Wyrok z 2 czerwca 2026, sygn. II K 98/26

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 98/26

E. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

C. R. (1)

w dniu 17 marca 2026 roku w F., pow. (...), woj. (...) nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym określone w art. 24 ust. 2 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym marki U. (...) nr rej. (...) poruszając się ul. (...) w kierunku ul. (...) na prostym odcinku drogi nie zachował szczególnej ostrożności i bezpiecznego odstępu od wyprzedzanego pojazdu jednośladowego w wyniku czego potrącił jadącą prawidłowo w tym samym kierunku kierującą rowerem E. T. (1), która doznała obrażeń ciała w postaci urazu głowy z krwiakiem śródczaszkowym leczonym początkowo zachowawczo, a następnie operacyjnie, urazu jamy brzusznej z krwiakiem około śledzionowym nie wymagającym interwencji oraz złamania V kości śródręcza lewego, gdzie skutki zdarzenia kwalifikować należy jako naruszenie czynności narządów ciała- narządu ruchu i centralnego układu nerwowego na okres przekraczający siedem dni

tj. o przestępstwo z art. 177 § 1 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

C. R. (1) dnia 17 marca 2026 roku kierował samochodem osobowym marki U. (...) o nr rej. (...), poruszał się w F. ul(...) w kierunku ul. (...). Wówczas nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym określone w art. 24 ust. 2 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym, poprzez niezachowanie szczególnej ostrożności i bezpiecznego odstępu od wyprzedzanego przez niego jednośladu, którym poruszała się E. T. (1), w wyniku czego potrącił pokrzywdzoną, która doznała obrażeń ciała w postaci urazu głowy z krwiakiem śródczaszkowym leczonym początkowo zachowawczo, a następnie operacyjnie, urazu jamy brzusznej z krwiakiem około śledzionowym nie wymagającym interwencji oraz złamania V kości śródręcza lewego, gdzie skutki zdarzenia kwalifikować należy jako naruszenie czynności narządów ciała- narządu ruchu i centralnego układu nerwowego na okres przekraczający siedem dni.

Protokół badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu wraz z świadectwem wzorcowania

k. 2-5

Protokół oględzin miejsca wypadku drogowego wraz z dokumentacją fotograficzną, protokół oględzin pojazdu

k. 6-19

k. 24-28

Zeznania świadka U. D. (1)

k. 32-33

Dokumentacja medyczna pokrzywdzonej

k. 47-70

k. 131

Opinia sądowo lekarska

k. 72

Wyjaśnienia oskarżonego C. R. (1)

k. 78-79

Zeznania świadka C. R. (2)

k. 115

Akta notarialny, rachunki za leczenie pokrzywdzonej i fotografie obrazujące jej obecny stan

k. 103-107

k. 125-130

k. 134-148

Brak uprzedniej karalności oskarżonego

Karta karna

k. 76

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1.OCena DOWOdów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

Protokół badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu wraz z świadectwem wzorcowania

Sąd uznał dowód za wiarygodny. Badanie zostało przeprowadzone przez funkcjonariuszy policji na miejscu zdarzenia. Dowód obrazuje, iż zarówno oskarżony C. R. (1), jak i pokrzywdzona E. T. (1) w chwili zdarzenia nie znajdowali się pod wpływem alkoholu.

Dowód nie był kwestionowany przez strony postępowania.

Protokół oględzin miejsca wypadku drogowego wraz z dokumentacją fotograficzną, protokół oględzin pojazdu

Dowód w ocenie sądu należało uznać za wiarygodny. Protokoły wskazują jak wyglądało miejsce zdarzenia gdy przybyli na nie funkcjonariusze policji, a także jakie uszkodzenia posiadał pojazd – samochód osobowy, którym poruszał się oskarżony oraz rower, którym jechała pokrzywdzona. Przedstawia ułożenie pojazdów oraz śladów zabezpieczonych na miejscu zdarzenia.

Zeznania świadka U. D. (1)

Świadek U. D. (1) był obecny na miejscu zdarzenia. M. 17 marca 2026 roku jechał rowerem na ul. (...) w F. (poruszał się chodnikiem). Widział, iż przed nim jedzie rowerem starsza kobieta (pokrzywdzona), poruszała się ona prawą stroną jezdni. Świadek usłyszał huk będąc w odległości około 200 metrów przed ul. (...), zobaczył wówczas odpadające lusterko samochodu, którym kierował oskarżony oraz kobietę, która nadal jechała rowerem. Kobieta po przejechaniu około 2 metrów przewróciła się i upadła uderzając głową o asfalt. U. D. (2) wskazał, że oskarżony po wyminięciu kobiety i zauważeniu, iż potrącił ją lusterkiem zatrzymał pojazd i rozpoczął udzielanie pierwszej pomocy poszkodowanej. Świadek poinformował służby ratunkowe o zaistniałym zdarzeniu.

W ocenie Sądu zeznania świadka były pełne, logiczne i w pełni korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie, zważywszy na to Sąd uznał je za w pełni wiarygodne.

Dokumentacja medyczna pokrzywdzonej

Sąd uznał dowód za w pełni wiarygodny, dokumentacja została sporządzona przez uprawnione podmioty. Pokrzywdzona E. T. (1) po zdarzeniu w dniu 17 marca 2026 roku była hospitalizowana. W pierwszych dobach jej stan był dobry, wykryto zmianę o charakterze krwiaka przymózgowego i śródmózgowego, a także podtorebkowego krwiaka śledziony oraz złamanie V kości śródręcza lewego, jednakże obrażenia te nie wymagały interwencji operacyjnej. Z uwagi na pogarszający się stan zdrowia pokrzywdzonej, została ona zakwalifikowana do operacji ewakuacji krwiaka śród- oraz przymózgowego.

Ponadto pokrzywdzona w trakcie hospitalizacji przeszła zapalenie płuc.

M. 10 kwietnia 2026 roku została wypisana ze szpitala i przekazana rodzinie pod opiekę.

Rodzina pokrzywdzonej z uwagi na jej stan zdrowia dnia 16 kwietnia 2026 roku umieściła ją w (...). E. T. (1) obecnie jest osobą niesamodzielną i wymaga pomocy osób trzecich podczas wykonywania jakichkolwiek czynności.

Opinia sądowo lekarska

Biegły wskazał, że skutki zdarzenia jakich doznała E. T. (1) kwalifikować należy jako naruszające czynności narządów ciała – narządów ruchu i centralnego układu nerwowego – na okres przekraczający 7 dni.

W ocenie Sąd sporządzona opinia była wyczerpująca i wolna od wewnętrznych sprzeczności, dodatkowo nie była ona przedmiotem sporu w niniejszym postępowaniu. Zważywszy na powyższe Sąd uznał dowód w postaci opinii sądowo-lekarskiej za w pełni wiarygodny i uzasadniający przyjętą kwalifikację prawną czynu.

Wyjaśnienia oskarżonego C. R. (1)

Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego za w pełni wiarygodne. C. R. (1) przyznał się do popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 1 k.k., opisał w sposób wyczerpujący przebieg zdarzenia. Przyznał, iż nie zachował reguł bezpieczeństwa poprzez niezachowanie należytego odstępu od wyprzedzanej rowerzystki, przez to zahaczył ją prawym zewnętrznym lusterkiem co spowodowało jej upadek.

Akta notarialny, rachunki za leczenie pokrzywdzonej i fotografie obrazujące jej obecny stan

Sąd uznał dowód za wiarygodny, jednakże nie mający znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Akt notarialny w którym pokrzywdzona udzieliła pełnomocnictwa swoim córką, rachunki związane z leczeniem E. T. (1) oraz fotografie ukazujące jej obecny wygląd (stan zdrowia) nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszego postępowania.

Zeznania świadka C. R. (2)

Świadek jest córką pokrzywdzonej, nie była obecna na miejscu zdarzenia. W swych depozycja wskazała przebieg hospitalizacji E. T. (2) oraz fakt, iż z uwagi na konieczność stałej opieki pielęgniarskiej obecnie pokrzywdzona przebywa w (...).

Zeznania świadka w ocenie Sądu były w pełni wiarygodne, jednakże niemające znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie.

Karta karna

Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła wątpliwości Sądu. Dowód wskazuje na fakt, iż C. R. (1) nie był uprzednio karany.

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

C. R. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zebrany materiał dowodowy w niniejszej sprawie zdaniem Sądu w sposób jednoznaczny wskazuje, iż C. R. (1) swym zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zabronionego określonego w art. 177 § 1 k.k.

Należało wskazać, iż „Przedmiotem ochrony art. 177 § 1 k.k. jest jedno z najbardziej fundamentalnych wartości, za jakie należy uznać zdrowie człowieka, jak również bezpieczeństwo w komunikacji, natomiast wymogiem odpowiedzialności karnej za czyn stypizowany w powyższym przepisie jest naruszenie reguł ostrożnego postępowania z dobrem prawnym, przy czym do zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym zaliczyć należy szerokie spektrum reguł postępowania, które zazwyczaj odnosić się będą wprost do konkretnych sytuacji zaistniałych w komunikacji, np. w związku z manewrami wyprzedzania lub wymijania, włączania się do ruchu, ustąpienia pierwszeństwa itp. Przestępstwo spowodowania wypadku komunikacyjnego ma charakter skutkowy, a do jego znamion należy spowodowanie co najmniej tzw. średniego uszczerbku na zdrowiu, tj. naruszenia czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni. Uszczerbek ten musi nastąpić u innej osoby niż sprawca. Spowodowanie skutku może być tylko wtedy obiektywnie przypisane sprawcy, gdy urzeczywistnia w nim niebezpieczeństwo, któremu zapobiec miałoby przestrzeganie naruszonego obowiązku ostrożności.” (Uchwała SN z 16.09.2025 r., I ZI 49/24, LEX nr 3942551.)

Przenosząc powyższe rozważania na kanwę niniejszego postępowania, należało wskazać, że C. R. (1) prowadząc pojazd mechaniczny – samochodów osobowy naruszył w sposób nieumyślny zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym określone w art. 24 ust. 2 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym, albowiem nie zachował należytej odległości od wyprzedzanej rowerzystki. W wyniku tego naruszenia oskarżony zahaczył pokrzywdzoną lusterkiem, co doprowadziło do jej upadku. Skutkiem przedmiotowego zdarzenia zgodnie z opinią biegłego było naruszające czynności narządów ciała – narządów ruchu i centralnego układu nerwowego – na okres przekraczający 7 dni.

Tym samym zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona występku z art. 177 § 1 kk, penalizującego spowodowanie wypadku drogowego.

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☒3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

I

C. R. (1)

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

W ocenie sądu w przedmiotowej sprawie zaistniały podstawy do zastosowania wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego, o którą wnioskował Prokurator.

Należało zauważyć, iż stosownie do brzmienia art. 66 § 1 i 2 kk sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa, zaś przypisane sprawcy przestępstwo zagrożone jest karą nie przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności. Podkreślenia przy tym wymaga, że warunkowe umorzenie postępowania jest immanentnie związane ze stwierdzeniem winy. Jest bowiem oczywiste, że dokonanie oceny czy wina jest znaczna, czy też nie jest znaczna wymaga pierwotnego uznania, że sprawca czynu zabronionego w ogóle ponosi winę (por. wyrok SN z dnia 09. 01. 2002 r., III KKN 303/00, Legalis).

Analizując wszystkie okoliczności przedmiotowej sprawy w ocenie sądu stopień winy oskarżonego i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu nie są znaczne. Za takim wnioskiem przemawiają następujące okoliczności. Ustalony stan faktyczny wskazuje, że oskarżony nie działał w sposób uprzednio przemyślany, zaplanowany. Naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego miało charakter nieumyślny, co wynika z ustalonego przez Sąd stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. Okoliczności niniejszej sprawy, zebrany w toku prowadzonego postępowania materiał dowodowy, a także wyjaśnienia oskarżonego wskazują, że zachowanie C. R. (1) było spowodowane nieuwagą. Wskazać należało, że na taki typ naruszeń narażony jest każdy uczestnik ruchu drogowego.

Zachowanie to należy podkreślić, że nie znajduje akceptacji sądu, nie mniej jednak musi być ocenione w sposób pełny i kompleksowy przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności.

C. R. (1) przyznał się do popełnienia czynu zabronionego określonego w art. 177 § 1 k.k. w sposób wyczerpujący opisał przebieg inkryminowanego zdarzenia nie umniejszając swojej winy i sprawstwa. Ponadto wyraził żal i skruchę z powodu tego co się stało. Dodatkowo po zdarzeniu oskarżony natychmiast zatrzymał kierowany przez siebie pojazd mechaniczny i udzielił pokrzywdzonej pierwszej pomocy, pozostał na miejscu zdarzenia, aż do pojawienia się służb porządkowych. Oskarżony nie był uprzednio karany, tym samym można snuć zasadne przypuszczenie, że przedmiotowe zdarzenie miało charakter incydentalny.

W ocenie sądu właściwości i warunki osobiste oskarżonego oraz dotychczasowy sposób życia, stanowią podstawę do przyjęcia założenia, że ww. nie poczyta sobie warunkowego umorzenia w kategoriach bezkarności, lecz będzie przestrzegać porządku prawnego, a w szczególności nie popełni nowego przestępstwa. Zaznaczyć należało, iż oskarżony jest osobą młodą ma bowiem 24 lata, prowadzi ustabilizowany tryb życia i posiada stałe zatrudnienie. W przeszłości nie wchodził w żadne konflikty z prawem.

Zdaniem Sądu zastosowany dwuletni okres na jaki warunkowo umorzono postepowanie karne pozwoli na weryfikacje postawionej wobec oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej. Albowiem oskarżony musi mieć na względzie, iż w przypadku popełnienia przez niego przestępstwa umyślnego i skazania za nie, Sąd obligatoryjnie podejmie postępowanie karne w przedmiotowej sprawie. Ponadto jeśli oskarżony w okresie próby w sposób rażący naruszy porządek prawny w szczególności gdy popełnił inne niż przestępstwo niż umyślne bądź nie wykona nałożonego na niego środka kompensacyjnego w postaci zapłaty zadośćuczynienia sąd będzie mógł podjąć postępowanie karne w niniejszej sprawie.

Dodatkowo należało zaznaczyć, iż pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej obecny na posiedzeniu w dniu 2 czerwca 2026 roku wyraził zgodę na orzeczenie warunkowego umorzenia postępowania wobec oskarżonego oraz wysokość zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Na posiedzeniu obecne były także córki pokrzywdzonej posiadające notarialne upoważnienie do działania w jej imieniu, które także nie wyraziły sprzeciwu wobec wniosku Prokuratora o orzeczenie warunkowego umorzenia postępowania i wysokości zadośćuczynienia.

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

C. R. (1)

II

I

Na mocy art. 67 § 3 k.k. Sąd zasądził od C. R. (1), na rzecz pokrzywdzonej E. T. (1) kwotę 6.000 zł tytułem częściowego zadośćuczynienia. Zgodnie z art. 67 § 3 k.k. umarzając warunkowo postępowanie karne, Sąd zobowiązuje sprawcę do naprawienia szkody w całości lub w części, a w miarę możliwości również obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, albo zamiast tych obowiązków orzeka nawiązkę.

Sąd uznał, iż zasądzona kwota jest odpowiednia biorąc pod uwagę rozmiar krzywdy, której doznała pokrzywdzona oraz uwzględnia możliwości płatnicze pokrzywdzonego. W pozostałym zakresie pokrzywdzona może dochodzić zadośćuczynienia w drodze postępowania cywilnego.

1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. R. kwotę 840 zł plus należny podatek VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielce posiłkowej z urzędu. Podana w wyroku kwota została obliczona na podstawie § 17 ust. 2 pkt 3 i ust. 7 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

IV

O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 627 k.p.k. w zw. z art. 629 k.p.k., zasądzając od C. R. (1) na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 złotych i obciążając go wydatkami w sprawie w kwocie 210 złotych. Rozstrzygnięcie w tym zakresie uwzględnia wynik procesu, w którym sprawstwo i wina oskarżonego zostały dowiedzione.

Sąd nie zauważył także podstaw do zwolnienia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych bowiem pracuje on zarobkowo otrzymując miesięczne wynagrodzenie w wysokości 4.400 zł netto. Zapłata kosztów zatem nie narazi go na istotny uszczerbek w utrzymaniu.

1.Podpis