powód – T. (...) (...) z siedzibą we E. wniósł pozew przeciwko pozwanemu F. T. o zapłatę kwoty 23.251,73 złotych z dalszymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia złożenia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym, to jest 29 września 2025 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że strona pozwana F. T. (1) w dniu 25 lutego 2021 roku zawarła z (...) S.A. umowę pożyczki o numerze (...). Na podstawie tej umowy pozwany otrzymał do dyspozycji kwotę 27.370,12 złotych, którą zobowiązał się spłacić w 60 miesięcznych ratach, na warunkach przewidzianych w umowie.

Powód zaznaczył, że strona pozwana nie wywiązała się z przyjętego na siebie zobowiązania i nie spłaciła w terminie wymaganych należności, wobec czego wierzyciel pierwotny wypowiedział zawartą umowę, a roszczenie stało się wymagalne w dniu 12 lutego 2024 roku, a następnie w dniu 26 czerwca 2025 roku zawarł z powodem umowę cesji wierzytelności, na podstawie której przekazał również wierzytelność pozwanego, wskazaną w wyciągu z wykazu wierzytelności.

Powód podniósł, że zadłużenie strony pozwanej, wynikające z umowy wskazanej w pozwie, na dzień cesji na rzecz powoda wynosiło 22.802,26 złotych, natomiast na wartość przedmiotu sporu w wysokości 23.251,73 złotych składa się kapitał w wysokości 16.710,81 złotych oraz skapitalizowane odsetki w wysokości 6.540,92 złotych.

W odpowiedzi na pozew pozwany F. T. (1) nie zajął stanowiska w sprawie, nie stawił się na termin rozprawy i nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy pod jego nieobecność.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 25 lutego 2021 roku pożyczkodawca (...) sp. z o.o. we E. sporządził dokument – umowa pożyczki gotówkowej nr (...), w której treści jako klienta wskazał pozwanego F. T. (2), podając jego numer pesel.

Z postanowień umowy pożyczki gotówkowej wynikało, że bank udzielił klientowi pożyczki gotówkowej na cele konsumpcyjne, a klient zobowiązał do terminowej spłaty pożyczki wraz z odsetkami.

W treści umowy pożyczki określono, że całkowita kwota pożyczki (kwota pożyczki do wypłaty) wynosiła 24.000,00 złotych, kwota udzielonej pożyczki (całkowita kwota pożyczki powiększona o prowizję i składkę ubezpieczeniową) (kwota pożyczki powiększona o prowizję i o składkę ubezpieczeniową, jeśli klient zawarł umowę ubezpieczenia = kapitał pożyczki) - 27.370,12 złotych, całkowity koszt pożyczki – 17.456,96 złotych oraz, że całkowita kwota do zapłaty wynosi sumę 32.728,48 złotych.

W umowie określono czas trwania umowy od dnia 25 lutego 2021 roku do dnia 5 marca 2026 roku oraz, że spłata zobowiązania miała nastąpić w 60 miesięcznych ratach. Wysokość każdej raty wynosiła kwotę 545,48 złotych, natomiast wysokość ostatniej raty - 545,16 złotych. Termin płatności pierwszej raty ustalono na 5 kwietnia 2021 roku.

Sposób i termin wypłaty pożyczki (kwota do wypłaty) miał nastąpić przelewem w dniu zawarcia umowy na rachunek pozwanego prowadzony w banku (...) S.A.

Do formularza umowy pożyczki gotówkowej załączony został harmonogram umowy pożyczki gotówkowej.

dowód z innych wniosków dowodowych: wydruk formularza umowy pożyczki gotówkowej z dnia 5 lutego 2021 roku k. 22v – 26v, wydruk harmonogramu k. 27v – 28, wydruk – zasady spłaty pożyczki k. 28v, wydruk koperty dowodowej k. 30.

Poprzednik prawny powoda – (...) Bank (...) S.A. z siedzibą we E., w związku z zagrożeniem terminowej spłaty, na podstawie postanowień umowy o pożyczka gotówkowa o nr (...) z dnia 25 lutego 2021 roku wypowiedział umowę w całości z 30 – dniowym okresem wypowiedzenia.

dowód z innych wniosków dowodowych: kserokopia wypowiedzenia umowy kredytu z dnia 3 stycznia 2024 roku k. 60, potwierdzenie nadania korespondencji k. 61.

W dniu 26 czerwca 2025 roku powód zawarł z kredytodawcą – (...) Bank (...) S.A. z siedzibą we E. umowę przelewu wierzytelności, na podstawie której powód nabył wierzytelności wymienione w załączniku nr 6 do umowy, za cenę i na warunkach określonych w Umowie. Wraz z wierzytelnościami określonymi w ust. 1 i 2 na Fundusz przechodzą również wszelkie związane z nimi prawa, w tym w szczególności roszczenia o wymagalne odsetki oraz o dalsze należne odsetki, a także roszczenie o odszkodowanie zasądzone prawomocnie od dłużnika danej wierzytelności w związku z powstaniem danej wierzytelności w postaci obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 kk.

Na podstawie umowy przelewu wierzytelności powód nabył również wierzytelność wobec pozwanego F. T. (2) wynikającą z umowy pożyczki z dnia 25 lutego 2021 roku, nr (...) w łącznej wysokości 22.802,26 złotych, która obejmowała zadłużenie kapitałowe w wysokości 16.710,81 złotych, zadłużenie z tytułu odsetek umownych w wysokości 726,35 złotych i zadłużenie z tytułu odsetek karnych w wysokości 5.365,10 złotych, wymagalną od dnia 12 lutego 2024 roku.

dowód: umowa przelewu wierzytelności z dnia 26 czerwca 2025 roku k. 10 – 15v, oświadczenie o zapłacie ceny z dnia 27 czerwca 2025 roku k. 16, załącznik nr 6 – wykaz wierzytelności do umowy przelewu wierzytelności z dnia 26 czerwca 2025 roku k. 17.

W dniu 11 września 2025 powód przygotował pismo adresowane do pozwanego F. T. (2), w którym wskazał, że pozwany nie wywiązał się ze spłaty swojego zobowiązania oraz poinformował, że jeżeli do dnia 18 września 2025 roku pozwany nie ureguluje zadłużenia w wysokości 23.167,26 złotych, to 22 października 2025 roku skieruje sprawę do Kancelarii (...).

dowód z innych wniosków dowodowych: wydruk pisma z dnia 11 września 2025 roku k. 33 – 33v.

W dniu 16 stycznia 2026 roku powód wystawił wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu wierzytelności i ewidencji analitycznej nr (...), w którym stwierdził, że w dniu 26 czerwca 2025 roku (...) z siedzibą we E. nabył od (...) S.A. z siedzibą we E. wierzytelność wobec pozwanego F. T. (2), wynikającą z umowy pożyczki o nr (...). Saldo zadłużenia na dzień 16 stycznia 2026 roku wynosiło sumę 23.251,73 roku, która obejmowała należność główną w wysokości 16.710,81 złotych i odsetki w wysokości 6.540,92 złotych.

dowód: wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu wierzytelności i ewidencji analitycznej z dnia 16 stycznia 2026 roku k. 9.

Sąd zważył co następuje:

Roszczenie strony powodowej nie zasługiwało na uwzględnienie, mimo że pozwany – F. T. (1) nie stawił się na termin rozprawy, nie zajął stanowiska w sprawie i nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy pod jego nieobecność. Uzasadniało to zatem, stosownie do treści art. 339§2 kpc, uwzględnienie podstawy faktycznej powoda i w konsekwencji wydanie wyroku zaocznego. Podkreślić przy tym jednak należy, że wydanie wyroku zaocznego może nastąpić tylko wówczas, gdy Sąd rozpoznający sprawę, nie ma żadnych uzasadnionych wątpliwości co do prawdziwości twierdzeń powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie. Niezależnie bowiem od ustalenia podstawy faktycznej Sąd jest zawsze zobowiązany rozważyć, czy żądanie pozwu jest zasadne w świetle norm prawa materialnego. Negatywny natomiast wynik takiej analizy powoduje wydanie wyroku zaocznego oddalającego powództwa, gdyż w tym zakresie nie obowiązuje domniemanie z art. 339 § 2 kpc (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1972 roku, III CRN 30/72, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 1973, III CRN 59/73). Dlatego też obowiązkiem strony powodowej jest dołączenie do pozwu dowodów, które umożliwią Sądowi weryfikacje twierdzeń pozwu pod kątem spełnienia przesłanek z art. 339 kpc. Brak jakichkolwiek dokumentów powoduje, że przytoczone okoliczności budzą wątpliwości co skutkuje oddaleniem powództwa - nawet przy biernej postawnie strony pozwanej - gdyż nie jest możliwym przyjęcie za prawdziwych twierdzeń pozwu. Tym bardziej, że z treści art. 3 k.p.c. wynika obowiązek stron i ich pełnomocników do przedstawiania dowodów istotnych w sprawie.

W toku niniejszego procesu strona powodowa powinna udowodnić zarówno zasadność, jak i wysokość określonej wierzytelności. Zgodnie bowiem z treścią art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi określone dla siebie skutki prawne, tym bardziej, że ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów i spełnia przy tym dwie zasadnicze funkcje. Po pierwsze dynamizuje postępowanie dowodowe w systemie obowiązywania zasady sporności (kontradyktoryjności) w procesie, po drugie określa wynik merytoryczny sporu (sprawy) w sytuacji krytycznej, gdy strona nie udowodni faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (por. K. Piasecki, Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze, 2003 r.). Oznacza to zatem, że Sąd tylko wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. Ponadto, zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa, obowiązek wskazania dowodów potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża przede wszystkim strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29), ponieważ Sąd został wyposażony jedynie w uprawnienie, a nie obowiązek, dopuszczenia dalszych jeszcze, nie wskazanych przez żadną ze stron, dowodów, kierując się przy tym własną oceną, czy zebrany w sprawie materiał jest - czy też nie jest - dostateczny do jej rozstrzygnięcia (art. 316 § 1 in principio k.p.c.). Dlatego też Sąd powinien korzystać z przewidzianego w art. 232 zd. 2 k.p.c. uprawnienia powściągliwie i z umiarem, pamiętając, że taka inicjatywa należy przede wszystkim do samych stron i że cały rozpoznawany spór jest ich sprawą, a nie sądu. Podkreślić również należy, że zasada kontradyktoryjności winna być całkowicie zachowana zwłaszcza wówczas, gdy strony korzystają z pomocy profesjonalnych pełnomocników.

W przedmiotowej sprawie powód wywodził swoje roszczenie z umowy przelewu wierzytelności z dnia 26 czerwca 2025 roku, w ramach której nabył on wierzytelność wobec pozwanego – F. T. (1) wynikającą z umowy o pożyczkę gotówkową, zawartej przez pozwanego z poprzednikiem prawnym powoda – (...) S.A. z siedzibą w E. w dniu 25 lutego 2021 roku.

Zgodnie z treścią art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności o zaległe odsetki. Na skutek przelewu wierzytelność cedenta przechodzi na cesjonariusza w takim stanie, w jakim dotychczas istniała. Zasadniczo cesja nie wpływa na kształt wierzytelności, zmienia się jedynie podmiot uprawniony do żądania świadczenia. Przejście takie może być albo następstwem umowy albo bezpośrednim skutkiem działania ustawy. Jednakże warunkiem skutecznego zawarcia umowy przelewu i rozporządzenia wierzytelnością jest to, aby była ona zindywidualizowana. Dlatego też winien zostać określony stosunek prawny, z którego ona wynika. Ważne jest zatem wskazanie stron tego stosunku, świadczenia jak również przedmiotu. Umowa cesji może być zawarta zasadniczo w dowolnej formie. Jedynie w przypadku, gdy wierzytelność jest stwierdzona pismem, przelew zgodnie z treścią art. 511 k.c. powinien być również pismem stwierdzony.

W przedmiotowej sprawie powód celem wykazania legitymacji procesowej czynnej przedłożył kserokopię umowy przelewu wierzytelności z dnia 26 czerwca 2025 roku, załącznik nr 6 zawierający wykaz wierzytelności do umowy przelewu wierzytelności oraz wydruk umowy pożyczki gotówkowej z dnia 25 lutego 2021 roku i wypowiedzenie umowy z dnia 3 stycznia 2024 roku wraz z potwierdzeniem dowodu nadania tego pisma do pozwanego.

Z przedłożonych przez powoda środków dowodowych, w ocenie Sądu, wynika jedynie, że w dniu 26 czerwca 2025 roku pomiędzy powodem a (...) S.A. z siedzibą we E. została zawarta umowa przelewu wierzytelności, na podstawie której powód nabył wierzytelność wobec pozwanego – F. T. (1) w wysokości 22.802,26 złotych, wymagalną 12 lutego 2024 roku.

Analizując jednakże powyższe dokumenty Sąd powziął wątpliwości co do legitymacji procesowej powoda do wystąpienia z roszczeniem wobec pozwanego.

Niewątpliwym natomiast jest, że posiadanie przez strony legitymacji czynnej i biernej w procesie jest przesłanką zasadniczą, od której istnienia uzależniona jest możliwość uwzględnienia powództwa, a jej brak, zarówno w postaci czynnej jak i biernej, prowadzi do wydania wyroku oddalającego powództwo.

Legitymacja procesowa jest to uprawnienie do poszukiwania ochrony prawnej w konkretnej sprawie. Przy czym legitymacja czynna zawsze jest ściśle związana ze stroną powodową i oznacza jej uprawnienie do wszczęcia i prowadzenia procesu, natomiast legitymacja bierna uzasadnia występowanie w procesie w charakterze pozwanego. Z powyższego wynika zatem, że legitymacja procesowa, to uprawnienie konkretnego podmiotu (legitymacja czynna) do występowania z konkretnym roszczeniem przeciwko innemu oznaczonemu podmiotowi (legitymacja bierna) wypływająca z prawa materialnego. Ponadto, zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa legitymacja materialna, a więc posiadanie prawa podmiotowego lub interesu prawnego do wytoczenia powództwa stanowi przesłankę materialną powództwa, a jej brak stoi na przeszkodzie udzieleniu ochrony prawnej. Brak legitymacji materialnej (czynnej lub biernej) skutkuje, co do zasady oddaleniem powództwa (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2012 roku, III CZP 83/12). Dlatego też rolą Sądu w procesie jest dokonanie oceny istnienia legitymacji procesowej strony w chwili orzekania, a w wypadku stwierdzenia braku legitymacji procesowej (zarówno czynnej, jak i biernej), to na Sądzie spoczywa obowiązek wydania wyroku oddalającego powództwo.

Istotnym jest przy tym, że zgodnie z treścią art. 6 kc, to na powodzie spoczywał ciężar wykazania, że przysługuje mu legitymacja procesowa czynna. Natomiast zaoferowany w tym zakresie materiał dowodowy, w ocenie Sądu, absolutnie tego nie potwierdza.

Niewątpliwym bowiem jest, że na skutek przelewu wierzytelność z cedenta na cesjonariusza przechodzi wierzytelność w takim stanie, w jakim dotychczas istniała. Istotnym jest przy tym, że zasadniczo cesja nie wpływa na kształt wierzytelności, zmienia się jedynie podmiot uprawniony do żądania świadczenia.

Natomiast w ocenie Sądu, powód nie wykazał w toku niniejszego procesu, aby poprzednikowi prawnemu przysługiwała wierzytelność w stanie wskazanym w załączniku nr 6 do umowy przelewu wierzytelności, a tym samym aby doszło do skutecznego nabycie tej wierzytelności przez powoda.

Powód nie przedłożył bowiem żadnego materiału dowodowego, z którego w sposób nie budzący wątpliwości wynikałoby, że umowa pożyczki gotówkowej została skutecznie wypowiedziana pozwanemu – F. T. (1), albowiem z zaoferowanego materiału dowodowego absolutnie nie wynika, czy przed dokonaniem tej czynności poprzednik prawny powoda zastosował procedurę wynikająca z treści art. 75c prawa bankowego.

Zgodnie z cytowanym przepisem jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. W ust. 2 art. 75c przewidziano natomiast, że w wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia.

Z powyższego wynika zatem wprost, że procedura upominawcza przewidziana w art. 75c Prawo bankowe w każdym przypadku winna poprzedzać wypowiedzenie umowy kredytu lub pożyczki bankowej z powodu zaległości w spłacie, jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania. Procedura ta ma charakter obligatoryjny i nieprzeprowadzenie jej przez bank powoduje, że wypowiedzenie umowy nie może być uznane za skuteczne. Sąd w niniejszym składzie podziela również pogląd prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym regulacja art. 75c cytowanej ustawy pełni dla kredytobiorców funkcję gwarantującą dochowanie minimalnego standardu w zakresie spełnienia opóźnionego świadczenia oraz informacji o istnieniu procedury umożliwiającej restrukturyzację zadłużenia. Przepis ten nie nakłada natomiast na bank bezwzględnego obowiązku restrukturyzacji zadłużenia, o czym przekonuje ust. 3 art. 75c, który uprawnia bank do uprzedniego dokonania oceny sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2019 roku, II CSK 723/18, LEX nr 2763432).

Dlatego też należy uznać, że bank nie może swobodnie wypowiedzieć umowy kredytowej, jeżeli tylko dłużnik popadł w opóźnienie ze spłatą zobowiązania z tego tytułu. Zgodnie z określoną ustawowo procedurą w pierwszej kolejności bank powinien doręczyć dłużnikowi wezwanie określone w art. 75c ust. 1-2 Pr. bank. oraz odczekać do upływu dodatkowego terminu na spłatę zadłużenia wyznaczonego w wezwaniu (nie krótszego niż 14 dni roboczych). Dopiero po upływie tego terminu bank może złożyć oświadczenie woli w sprawie wypowiedzenia umowy. W przypadku bowiem gdy powyższe przesłanki nie zostały spełnione, czynność prawna banku polegająca na wypowiedzeniu umowy będzie nieważna (art. 58 § 1 k.c.), albowiem wypowiedzenie umowy kredytowej stanowi bardzo dotkliwe dla kredytobiorców uprawnienie kształtujące banku w stosunku kredytowym, gdyż jego wykonanie może doprowadzić do zakończenia tego stosunku przed pierwotnie ustalonym okresem spłaty kredytu. W związku z tym nie może być ono wykonane w sposób nagły, zaskakujący dla kredytobiorcy, nawet jeżeli istnieją podstawy do jego podjęcia zgodnie z treścią umowy kredytowej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2015 roku, V CSK 698/14). Jest to bowiem najbardziej dotkliwa sankcja dla kredytobiorcy, dlatego skorzystanie z niego powinno nastąpić po wyczerpaniu środków mniej dolegliwych, odpowiednich wezwań. Przepis art. 75c Prawa bankowego ma przy tym charakter samidyspozytywny, co oznacza, że w umowie może być on zmieniony jedynie na korzyść kredytobiorcy (tak np. T. Czech „Obowiązki banku w razie opóźnienia kredytobiorcy ze spłatą kredytu” Monitor Pr. Bankowego 2016/22/66-79 oraz Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 14 stycznia 2019 r., V ACa 93/18).

Zatem czynność banku w postaci wypowiedzenia umowy dokonana bez zachowania procedury przewidzianej w art. 75c ustawy Prawo bankowe, nie prowadzi do wymagalności wierzytelności banku o spłatę tej części zobowiązania, co do której dłużnik nie pozostawał w opóźnieniu.

Nie ulega wątpliwości, że przytoczone przepisy znajdowały zastosowanie do łączącej strony umowy kredytu. Dlatego też kredytodawca w pierwszej kolejności winien doręczyć kredytobiorcy wezwanie określone w art. 75c ust. 1-2, a następnie odczekać do upływu dodatkowego terminu na spłatę zadłużenia wyznaczonego w wezwaniu (nie krótszego niż 14 dni roboczych). Dopiero bowiem po upływie tego terminu bank mógł złożyć wobec kredytobiorcy oświadczenie woli w sprawie wypowiedzenia umowy kredytowej.

Natomiast w przedmiotowej sprawie powód nie wykazał aby procedura wskazana w art.75c ust. 1-2 Prawa bankowego została dopełniona przez kredytodawcę wobec pozwanego – F. T. (1). Powód przedłożył bowiem jedynie wypowiedzenie umowy przez poprzednika prawnego powoda oraz potwierdzenie doręczenia tego pisma pozwanemu i z tych dokumentów zarówno powód, jak i poprzednik prawny wywodzili wymagalność roszczenia w dacie zawarcia umowy przelewu wierzytelności.

Z powyższych przyczyn, w ocenie Sądu, powód nie wykazał również wysokości dochodzonego roszczenia, nawet gdyby uznać, że powodowi przysługiwała legitymacja procesowa czynna.

W ocenie Sądu, z zaoferowanego w sprawie materiału dowodowego nie wynika w sposób nie budzący wątpliwości aby faktycznie w dacie zawarcia umowy przelewu wierzytelności - wierzytelność w wysokości określonej w załączniku nr 6 do umowy przelewu wierzytelności przysługiwała poprzednikowi prawnemu powoda i w konsekwencji aby została skutecznie przelana na powoda, skoro nie udowodnił on aby poprzednik prawny powoda dopełnił procedury przewidzianej w treści art.75c Prawa bankowego , a nadto nie przedłożył on żadnego zestawienia wpłat dokonywanych przez pozwanego. W konsekwencji tego Sąd nie miała możliwości zweryfikowania roszczenia w zakresie jego wysokości.

Wprawdzie powód na poparcie wysokości swojego roszczenia przedłożył oryginał wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu wierzytelności i ewidencji analitycznej z dnia 16 stycznia 2026 roku, z którego wynika, że ujawniona w księgach rachunkowych wierzytelność opiewa na sumę 23.251,73 złotych. Należy jednak podkreślić, że wyciąg ten jako dokument prywatny w rozumieniu art. 245 kpc stanowi dowód wyłącznie tego, iż osoba, która go podpisała złożyła zawarte w dokumencie oświadczenie. Zgodnie bowiem z treścią art. 194 ust. 2 ustawy z 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego pozbawiony jest mocy prawnej dokumentów urzędowych w postępowaniu cywilnym. Samo dokonanie zapisu w księgach funduszu istnienia wierzytelności nie wiąże się bowiem z domniemaniem prawnym, iż wierzytelność istnieje, albowiem brak jest jakiegokolwiek sposobu kontroli prawidłowości podstaw dokonywanych wpisów, poza ich prawidłowością formalną. Dlatego też o ile wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu potwierdza fakt dokonania cesji (nabycia wierzytelności), o tyle do wykazania skuteczności tego nabycia w świetle prawa cywilnego lub szerzej - do wykazania istnienia wierzytelności konieczne jest przedstawienie przez fundusz odpowiednich dowodów. Domniemanie zgodności z prawdą treści dokumentu w postaci wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego nie obejmuje faktu istnienia wierzytelności nabytej przez fundusz sekurytyzacyjny w drodze przelewu. Jak to wynika bowiem z powyższego, jest to dokument, który w postępowaniu cywilnym ma ograniczoną moc dowodową i dlatego też, zdaniem Sądu, nie stanowi wystarczającego ani wiarygodnego dowodu na samodzielne potwierdzenie, że powodowi przysługuje określona wierzytelność, a tym bardziej na jej wysokość.

Powód nie wykazał również, w toku niniejszego procesu, aby pismo z dnia 11 września 2025 roku – adresowane do pozwanego F. T. (1) faktycznie zostało do niego wysłane. Powód nie przedłożył bowiem żadnego materiału dowodowego, z którego w sposób nie budzący wątpliwości wynikałoby, że korespondencja ta została nadana w urzędzie pocztowym do pozwanego, a nie została sporządzona wyłącznie na potrzeby niniejszego procesu.

Wobec powyższego, skoro powód nie wykazał zarówno zasadności, jak i wysokości dochodzonego roszczenia, to Sąd oddalił powództwo w całości, o czym orzekł w sentencji wyroku.