Uzasadnienie z 21 kwietnia 2026, sygn. IV Ka 84/26

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 84/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 28 listopada 2025 roku w sprawie o sygn. II K 557/25.

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒co do winy

☐co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

X. T.

W czasie trwania postępowania odwoławczego toczy się postępowanie w sprawie II K 1050/23 Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim w przedmiocie podjęcia warunkowo umorzonego postępowania karnego w stosunku do oskarżonego o czyn z art. 207 § 1 kk popełniony na szkodę X. K. (1).

Dokumenty z akt sprawy II K 1050/23 Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim

Akta II K 1050/23 Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim.

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.2.1.

Dokumenty znajdujące się w aktach sprawy II 1050/23 Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim

Z akt sprawy II K 1050/23 Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim wynika, że nie zakończyło się prawomocnie postępowanie w przedmiocie podjęcia warunkowo umorzonego postępowania karnego w stosunku do oskarżonego.

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Zarzut pierwszy (1 - numeracja sądu okręgowego) podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonego X. T. dotyczył obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to:

- art. 7 k.p.k. poprzez uznanie wyjaśnień oskarżonego za niewiarygodne w zakresie w jakim twierdził, iż powiedział do pokrzywdzonej, że za to co zrobiła dziecku to powinna nie żyć, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie osobowy materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne zrekonstruowanie dokładnych słów wypowiedzianych przez oskarżonego, co w konsekwencji prowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na uznaniu, iż oskarżony skierował do pokrzywdzonej groźbę o treści „już nie żyjesz”,

- art. 5 § 2 k.p.k poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego jawiącej się w sprawie ewidentnej wątpliwości w zakresie tego jak dokładnie brzmiały słowa wypowiedziane przez oskarżonego do pokrzywdzonej w dniu 25 lutego 2025 r. tj. czy powiedział on „za to co zrobiłaś dziecku, to powinnaś już nie żyć” czy też „już nie żyjesz” co w konsekwencji prowadziło do błędnego ustalenia, iż oskarżony skierował do pokrzywdzonej groźbę karalną pozbawienia życia.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Aby skutecznie podnosić zarzut naruszenia wynikającej z art. 7 kpk zasady swobodnej oceny dowodów należy wykazać, że ustalenia sądu meriti oraz ocena zgromadzonego w niniejszej sprawie istotnego materiału dowodowego z punktu widzenia postawionego oskarżonemu zarzutu nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 kpk), a nadto nie była wynikiem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk) oraz uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 kpk) - zobacz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r., OSNKW 1991 r., nr 7-9, poz. 41 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., Prok i Pr. 1999 r., nr 2 poz.6).

Sąd rejonowy przeprowadził wyczerpująco postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie i w sposób przekonujący uzasadnił w jakiej części dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, a w której części uznał, że nie zasługują na wiarę i dlaczego. Na podkreślenie zasługuje fakt, że sąd meriti przeprowadził dowód z zeznań świadków L. A., D. Ł., X. D. oraz K. T.. Zeznania te, wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżanego są logiczne spójne, wzajemnie się uzupełniają i prawidłowo zostały ocenione przez sąd rejonowy jako zasługujące na wiarę. Podnieść należy, że ww. pracownice MOPS w H., to osoby bezstronne, które były świadkami naocznymi zachowania oskarżonego w ich miejscu pracy, w dniu zdarzenia i w sposób obiektywny przedstawiły jego przebieg. Dyrektor MOPS w H. D. Ł. zeznała że zachowanie oskarżonego w dniu zdarzenia było na tyle agresywne, że sama obawiała się X. T..

Świadek L. A. wyraźnie słyszała słowa skierowane przez oskarżonego do pokrzywdzonej ,, już nie żyjesz.” Potwierdziła wypowiedzenie właśnie takiej groźby przez oskarżonego świadek K. T.. Świadek X. D. zapamiętała, że oskarżony mówił do pokrzywdzonej ,,już po tobie”, ,,dojadę cię”. Wszystkie te sformułowania, które zapamiętały bezpośredni świadkowie zaistniałego zdarzenia były groźbami pozbawienia życia skierowanymi przez oskarżonego do X. (1). Zeznania ww. świadków są logiczne, spójne, wzajemnie się uzupełniają i ich ocena dokonana przez sąd meriti, jako zasługujących na wiarę jest prawidłowa. Wiarygodne są zeznania samej pokrzywdzonej, że obawiała się gróźb kierowanych w tym dniu przez oskarżonego w stosunku do jej osoby.

Podnieść należy, że sytuacja ta miała tak dynamiczny przebieg, że świadkowie skupili się na zapewnieniu bezpieczeństwa pokrzywdzonej i zapanowaniem nad porządkiem w urzędzie, do którego przychodzą interesanci i muszą mieć zapewniony spokój i profesjonalną obsługę. Logiczne jest zatem, że ich uwaga nie była skoncentrowana wyłącznie na tym, jakiego dosłownie zwrotu użył oskarżony w stosunku do pokrzywdzonej, ale istotne jest to, że odebrały jego słowa jako groźby pozbawienia życia X. (1). W kwestii sygnalizowanych przez obrońcę oskarżonego niekonsekwencji wypowiedzi świadków na różnych etapach postępowania, to zważyć należy, że naturalnym jest, że upływ czasu zaciera w pamięci szczegóły przebiegu zdarzenia, osłabia pewność składanych uprzednio depozycji, a istotne jest, że bezpośredni świadkowie zaistniałego zdarzenia nie wycofały się ze złożonych zeznań w postępowaniu przygotowawczym. Pierwsze odebrane od świadków zeznania były złożone „na gorąco”, kiedy świadkowie mieli pełną percepcję zaistniałego zdarzenia, siłą rzeczy niezakłóconą tak znacznym upływem czasu, jak w chwili przesłuchania przed sądem. Wskazać też trzeba i na to, że świadkowie relacjonujący poszczególne zdarzenia obserwują je z różnej perspektywy, co może powodować u każdego z nich częściowo odmienną rejestrację w pamięci komunikatów o nim. W przypadku zdarzeń o szybkim, dynamicznym przebiegu, a zwłaszcza nagłych, którym towarzyszy strach i głęboki stres, relacje pokrzywdzonych, świadków zdarzenia nie są więc na ogół w pełni jednolite. Nie w tym więc rzecz czy różnią się one w jakichkolwiek szczegółach, lecz w tym, czy różnią się one w kwestiach istotnych i to w takim stopniu, że wykluczają uznanie obu (czy większej liczby) wersji za prawdziwe. Jest też ważne czy wątpliwości związane z ustalonymi rozbieżnościami są nieusuwalne, gdyż w tej tylko sytuacji wyłączone jest przyjęcie wersji dla oskarżonego niekorzystnej. Nie jest więc tak, że każdy zarzut dowolnej oceny dowodów oparty na własnej ocenie dowodów - odmiennej od przedstawionej w skarżonym orzeczeniu - zdyskwalifikuje wynik pierwszoinstancyjnego postępowania dowodowego. To prowadziłoby bowiem wprost do przekreślenia zasady swobodnej oceny dowodów (por. wyrok SA we Wrocławiu z 1 marca 2013 r., II AKa 40/13, LEX nr 1294879).

W świetle powyższego sąd meriti słusznie uznał wersję oskarżonego, że pod adresem pokrzywdzonej użył sformułowania „ za to co zrobiłaś dziecku, to nie powinnaś żyć” jako nie zasługującą na wiarę. Jest to linia obrony przyjęta przez oskarżonego. Podniesiony przez obrońcę oskarżonego zarzut rozstrzygnięcia przez sąd meriti wątpliwości na niekorzyść oskarżonego w zakresie dokonanych ustaleń jakie rzeczywiście wypowiedział słowa do pokrzywdzonej, to podnieść należy, że art. 5 § 2 kok odnosi się do wątpliwości, jakie może powziąć sąd orzekający, a nie strona postępowania. Dopiero gdy sąd takie wątpliwości poweźmie, a następnie nie rozstrzygnie ich na korzyść oskarżonego, zasadny byłby zarzut naruszenia tego przepisu (por. wyrok SN z dnia 20 kwietnia 2004 r., sygn. V KK 332/2003). Ponadto, interpretując przywołaną zasadę in dubio pro reo w orzecznictwie podnosi się, że najistotniejszą kwestią przy powoływaniu się na tenże przepis jest „nieusuwalność wątpliwości”. Innymi słowy, możliwość jego zastosowania aktywuje się dopiero wówczas, gdy wyczerpane zostaną możliwości dowodowe i w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał nie sposób dokonać oceny (rozstrzygnąć) tychże wątpliwości na korzyść bądź niekorzyść oskarżonego (por. wyrok SN z 16 stycznia 1974, III KR 315/73, OSNKW 1974, Nr 5, poz. 97). W przedmiotowej sprawie obrońca nie wykazał jednak żadnej niedającej się usunąć i wynikającej z rozumowania sądu wątpliwości odnoszącej się do słów wypowiadanych przez oskarżonego, które były groźbami pozbawienia życia pokrzywdzonej. Podniesiony zarzut naruszenia art. 5 § 2 kpk nie zasługiwał na uwzględnienie.

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżanego od zarzuconego mu czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Skoro zarzut zawarty w punkcie 1 (pierwszym) apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego okazał się niezasadny, to brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu.

3.2.

Zarzut drugi (2) wynikający z apelacji obrońcy oskarżonego X. T. dotyczył obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to:

art. 41 § 1 k.p.k. poprzez bezzasadne pozostawienie bez rozpoznania wniosku oskarżonego o wyłączenie sędziego z dnia 27 listopada 2025 roku z jednoczesnym błędnym uznaniem, iż oskarżony złożył ten wniosek w dniu 1 grudnia 2025 r., co w konsekwencji prowadziło do wydania wyroku przez sędziego, co do którego zachodziły uzasadnione podstawy do jego wyłączenia.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Pojęcie bezstronności w rozumieniu komentowanego przepisu należy rozumieć jako obiektywną bezstronność sędziego, w tym zarówno subiektywne poczucie sędziego co do własnej bezstronności, jak i jego bezstronność w odbiorze zewnętrznym opartą na zobiektywizowanych przesłankach i analizowaną przez odwołanie się do oceny sytuacji dokonanej przez przeciętnego, rozsądnie rozumującego obserwatora procesu (por. wyroki TK: z 27.01.1999 r., K 1/98, OTK-A 1999/1, poz. 3, oraz z 20.07.2004 r., SK 19/02, OTK-A 2004/7, poz. 67; uchwała SN z 26.04.2007 r., I KZP 9/07, OSNKW 2007/5, poz. 39; wyroki SN: z 8.01.2009 r., III KK 257/08, LEX nr 532400, oraz z 18.03.2009 r., IV KK 380/08, LEX nr 491543). W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka także wskazuje się na aspekt subiektywnej i obiektywnej bezstronności sędziego. Kryterium subiektywne opiera się na ocenie osobistego przekonania sędziego orzekającego w danej sprawie, przy czym osobista bezstronność członka składu sędziowskiego jest dorozumiana, chyba że pojawią się dowody przeciwne. Natomiast kryterium obiektywne nakazuje ustalić, czy sędzia daje wystarczające gwarancje, by wykluczyć jakąkolwiek uprawnioną wątpliwość co do jego bezstronności na podstawie jego zachowania, a nawet pewnych pozorów. W przypadku kryterium obiektywnego musi zostać rozważone, czy istnieją podlegające ustaleniu fakty, które mogą wzbudzić wątpliwości co do bezstronności sędziego. W tej mierze nawet odbiór w oczach opinii publicznej może mieć pewne znaczenie (por. wyroki ETPC: z 10.10.2000 r., 42095/98, Daktaras v. Litwa, LEX nr 76722, oraz z 10.04.2003 r., 39731/98, Sigurdsson v. Islandia, LEX nr 78238). Rację ma skarżący, że Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim postanowieniem z dnia 15 grudnia 2025 roku w sprawie o sygn. (...) ( II K 557/25) wniosek X. T. o wyłączenie od rozpoznania niniejszej sprawy sędziego referenta Piotra Koćmiela pozostawił bez rozpoznania błędnie podnosząc, że został on złożony w dniu 01 grudnia 2025 roku. Jak wynika z analizy akt sprawy wniosek ten ( wraz z częścią zwróconych dokumentów złożonych na rozprawie z wnioskiem o zaliczenie ich jako dowody w sprawie w poczet materiału dowodowego) X. T. nadał pocztą w dniu 27 listopada 2025 roku (k. 183 ). Wyrok w przedmiotowej sprawie sąd ogłosił w dniu 28 listopada 2025 (k. 120), co oznacza, że przedmiotowy wniosek został nadany za pośrednictwem operatora pocztowego przed ogłoszeniem wyroku w sprawie, ale w takim terminie, że oskarżony przynajmniej godził się na to, że pismo to dotrze do sądu I instancji po ogłoszeniu wyroku i taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Nie można zatem przyjąć, że sędzia referent był wyłączony od orzekania w przedmiotowej sprawie. Skarżący, który wyraża „niezadowolenie” z faktu, że decyzja procesowa o oddaleniu wniosku dowodowego jest niezaskarżalna prawidło skorzystał z możliwości podniesienia określonego zarzutu we wniesionej apelacji. Skoro wniosek o wyłączenie sędziego referenta od rozpoznania sprawy nie mógł być merytorycznie rozpoznany przez sąd rejonowy (gdyż wpłynął do sądu po ogłoszeniu wyroku), to do podniesionego w apelacji zarzutu dotyczącego zaistnienia przesłanek z art. 41 § 1 kpk do wyłączenia sędziego referenta od rozpoznania sprawy, sąd okręgowy się ustosunkuje.

Analizując przebieg rozprawy z dnia 18 listopada 2025 roku stwierdzić należy, że sędzia referent zarządził odtworzenie nagrania z płyty (k-111) zawierającej zgrany zapis z monitoringu MOPS z dnia zdarzenia. Jak wynika z protokołu rozprawy oskarżony co do odtworzonego nagrania ustosunkowywał się w sposób swobodny i rzeczowy. Następnie oskarżony odpowiadał (z zastrzeżeniem) jedynie na pytania swojego obrońcy, po czym oskarżony złożył plik dokumentów z pismem przewodnim ,,wniosek dowodowy z data 12 listopada 2025 r i wniósł o zaliczenie w poczet materiału dowodowego złożonych dokumentów. Zdaniem sądu okręgowego przewodniczący zarządził dopuścić istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy dowody w postaci wymienionych dokumentów (k-117), mające znaczenie dla oceny zachowania oskarżonego i jego przeświadczenia , że dobro jego dziecka jest zagrożone. W kwestii decyzji sądu meriti o oddaleniu pozostałych wniosków dowodowych, w ocenie sądu odwoławczego, nie były one istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Dotyczyły w głównej mierze dotychczasowej relacji oskarżonego z pokrzywdzoną. W kwestii zaprotokołowanej postawy sędziego referenta, który nie załączył złożonych dokumentów do akt, których dotyczyło postanowienie sądu o oddaleniu wniosku o dopuszczenie ich jako dowodów w sprawie, to rację ma apelant, że te dokumenty powinny być w aktach, aby sąd odwoławczy mógł się z nimi zapoznać. Dokumenty te zostały dołączone do akt sprawy po przesłaniu ich przez oskarżonego wraz z wnioskiem o wyłączenie sędziego referenta od orzekania w sprawie. Sąd okręgowy miał możliwość zapoznania się z tymi dokumentami i na rozprawie odwoławczej ujawnił dokumenty znajdujące się w aktach sprawy II K 1050/23 Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim. Analizując treść złożonych przez oskarżonego dokumentów zasadne było oddalenie wniosku dowodowego przez sąd meriti o zaliczenie ich w poczet materiału dowodowego. Sąd I instancji zasadnie dopuścił dowód z dokumentów, które były istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Decyzja merytoryczna o oddaleniu wniosku dowodowego w pozostałym zakresie podjęta przez sąd I instancji była prawidłowa. Nieprawidłowe było postępowanie sędziego referenta, który nie chciał dołączyć do akt sprawy dokumentów złożonych przez oskarżonego, które nie zostały dopuszczone jako dowód w tej sprawie, jednak naruszenie w ten sposób przepisów postępowania nie miało wpływu na treść wydanego wyroku. Zdaniem sądu odwoławczego brak jest przesłanek do uznania na tym etapie postępowania, że sędzia referent powinien być wyłączony od rozpoznania przedmiotowej sprawy i w efekcie do uchylenia zaskarżanego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżanego od zarzuconego mu czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Skoro zarzut zawarty w punkcie drugi (2) apelacji okazał się niezasadny brak było podstaw do jego uwzględnienia.

3.3.

Prokurator we wniesionej apelacji na niekorzyść oskarżonego podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, który miał wpływ na jego treść poprzez nieuprawnione przyjęcie, że oskarżony działał pod wpływem złości pozostając w subiektywnym przekonaniu, że pokrzywdzona skrzywdziła ich dziecko oraz że jego motywacją była ochrona syna, podczas gdy okoliczności sprawy, w tym zeznania pokrzywdzonej oraz świadków w osobach pracowników MOPS nie pozwalają na takie ustalenie, a nadto postawa procesowa oskarżonego w tym uprzednie warunkowe umorzenie postępowania karnego przeciwko niemu w innej sprawie nie pozwalają na uznanie, że wina i społeczna szkodliwość czynu oskarżonego nie są znaczne, a jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Prokurator podniósł, że oskarżony kierował groźby karalne w stosunku do pokrzywdzonej wiedząc, że nie krzywdzi ona ich wspólnego małoletniego dziecka.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ma rację sąd meriti, gdy wywodzi, iż sprawstwo i wina oskarżonego nie budzą w tej sprawie żadnych wątpliwości w świetle zgromadzonego i ocenionego prawidłowo materiału dowodowego.

Zdaniem sądu okręgowego w realiach przedmiotowej sprawy zasadny jest zarzut prokuratora dotyczący błędnej oceny sądu meriti, który ustalił, że stopnień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu nie jest znaczny, a w związku z tym zastosowanie instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego nie było zasadne. Zadaniem sądu okręgowego czyn zarzucony X. T. odznacza się znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Określenie zawarte w art. 66 § 1 kk „nie jest znaczny” nie ma tego samego znaczenia, co termin „nieznaczny”, obejmując swoim zakresem także wypadki o „średnim” stopniu społecznej szkodliwości (wyrok SA w Krakowie z dnia 30 marca 2005 r., II AKa 50/05, KZS 2005, z. 5, poz. 33). Znaczna społeczna szkodliwość czynu przypisanego oskarżonemu wynika, że został on popełniony z zamiarem bezpośrednim , wywołując u pokrzywdzonej i innych postronnych osób (pracowników MOPS) ogromy stres i uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia bezpieczeństwa. Czynu tego oskarżony dopuścił się w MOPS w H., a więc w instytucji, do której przychodzą interesanci w celu załatwienia swoich spraw służbowych. Oskarżony uważając , że jego synowi dzieje się krzywda w rodzinie pokrzywdzonej nie miał prawa się w ten sposób zachować w stosunku do X. K. (1) w dniu zdarzenia. W ocenie sądu odwoławczego nie można tłumaczyć działania oskarżonego przekonaniem, że dobro dziecka jest zagrożone. Abstrakcyjnie przyjmując, że nawet gdyby tak było, to przecież pracownicy MOPS w H. zainteresowali się sytuacją w rodzinie z zawiadomienia oskarżonego i wezwali matkę dziecka, aby wyjaśnić zaistniałą sytuację. Oskarżony w ww. ośrodku zachowywał się agresywnie, natarczywie, krzyczał, a przecież na rękach miał małe dziecko, u którego także wywołał niepotrzebny stres. Pracownice MOPS były wystraszone, obawiały się oskarżonego. Pokrzywdzona, płakała i bała się gróźb kierowanych bezpośrednio do niej przez X. T.. Oskarżony swym działaniem i to w miejscu publicznym godził w tak fundamentalne wartości jak dobra osobiste, a jego motywacja ku temu nie przekonuje. Z akt sprawy o sygn. akt II K 1050/23 Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim wynikało, że w trakcie orzekania przez sąd II instancji toczyło się postępowanie w tej sprawie o podjęcie warunkowo umorzonego postępowania karnego o czyn z art. 207 § 1 kk popełniony przez X. T. na szkodę X. (1).

W konsekwencji sąd odwoławczy uznał, iż w zaskarżonym wyroku sąd I instancji zastosował instytucję warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec oskarżonego z obrazą przepisu art. 66 § 1 kk, gdyż czyn przypisany oskarżonemu odznaczał się znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok skazując oskarżonego za przypisany mu czyn z art. 190 § 1 kk, stosownie do treści art. 454 § 1 kpk, który od dnia 05 października 2019 roku nie zakazuje wydawania przez sąd odwoławczy wyroku skazującego w przypadku zastosowania uprzednio przez sąd rejonowy instytucji warunkowego umorzenia postępowania wobec oskarżonego.

Wniosek

O uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Sąd okręgowy uznał, że w realiach przedmiotowej sprawy nie jest zasady wniosek prokuratora o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji i zgodnie z art. 454 § 1 kpk, (w brzmieniu obowiązującym od dnia 05 października 2019 roku), wydał wyrok skazujący oskarżonego za przypisany mu czyn z art. 190 § 1 kk.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

W pozostałej części (co do winy).

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Prawidłowe były ustalenia sądu rejonowego, że oskarżony działaniem swoim wypełnił dyspozycję art. 190 § 1 kk i brak jest okoliczności wyłączających jego winę (jest pełnoletni i w pełni poczytalny). W tej części zaskarżony wyrok sąd okręgowy utrzymał w mocy.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- przyjął w ramach zarzuconego czynu, że groźby karalne kierowane przez oskarżonego dotyczyły gróźb pozbawienia życia X. K. (2),

- w miejsce warunkowego umorzenia postępowania karnego i rozstrzygnięcia z tym związanego zawartego w punktach 2 i 3, na podstawie art. 190 § 1 kk w zw. z art. 37a § 1 kk wymierzył oskarżonemu karę 150 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 10 złotych,

- na podstawie art. 46 § 1 kk zasądził od oskarżonego X. T. na rzecz pokrzywdzonej X. K. (1) kwotę 1000 złotych z tytułu częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Zwięźle o powodach zmiany

Sąd okręgowy doprecyzował opis przypisanego czynu oskarżonemu, przyjmując że kierowane przez oskarżonego groźby dotyczyły gróźb pozbawienia życia X. K. (2). Sąd okręgowy w miejsce warunkowego umorzenia postępowania karnego i rozstrzygnięcia z tym związanego zawartego w punktach 2 i 3, na podstawie art. 190 § 1 kk w zw. z art. 37a § 1 kk wymierzył oskarżonemu karę 150 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 10 złotych. Zdaniem sądu okręgowego zasadne jest zastosowanie wobec oskarżonego art. 37a § 1 kk i wymierzenie X. T. za przypisany czyn samoistnej kary grzywny. Oskarżony pozostaje w konflikcie z pokrzywdzoną i jej rodziną, stąd jego zachowanie w dniu zdarzenia w stosunku do X. K. (1) wynikało z ich aktualnej relacji i sporu o wychowanie ich dziecka. Przy ustalaniu wysokości stawki dziennej grzywny sąd okręgowy miał na uwadze sytuację rodzinną i majątkową oskarżonego.

5.2.2.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok warunkowo umarzający postępowanie karnego.

Zwięźle o powodach zmiany

W sprawie brak było podstaw do zastosowania wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania, czyli uznanie, że wina i społeczna szkodliwość czynu oskarżonego nie są znaczne. Aktualne są rozważania sądu okręgowego zawarte w punkcie 3.2 uzasadnienia.

5.2.3.

Przedmiot i zakres zmiany

Orzeczenie środka kompensacyjnego z art. 46 § 1 kk.

Zwięźle o powodach zmiany

Sąd meriti warunkowo umarzając postepowanie karne wobec oskarżonego na podstawie art. 67 § 3 kk orzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej nawiązkę w kwocie 1000 złotych. Orzeczenie nawiązki jest możliwe zamiast obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia, czyli w przypadkach, gdy są podstawy do orzeczenia tych dwóch środków, w szczególności wykazano w postępowaniu istnienie spowodowanej przestępstwem szkody bądź krzywdy wymagającej naprawienia w całości lub w części (wyr. SN z 30.11.2018 r., III KK 508/17, Legalis). Sąd okręgowy zmieniając zaskarżony wyrok także w punkcie dotyczącym orzeczonej nawiązki uznał, że w realiach przedmiotowej sprawy zasadne jest zasądzenie, na podstawie art. 46 § 1 kk od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej kwotę 1000 złotych z tytułu częściowego zadośćuczynienia za doznana krzywdę. Oskarżony swoim działaniem przy innych osobach godził w dobra osobiste pokrzywdzonej grożąc jej pozbawieniem życia, wyrządzając jej krzywdę emocjonalną, narażając na strach i wstyd w miejscu publicznym, stąd sąd odwoławczy orzekł częściowe zadośćuczynienie za doznaną krzywdę.

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

pkt 3 wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim

O kosztach postępowania sąd okręgowy orzekł na podstawie art. 634 kpk. Sąd okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 złotych z tytułu opłaty za obie instancje i kwotę 20 złotych z tytułu zwrotu wydatków za postępowanie odwoławcze. Opłatę wymierzono wobec oskarżonego na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. 1983 r. Nr 49 poz. 223).

7.  PODPIS

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Skarżone jest rozstrzygnięcie uznające oskarżonego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu.

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

1.12.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Skarżone jest rozstrzygniecie warunkowo umarzające postępowanie karne w stosunku do oskarżonego odnośnie zarzuconego mu czynu.

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒co do winy

☐co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒uchylenie

☐zmiana