Uzasadnienie z 15 lipca 2026, sygn. II C 1140/21

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 25 maja 2021 r. skierowanym przeciwko (...) S.A. z siedzibą w Z., powód Z. T. podał, że w dniu 16 grudnia 2020 r. został poszkodowany w wypadku komunikacyjnym, do jakiego doszło z winy kierującego samochodem osobowym, objętym polisą ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym towarzystwie ubezpieczeniowym.

W związku z powyższym zdarzeniem szkodowym, powód wniósł o:

I.  zasądzenie na jego rzecz od strony pozwanej:

1)  kwoty 400.000 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie płatnymi od dnia 11 maja 2021 r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za krzywdę;

2)  kwoty 250 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie płatnymi od dnia 11 maja 2021 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania;

3)  renty na zwiększone potrzeby płatnej z góry do 10-tego dnia każdego miesiąca w kwocie po 3.920 zł miesięcznie, począwszy od 10 lutego 2021 r. i na przyszłość z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, płatnymi od dnia 11 maja 2021 r. w zakresie rat wówczas wymagalnych oraz w razie uchybienia terminu płatności którejkolwiek z rat w przyszłości;

II.  ustalenie odpowiedzialności pozwanego za dalsze, mogące powstać w przyszłości skutki szkody;

III.  zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kosztów postępowania obejmujących koszty zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że dochodzona kwota odszkodowania w wysokości 250 zł stanowi sumę kosztów poniesionych przez rodzinę powoda w związku z dojazdami do szpitala, a kwota 3.920 zł z tytułu renty na zwiększone potrzeby stanowi miesięczny koszt pobytu powoda w DPS, w którym został on umieszczony wskutek wypadku jako osoba wymagająca całodobowej opieki i pielęgnacji.

( pozew k. 4-12)

W odpowiedzi na pozew (...) S.A. z/s w Z. wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pozwany nie kwestionował swojej odpowiedzialności w sprawie co do zasady – wyjaśnił, że jedyną przyczyną odmowy wypłaty świadczeń w postępowaniu likwidacyjnym była niemożność wyjaśnienia okoliczności faktycznych zdarzenia szkodowego ze względu na brak zgody na wgląd do akt postępowania karnego w przedmiocie wypadku. Z uwagi na konieczność wyjaśnienia przyczyn i przebiegu zdarzenia, pozwany wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków drogowych celem stwierdzenia, który z uczestników wypadku ponosi odpowiedzialność za jego zaistnienie i w jakim zakresie, a tym samym celem ustalenia zakresu przyczynienia się każdego z uczestników wypadku do powstania szkody. Co do wysokości zgłoszonych przez powoda roszczeń, pozwany podniósł natomiast, że odniesie się do tej kwestii po wydaniu opinii przez biegłych lekarzy specjalistów.

(odpowiedź na pozew k. 57-58)

Z uwagi na wypłacenie przez pozwanego w postępowaniu likwidacyjnym kwot: 37.550 zł (decyzja z dnia 27-08-2021 r.) oraz 2.324,70 zł (decyzja z dnia 7-09-2021 r.), po uwzględnieniu 50 % przyczynienia powoda do zaistniałego wypadku, powód piśmie procesowym datowanym na 13 września 2021 r. cofnął powództwo ze zrzeczeniem się roszczenia w zakresie następujących roszczeń:

1)  kwoty 37.500 zł tytułem zadośćuczynienia,

2)  kwoty 250 zł tytułem odszkodowania,

3)  2.124,70 zł tytułem renty na zwiększone potrzeby za miesiąc luty 2021 r.

Kwotę 37.550 zł powód rozliczył w następujący sposób: 37.000 zł (na poczet zadośćuczynienia) i 50 zł (na poczet części kosztów dojazdów), a kwotę 2.324,70 zł w następujący sposób: 200 zł (na poczet pozostałej części kosztów dojazdów) i 2.124,70 zł (na poczet części renty na zwiększone potrzeby za miesiąc luty 2021 r.).

Jednocześnie powód rozszerzył powództwo o nowe roszczenie odszkodowawcze, tj. kwotę 10.800 zł tytułem wydatków powoda na wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru w postępowaniu likwidacyjnym prowadzonym przez ubezpieczyciela.

Po zgłodzonej modyfikacji powód zażądał:

I.  zasądzenia na jego rzecz od pozwanego:

1)  kwoty 362.500 zł tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 11 maja 2021 r. do dnia zapłaty;

2)  renty miesięcznej na zwiększone potrzeby, płatnej z góry do 10-tego dnia każdego miesiąca w kwocie:

3)  535,30 zł za miesiąc luty 2021 r.,

4)  po 3.920 zł miesięcznie, począwszy od 1 marca 2021 r. i na przyszłość z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, płatnymi od dnia 11 maja 2021 r. w zakresie rat wówczas wymagalnych oraz w razie uchybienia terminu płatności którejkolwiek z rat w przyszłości;

5)  kwoty 10.800 zł tytułem wydatków powoda na wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru w postępowaniu likwidacyjnym prowadzonym przez ubezpieczyciela,

6)  odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 37.550 zł za okres od 11 maja 2021 r. do 21 sierpnia 2021 r.,

7)  odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 2.324,70 zł za okres od 11 maja 2021 r. do 7 września 2021 r.,

II.  ustalenia odpowiedzialności pozwanego za dalsze, mogące powstać w przyszłości skutki wypadku.

(pismo procesowe powoda – modyfikacja powództwa k.80-83)

Pozwany, w piśmie procesowym datowanym na 12 października 2021 r. nie uznał roszczeń powoda po modyfikacji powództwa.

(pismo procesowe pozwanego k. 95)

W piśmie procesowym datowanym na 27 lipca 2022 r. pozwany podniósł zarzut przyczynienia się poszkodowanego do zaistnienia szkody na poziomie 80%.

(pisma procesowe pozwanego: k. 559-559v. i k. 687-688)

Na rozprawie w dniu 17 czerwca 2026 r. pełnomocnik powoda podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, uznał zarzut przyczynienia się powoda do szkody na poziomie 10% i wniósł o miarkowanie przyznanych powodowi świadczeń na poziomie 5%.

(protokół z rozprawy z 17-06-2026 r. k. 859v. CD k. 862)

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 16 grudnia 2020 r. doszło do wypadku drogowego, w którym poszkodowany został powód Z. T.. Do wypadku doszło o godzinie 18.53 w N., na odcinku ul. (...), w pobliżu skrzyżowania ulicy (...) z ulicą (...), w obszarze zabudowanym, na jezdni dwukierunkowej o nawierzchni bitumicznej. Powód Z. T., podczas próby przejścia przez jezdnię w miejscu niedozwolonym, został potrącony przez samochód osobowy marki M. (...) (1) o nr rej. (...), którym kierował T. X.. Jadąc ulicą (...) przejechał przez oświetlone skrzyżowanie z ulicą (...) i dobrze oświetlone przejście dla pieszych. Odcinek ulicy (...) kilkadziesiąt metrów za skrzyżowaniem i przejściem dla pieszych był nieoświetlony (nie świeciła się latarnia). T. X. wjechał w ten obszar z włączonymi światłami mijania, nie zauważył w pobliżu innych uczestników ruchu (pojazdów ani pieszych). W pewnym momencie usłyszał huk i poczuł, że w coś uderzył, zamknął oczy, gdyż w samochodzie sypało się szkło z rozbitej szyby. W momencie uderzenia w przeszkodę T. X. zaczął hamować, zatrzymując się kilka metrów dalej.

W tym momencie z naprzeciwka jechał N. Z., który zauważył, że jadący z przeciwnego kierunku samochód (którym kierował T. X.) gwałtownie zjeżdża i zatrzymuje się po swojej prawej stronie najeżdżając na pobocze. N. Z., jadąc nie widział, aby po drodze poruszali się piesi. Dopiero po wyjściu z samochodu zauważył, że na jezdni, bliżej jej środkowej krawędzi leży ubrany na ciemno człowiek. T. X. po zatrzymaniu pojazdu, natychmiast podbiegł do poszkodowanego, którym był Z. T.. W momencie, kiedy sprawdzał, czy powód oddycha N. Z. wezwał służby ratunkowe. Powód był przytomny.

(zeznania świadka T. X. – protokół z rozprawy z 22-09-2022 r. k. 633-634v. adn. 00:03:40-00:05:01; protokół przesłuchania T. X. w postępowaniu karnym z 04-03-2021 r. k. 572-574; zeznania świadka N. Z. – protokół z rozprawy z 24-10-2022 r. k. 647-648 adn. 00:05:01-00:17:41; protokół przesłuchania N. Z. w postępowaniu karnym z 26-01-2021 r. k. 568-570)

W miejscu zdarzenia obowiązywało ograniczenie prędkości do 50 km/h. Kierujący M. (...) (2) (...) w momencie uderzenia w pieszego poruszał się z prędkością 67 km/h.

Ze względu na brak dobrej widoczności w miejscu wypadku, T. X., wjeżdżając tą strefę, powinien doświetlić ten obszar światłami drogowymi, czego nie uczynił.

(opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego w zakresie analizy oraz rekonstrukcji kolizji i wypadków drogowych P. M. k. 658-679v.)

Z. T. poruszając się z lewej na prawą stronę jezdni nie korzystał z oznakowanego przejścia dla pieszych w obszarze skrzyżowania.

(opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego w zakresie analizy oraz rekonstrukcji kolizji i wypadków drogowych P. M. k. 658-679v.)

T. X. na miejscu wypadku został przebadany przez funkcjonariuszy policji alkosensorem na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu – wynik badania wykazał 0,00 mg/l.

(bezsporne; notatka policji z miejsca zdarzenia k. 562-563)

W momencie wypadku powód znajdował się w stanie upojenia alkoholowego. W próbce krwi pobranej od poszkodowanego oznaczono zawartość alkoholu na poziomie 2 promili.

(bezsporne; karta medycznych czynności ratunkowych k. 119; karty informacyjne leczenia szpitalnego: (...) k. 20-35, Oddział (...) - k. 18-19v.; sprawozdanie (...) k. 580-582; )

W warunkach zaistnienia wypadku kierujący M. (...) (1) o nr rej. (...) T. X. nie był w stanie dostrzec sylwetki ubranego na czarno pieszego wychodzącego z lewej strony jadącego pojazd, tym bardziej, że zintensyfikowane źródło światła zgodnie z konstrukcją reflektora doświetla prawą część drogi.

T. X. miał za to możliwość uniknięcia potrącenia pieszego poprzez doświetlenie światłami drogowymi jezdni przed pojazdem oraz zmniejszenia prędkości pojazdu do 50 km/h.

Pieszy swoim zachowaniem przyczynił się do wypadku w ten sposób, że przechodził przez jezdnię w miejscu nie będącym przejściem dla pieszych, w warunkach ograniczonej widoczności (po zmierzchu), w ciemnym ubraniu, będąc w stanie znacznej nietrzeźwości.

(opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego w zakresie analizy oraz rekonstrukcji kolizji i wypadków drogowych P. M. k. 658-679v.)

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2021 r. pod sygn. akt II K 543/21, Sąd Rejonowy w Pabianicach uznał T. X. za winnego tego, że w dniu 16 grudnia 2020 r. w N. naruszył nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem marki M. (...) (1) nr rej. (...) nie zachował szczególnej ostrożności, niedostatecznie obserwował rejon skrzyżowania, w wyniku czego potrącił poruszającego się z lewej strony drogi na prawą pieszego Z. T., przechodzącego przez jezdnię w niedozwolonym miejscu, czym przyczynił się do zdarzenia, na skutek czego pokrzywdzony doznał obrażeń wielonarządowych , które spowodowały ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci wystąpienia choroby realnie zagrażającej życiu, czym wypełnił dyspozycję art. 177 §2 k.k. i za to wymierzono mu karę jednego roku pozbawienia wolności w zawieszeniu wykonania na okres dwóch lat próby.

Na skutek apelacji oskarżonego, Sąd Okręgowy w Łodzi wyrokiem z dnia 25 maja 2022 r. sygn. V Ka 476,22 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi rejonowemu.

Postępowanie karne zakończyło się prawomocnym uniewinnieniem T. X..

(wyrok S.R. w N. k. 512-512v. z uzasadnieniem k. 513-519; wyrok S.O. w L. k. 537 z uzasadnieniem k. 538-542v.; informacja Prokuratury Rej. w N. k. 502; oświadczenie pełnomocnika powoda – protokół z rozprawy z 17-06-2026 r. adn. 00;21;39, CD k. 862)

Bezpośrednio z miejsca wypadku Z. T. został przewieziony karetką pogotowia do (...) Oddziału (...) Centrum (...) w L., gdzie stwierdzono następujące obrażenia ciała: wstrząs urazowy z niewydolnością oddechową, złamanie lewej kości czołowej, stłuczenie płuc, złamanie żeber III i IV po stronie prawej dwumiejscowo, złamanie V żebra łuku, złamania części proksymalnej prawego obojczyka, wieloodłamowego złamania łopatki prawej, otwartego złamania kości podudzia prawego, złamania IV i V kości śródstopia lewego, złamania paliczka dalszego palucha stopy lewej, porażenia nerwu strzałkowego prawego.

Po wykonaniu badań obrazowych i laboratoryjnych oraz konsultacji ortopedycznej, powód został zakwalifikowany do leczenia operacyjnego. Ze względu na narastające objawy niewydolności oddechowej został zaintubowany i podłączony do respiratora na oddech kontrolowany, stabilizowany wlewem noradrenaliny.

Z (...) powód został przekazany na blok operacyjny, gdzie wykonano zabieg otwartej repozycji złamania i stabilizacji zewnętrznej Ex-Fix otwartego wieloodłamowego złamania typu IIIA w.g.G-A 1/3 bliższej kości podudzia prawego i opracowano chirurgicznie rany. Założono opatrunek gipsowy na podudzie lewe.

Po zabiegu powód, niewybudzany, został przyjęty do Oddziału (...) w stanie ogólnym bardzo ciężkim, nieprzytomny, pod wpływem leków znieczulenia ogólnego, zaintubowany, wentylowany mechanicznie, krążeniowo niewydolny. W (...) kontynuowano respiroterapię, włączono farmakologiczne leczenia przeciwwstrząsowe, analgosedację, przetoczono preparaty krwiopochodne, zastoswano leczenie przeciwkrwotoczne, przeciwobrzękowe, moczopędne, antybiotykoterapię szerokowidmową i leczenia żywieniowe. Wykonano kontrolną diagnostykę obrazową i laboratoryjną oraz specjalistyczne konsultacje. Ze względu na cechy uszkodzenia nerek w okresie 18 – 25 grudnia 2020 r. zastosowano ciągłą terapię nerkozastępczą. W wyniku leczenia uzyskano stopniową stabilizację stanu ogólnego i parametrów krążeniowo – oddechowych.

W dniu 27 grudnia 2020 r. powód został odłączony od respiratora pozostając na oddechu własnym przez rurkę intubacyjną. W dniu 31 grudnia 2020 r. powód został ekstubowany.

Ze względu na stwierdzenia krwiaka okolicy podobojczykowej prawej wykonano angio-TK naczyń odchodzących od łuku aorty (w szczególności pnia ramienno – głowowego) – w badaniu stwierdzono prawostronną odmę opłucnową. Po konsultacji torakochirurgicznej założono dren do prawej jamy opłucnowej. Po kontrolnym RTG klatki piersiowej i uzyskaniu rozprężenia płuca prawego, w dniu 31 grudnia 2020 r. usunięto dren z jamy opłucnowej. W dniu 1 stycznia 2021 r. ewakuowano krwiaka okolicy podobojczykowej prawej.

W dniu 6 stycznia 2021 r. powód został przeniesiony do Oddziału (...) Przy przyjęciu zaobserwowano cechy porażenia nerwu strzałkowego prawego – założono ortezę. W dniu przeniesienia wykonano zabieg usunięcia Ex – Fix i zamkniętej repozycji piszczeli TargonTX. Przebieg pooperacyjny był powikłany rozejściem się rany pooperacyjnej. Po skonsultowaniu przez chirurga naczyniowego z powodu krwiaka okolicy obojczyka prawego – wdrożono zalecenia.

Skonsultowano powoda neurologicznie.

W asyście rehabilitanta rozpoczęto pionizację – siadanie i wstawanie przy łóżku oraz chodzenie o balkoniku bez obciążania prawej kończyny dolnej.

W dniu 9 lutego 2021 r. powód został wypisany ze szpitala. Zalecono dalsze leczenie w poradniach: ortopedycznej, neurologicznej, chirurgicznej, torakochirugicznej i zdrowia psychicznego oraz farmakoterapię.

(karty informacyjne leczenia szpitalnego: (...) k. 136-137, (...) k. 20-35, 369-379, Oddział (...) - k. 18-19v.; dokumentacja medyczna k. 97-105; historia choroby k. 118; karta medycznych czynności ratunkowych k. 119; dokumentacja medyczna k. 120-124, k. 149-194, k. 204-205; wynik badania TK głowy z 16-12-2020 r. k. 125; wynik badania (...)2 k. 138; konsultacja chirurgiczna k. 141/383; konsultacja chirurgiczna – chirurgia klatki piersiowej k. 384; wynik CT klatki piersiowej z 22-01-2021 r. k. 148; konsultacja rehabilitacyjna k. 151; protokół z przebiegu operacji złamania podudzia k. 195; konsultacja ortopedyczna k. 197/382; konsultacja naczyniowa k. 385wynik badania angio-TK naczyń podobojczykowych z 28-12-2020 r. - k. 380, wynik badania TK głowy i odcinka szyjnego kręgosłupa z 17-12-2020 r. k. 381)

Powód kontynuował leczenie ambulatoryjnie w poradniach specjalistycznych. (dokumentacja medyczna leczenia ortopedycznego w poradni (...) w N.:

- od 10-03-2021 do 12-05-2021 k. 89-90v., płyta CD k. 92)

Bezpośrednio po wypisaniu ze szpitala w dniu 9 lutego 2021 r., Z. T. został umieszczony w DPS w N..

(bezsporne)

Średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca Domu Pomocy Społecznej w N. wynosił do 31 marca 2021 r. – 3.920 zł, a od 1 kwietnia 2021 r. – 4.300 zł.

(decyzja (...) w N. k. 85-86; zarządzenia Starosty (...) k. 69, 70)

Z uwagi na to, że początkowo powód nie posiadał jakichkolwiek środków na pokrycie kosztów pobytu w DPS-ie, ciężar jego utrzymania został przejęty w całości przez (...) Centrum Pomocy Społecznej w N. - w okresie od 9-02-2021 r. do 28-02-2021 r. pobyt powoda w DPS w N. był nieodpłatny.

Później powód pokrywał jedynie część kosztów swojego pobytu w DPS-ie, a w pozostałym zakresie płacił za to (...) w N..

Ponieważ w lutym 2021 r. dochód powoda wyniósł 701 zł (zasiłek okresowy – 350,50 zł i zasiłek stały – 350,50 zł), w marcu i kwietniu 2021 r. - 645 zł, a w okresie od maja 2021 r. do lutego 2022 r. – 701 zł (zasiłek okresowy – 485,16 zł i zasiłek stały – 215,84 zł) – decyzją z dnia 19 kwietnia 2021 r. (...) w N. ustalono opłatę powoda za pobyt w DPS-ie od 1-03-2021 r. na kwotę 490,70 zł miesięcznie (70% jego dochodu).

Dopłata (...) w N. za pobyt powoda w DPS-ie wynosiła: za luty 2021 r. – 2.800 zł, za marzec 2021 r. – 3.429,30 zł, zaś od kwietnia 2021 r. – 3.809,30 zł.

(decyzje (...) w N.: z 3-02-2021 r. k. 87-88, z 19-04-2021 r. k. 85-86; informacja (...) w N. z 26-08-2021 r. k. 84)

W następstwie wypadku powód doznał uszczerbku na zdrowiu w rozumieniu przepisów Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18-12-2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania (Dz.U. 202 Nr 234, poz. 1974), którego rozmiar został ustalony przez biegłych sądowych w dziedzinie chirurgii plastycznej, ortopedii, neurologii, rehabilitacji medycznej i psychiatrii w oparciu o tabelę oceny procentowej stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu (w dalszej części uzasadnienia „tabela uszczerbkowa”), stanowiącej załącznik tegoż rozporządzenia.

(bezsporne)

Następstwem wypadku z dnia 16 grudnia 2020 r. są u powoda zniekształcenia powłok ciała w postaci blizn pourazowych i pooperacyjnych, powodujących trwałe umiarkowanego stopnia oszpecenie, powodujących – z oceny biegłego z zakresu chirurgii plastycznej, stały uszczerbek na zdrowiu powoda w wysokości 6%, 1974), w tym:

⚫

ze względu na pourazową bliznę czoła - 2% stałego uszczerbku – ustalonego na podstawie pkt. 19A „tabeli uszczerbkowej” ( uszkodzenie powłok warzy – oszpecenie bez zaburzeń funkcji [zakres procentowy 1-10%]).

⚫

ze względu na pourazową bliznę prawego kolana - 1% stałego uszczerbku – ustalonego na podstawie pkt. 156 „tabeli uszczerbkowej” (inne następstwa uszkodzeń kolana [zakres procentowy 1-20%]),

⚫

ze względu na pooperacyjne blizny prawego podudzia - 3% stałego uszczerbku – ustalonego na podstawie pkt. 160 „tabeli uszczerbkowej” (uszkodzenie tkanek miękkich podudzia [zakres procentowy 5-20%]).

Opisane wyżej blizny są dojrzałe i nie wymagają pielęgnacji. Nie jest możliwe całkowite ich usunięcie ani w drodze operacji plastycznej ani przez leczenie zachowawcze. Obraz blizn nie zmieni się istotnie z upływem czasu, a ewentualne zabiegi korekcyjne nie przyniosą istotnej poprawy ich wyglądu.

(opinia biegłego sądowego z zakresu Chirurgii plastycznej M. D. k. 696-700)

W ocenie biegłego z zakresu rehabilitacji medycznej powód w wypadku z dnia 16 grudnia 2020 r. doznał wstrząsu urazowego, złamania trzonów kości podudzia prawego, wieloodłamowego złamania z przemieszczeniem obojczyka prawego, krwiaka w powłokach okolicy obojczyka prawego, wieloodłamowego złamania łopatki prawej, złamania kości śródstopia IV i V, paliczka dalszego stopy lewej oraz złamania po stronie prawej żeber III i IV dwumiejscowo i V w łuku, urazu głowy z raną okolicy czołowej, stłuczenia płuc z niewydolnością oddechową, uszkodzenia tętnicy podkolanowej prawej.

Powyższe obrażenia spowodowały - w ocenie biegłego z zakresu rehabilitacji medycznej, stały uszczerbek na zdrowiu powoda w łącznej wysokości 30%, w tym:

⚫

ze względu na złamanie trzonów kości piszczelowej i strzałkowej leczonych zespoleniem śródszpikowym, wygojonego, z zanikiem mięśni goleni - 5% stałego uszczerbku – ustalonego na podstawie pkt. 158A „tabeli uszczerbkowej”,

⚫

ze względu na złamanie obojczyka prawego wadliwie wygojone z ograniczeniem ruchomości - 10% stałego uszczerbku – ustalonego na podstawie pkt. 100 „tabeli uszczerbkowej”,

⚫

ze względu na uszkodzenie stawu strzałkowego z następowym niedowładem zginaczy grzbietowych stopy - 10% stałego uszczerbku – ustalonego na podstawie pkt. 181u „tabeli uszczerbkowej”,

⚫

ze względu na złamanie łopatki prawej wygojonego z ograniczeniem ruchomości prawego barku - 5% stałego uszczerbku – ustalonego na podstawie pkt. 99a „tabeli uszczerbkowej”.

Zakres cierpień fizycznych powoda był bardzo duży – spowodowany bólem pourazowym oraz koniecznością poddania się zabiegom operacyjnym podudzia prawego. Także po opuszczeniu szpitala powód odczuwał znaczne cierpienia fizyczne związane z koniecznością prowadzenia łóżkowego trybu życia. Od rozpoczęcia w maju 2021 r. pionizacji i chodzenia o balkoniku cierpienia te stopniowo zmniejszały się do niewielkich, a od sierpnia 2021 r. – od momentu rozpoczęcia poruszania się o kulach z markowanym obciążaniem kończyny – ustąpiły.

Od momentu wypisu ze szpitala (9 lutego 2021 r.) do uzyskania w maju 2021 r. radiologicznego zrostu złamanych kości kończyn dolnych i górnej prawej, powód wymagał pomocy w czynnościach samoobsługi i codziennych, którą otrzymał od personelu DPS w N. – w wymiarze 4 godzin dziennie. Od momentu uzyskania zgody na rozpoczęcie chodzenia z markowanym obciążeniem kończyny dolnej prawej, co nastąpiło w dniu 4 sierpnia 2021 r. – powód nadal wymagał pomocy w czynnościach codziennych związanych z chodzeniem w wymiarze 1 godziny dziennie przez kolejne 3 miesiące. w późniejszym czasie nie wymagał już pomocy w czynnościach codziennych.

Powód wymagał zaopatrzenia w stabilizator stawu skokowego prawego – dofinansowany przez NFZ w 90% do limitu 200 zł.

Po opuszczeniu szpitala powód poniósł koszt zakupu 40 ampułkostrzykawek S. (koszt ok. 50 zł) oraz leków W. 100 mg 30 drażetek (koszt 41,99 zł) i U. 60 tabl. (koszt 15,63 zł) – w aktach sprawy nie ma faktur za zakupione leki ponieważ powód przebywa w DPS-ie, któremu zwraca pieniądze za zakupione leki.

Z oceny biegłego z zakresu rehabilitacji medycznej, proces leczenia złamań kości podudzia prawego oraz złamania prawej łopatki i prawego obojczyka został u powoda zakończony. Powód wymaga stałych ćwiczeń czynnych i biernych barku celem niedopuszczenia do narastania przykurczu w barku oraz stopy prawej zapobiegających zanikom mięśni strzałkowych, które kontynuuje 3 razy w tygodniu w gabinecie fizjoterapii na terenie DPS-u, w którym mieszka.

Powód wymaga zaopatrzenia we wkładkę na stopę opadającą do buta, refundowaną 1 x na 3 lata, w wysokości 90% do limitu ceny 200 zł.

Ograniczenie ruchów rotacyjnych w prawym barku po przebytych z złamaniach łopatki i obojczyka oraz brak czynnego zgięcia grzbietowego stopy z powodu porażenia nerwu strzałkowego zagraża szybkim rozwojem samoistnych zmian zwyrodnieniowych w stawach barkowym i skokowym. Aby temu przeciwdziałać, powód poza wymienioną kontynuacją kinezyterapii wymaga przeprowadzenia co 6 miesięcy ambulatoryjnej, refundowanej przez NFZ fizjoterapii z zastosowaniem biostymulujących zabiegów magneto- i laseroterapeutycznych.

(opinia biegłego sądowego z zakresu rehabilitacji medycznej K. F. k. 711-721)

W wypadku z dnia 16 grudnia 2020 r. powód doznał urazów ortopedycznych, które spowodowały stały uszczerbek na zdrowiu powoda w łącznej wysokości 25%, w tym:

⚫

ze względu na złamanie obojczyka prawego wadliwie wygojonego z ograniczeniem ruchomości prawego stawu barkowego – 10 % stałego uszczerbku – ustalonego na podstawie pkt. 100 „tabeli uszczerbkowej”,

⚫

ze względu na złamania łopatki prawej – 5 % stałego uszczerbku – ustalonego na podstawie pkt. 99a „tabeli uszczerbkowej”,

⚫

ze względu na złamania trzonów kości piszczelowej i strzałkowej prawych leczonych zespoleniem śródszpikowym – 5 % stałego uszczerbku – ustalonego na podstawie pkt. 158a „tabeli uszczerbkowej”,

⚫

ze względu na złamania kości śródstopia IV i V oraz paliczka dalszego palucha stopy lewej – 5 % stałego uszczerbku – ustalonego na podstawie pkt. 167 „tabeli uszczerbkowej”.

Ustalony uszczerbek ortopedyczny ma charakter trwały. Związany jest z przebytymi złamaniami, które nieodwracalnie zmieniły pierwotną strukturę anatomiczną układu ruchu.

Zakres cierpień fizycznych powoda oceniany przez biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii był bardzo duży był znacznie nasilony w okresie pierwszych 4 miesięcy po wypadku – wiązał się z samym wypadkiem, koniecznością długotrwałej hospitalizacji (16.12.2020 r. – 09-02-2020 r.), stanem zagrożenia życia, intensywnej terapii anestezjologicznej. Powód w trakcie hospitalizacji wymagał: etapowego leczenia złamania kości podudzia – początkowo chirurgicznego opracowania rany i stabilizacji zewnętrznej kości podudzia prawego (16/17.12.2020 r.), a następnie usunięcia ExFix i dokonania zamkniętego zespolenia złamania piszczeli Targon TX ((6.01.2021 r.), drenażu jamy opłucnej (28.12.-31.12.2020), nakłucia i ewakuacji krwiaka okolicy podobojczykowej prawej (29.12.2020 r.), oraz drenażu okolicy podobojczykowej prawej (01.01.2021 r.), unieruchomienia kończyny górnej prawej w temblaku.

Po wypisie ze szpitala wymagał leczenia przeciwzakrzepowego S. przez 40 dni, utrzymania ortezy na prawym stawie skokowym,. Pionizacja powoda była możliwa jedynie na kończynie dolnej lewej, co praktycznie powodowało ograniczenie chodzenia do minimum. Nadto powód wymagał kontroli w poradniach: ortopedycznej, neurologicznej, chirurgicznej, torakochirurgicznej i zdrowia psychicznego.

W okresie do 4 miesięcy po wypadku powód miał znaczne ograniczenia w poruszaniu się, czynnościach wymagających użycia prawej kończyny górnej oraz w pochylaniu się – ze względu na złamania żeber.

Po tym czasie, przez kolejne 12 miesięcy, cierpienia powoda miały charakter miernie nasilony – utrzymywało się owrzodzenie skóry lewego podudzia, owrzodzenie pięty prawej – wygojone w maju 2021 r. podczas wizyty w poradni ortopedycznej w dniu 04.08.2021 r. zlecono chodzenie z obciążeniem kończyny prawej maksymalnie 1/3 ciężaru. Stwierdzono odwiedzanie prawego barku do 90 stopni (odnotowano, że powód „nie zgodził się na usunięcie operacyjne wystającego pod skórą fragmentu prawego obojczyka”).

W okresie 12 miesięcy po wypadku powód wymagał usprawniania i prowadzenia oszczędzającego trybu życia z unikaniem ciężkich prac fizycznych oraz przeciążeń narządu ruchu.

Po tym czasie do chwili obecnej u powoda po przebytych złamaniach mogą utrzymywać się dolegliwości o nieznacznym nasileniu.

Z uwagi na obrażenia ortopedyczne powód wymagał pomocy i opieki innych osób w zaspokojeniu wszystkich potrzeb życiowych w wymiarze 6 godzin dziennie - z uwagi na ciężki stan pourazowy, długotrwałą hospitalizację (16.12.2020 r. – 09.02.2021 r.), a następnie konieczność bardzo oszczędzającego trybu życia, ograniczeń w chodzeniu do czasu uzyskania wstępnego zrostu kostnego i rozpoczęcia pionizacji oraz chodzenia o kulach (maj 2021). W trakcie hospitalizacji pomoc taką powód otrzymał od personelu szpitala, a po wypisie – od personelu DPS-u.

Po wizycie kontrolnej w poradni ortopedycznej w dniu 04-08-2021 r. i możliwości stopniowego chodzenia z obciążaniem kończyny dolnej prawej, pomoc ta – do 12 miesięcy – mogła być konieczna w wymiarze ok. 1 godziny dziennie w czynnościach wymagających długotrwałego chodzenia, np. zakupy, prace fizyczne. Po tym czasie powód nie wymagał już pomocy osób trzecich.

Koszt zakupu leku S. na 40 dni wyniósł ok. 50 zł, W. – 45 zł oraz U. – 20 zł. Powód wymagał zaopatrzenia w stabilizator stawu skokowego (w aktach sprawy nie ma faktur potwierdzających te zakupy).

Powód wymaga nadal ćwiczeń czynnych i biernych prawego barku celem niedopuszczenia do narastania przykurczów barku oraz ćwiczeń stopy celem zapobiegania zanikom nerwów strzałkowych – biegły jest rehabilitowany w gabinecie fizjoterapii na terenie DPS. Oprócz tego powód wymaga okresowego leczenia w postaci fizjoterapii z zastosowaniem biostymulujących zabiegów magneto- i laseroterapeutycznych.

Opisane złamania w zakresie narządu ruchu, tj.: złamanie obojczyka prawego, złamanie łopatki prawej , złamanie trzonów kości piszczelowej i strzałkowej prawych oraz złamanie kości śródstopia IV i V oraz paliczka dalszego palucha stopy lewej, spowodowały trwałe następstwa i brak możliwości powrotu do stanu jak sprzed wypadku. Stan ortopedyczny powoda po wypadku jest utrwalony. W następstwie zastosowanego leczenia uzyskano zrost złamanych kości – materiał zespalający pozostaje w kości piszczelowej powoda. rokowania na przyszłość są dla powoda umiarkowanie korzystne i uzależnione od kontynuacji leczenia rehabilitacyjnego. Zaniedbania w usprawnieniu będą skutkować pogarszaniem się stanu funkcjonalnego oraz pogłębiać ograniczenia ruchowe po przebytych złamaniach.

(opinia biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii D. X. k. 735-747)

Z oceny psychiatrycznej, w związku z wypadkiem i jego następstwami u powoda rozwinęła się adekwatna, prawidłowa reakcja efektywna objawiająca się obawą o własne zdrowie, zaburzeniami snu, okresową złością na sprawcę wypadku. jednocześnie powód cieszył się, że żyje. Był zadowolony z otrzymywanego wsparcia i opieki.

U powoda nie ma podstaw do orzeczenia psychiatrycznego uszczerbku na zdrowiu, ponieważ po wypadku nie rozwinęły się u niego zaburzenia nerwicowe, o których mowa w art. 10a „tabeli uszczerbkowej”, powstałe w następstwie urazów czaszkowo – mózgowych lub po ciężkim uszkodzeniu ciała, pozostające w związku przyczynowo – skutkowym z wypadkiem z dnia 16 grudnia 2020 r. i jego następstwami.

Zakres cierpień psychicznych, jakie odczuwał powód w związku z dolegliwościami somatycznymi po wypadku należy ocenić jako umiarkowany w ciągu pierwszych kilku miesięcy po wypadku i stopniowo malejący.

Po wypadku powód nie podjął systematycznego leczenia psychiatrycznego i nie wymaga leczenia w tym zakresie. Jest prawidłowo zaadoptowany psychicznie, a rokowania co do jego stanu zdrowia w związku z przebytym wypadkiem są dobre.

(opinia biegłego sądowego z zakresu psychiatrii H. T. k. 758-787)

W trakcie pobytu w Oddział (...) powód był okresowo pobudzony, agresywny i nielogiczny, co skutkowało konsultacją neurologiczną – nie stwierdzono potrzeby hospitalizacji w Oddziale Neurologicznym. Zlecono wykonanie TK głowy i EEG, a w przypadku nie stwierdzenia braku organicznego uszkodzenia OUN / braku patologii w EEG – zalecono konsultację psychiatryczną.

W dniu 29 stycznia 2021 r. wykonano badanie EEG – zapis z zaburzoną, zwolnioną czynnością podstawową i średniego stopnia zmianami zlokalizowanymi nieprawidłowymi w odprowadzeniach czołowo – skroniowych środkowych i tylnych oraz centralnych, obustronnie, z tendencją do uogólniania; bez zmian napadowych.

(wynik badania EEG z 29-01-2021 r. k. 109; karta informacyjna leczenia szpitalnego - Oddział (...) - k. 18-19v.; dokumentacja medyczna k. 97-105, k. 129 )

W zakresie obrażeń neurologicznych, w wypadku z dnia 16 grudnia 2020 r. powód doznał urazu głowy ze wstrząśnieniem mózgu i złamaniem kości czołowej lewej oraz otwartego wieloodłamowego złamania kości prawego podudzia (kości piszczelowej i strzałkowej) z uszkodzeniem nerwu strzałkowego prawego.

Po wybudzeniu ze śpiączki farmakologicznej powód był w ograniczonym kontakcie, okresowo pobudzony, agresywny i splątany (stan splątania pourazowego) – objawy te ustąpiły w ciągu kolejnych 3-4 miesięcy. Objawy splątania pourazowego były nasilone przez ujawnione w badaniu TK głowy z 26-01-2021 r. istniejące już przed wypadkiem zmiany naczyniopochodne w OUN (uogólnione zaniki korowo – podkorowe mózgowia, zanikowo poszerzony układ komorowy, pojedyncze różnoczasowe ogniska naczyniopochodne w strukturach głębokich obu półkul mózgowych). Po wypadku nie stwierdzono u powoda do objawów ogniskowego uszkodzenia CUN.

Wskutek uszkodzenia nerwu strzałkowego prawego u powoda wystąpił stały uszczerbek na zdrowiu w wysokości 15 % – ustalony na podstawie pkt. 181u „tabeli uszczerbkowej” (porażenia lub niedowłady poszczególnych nerwów obwodowych) w zw. z art. 181 „tabeli uszczerbkowej” (uszkodzenia częściowe lub całkowite – w zależności od stopnia zaburzeń, nerwu strzałkowego [zakres referencyjny: 10-20%]).

Na ustalony wyżej uszczerbek neurologiczny nie mają wpływu stwierdzone u powoda przed wypadkiem schorzenia samoistne (migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, uzależnienie od alkoholu, ograniczone zaburzenia osobowości).

W ocenie neurologa, cierpienia fizyczne, jakich doznał powód w związku z wypadkiem spowodowane licznymi wielomiejscowymi obrażeniami (głowy, klatki piersiowej oraz kończyn górnych i dolnych) były znacznego stopnia w pierwszych 3-4 tygodniach po wypadku. sam uraz głowy (rana okolicy czołowej i łuku brwiowego, złamanie kości czołowej) wywołały u powoda cierpienia średniego stopnia (5-6 / 10 w skali Vas) w początkowym okresie po przebytym urazie i były one zniesione analgosedacją. Po wybudzeniu powód nie zgłaszał skarg na bóle głowy. Porażenie nerwu strzałkowego nie powoduje odczuć bólowych, ale wywołuje dyskomfort poprzez upośledzenie funkcji chodu.

Z przyczyn neurologicznych powód wymagał natomiast pomocy i opieki w początkowym okresie po doznanym urazie głowy – w tym czasie miał zapewnioną fachową opiekę personelu medycznego.

Stan powoda wymagał zaopatrzenia go w stabilizator stawu skokowego (stopotrzymacza na opadającą stopę). Koszt tego urządzenia waha się w przedziale od 50 do 1.000 zł (limit dofinansowania NFZ wynosi 250 zł, a udział własny świadczeniobiorcy – 10%) – koszt rzeczywisty według rachunków.

Po wypisaniu ze szpitala powód nie kontynuował leczenia neurologicznego.

W leczeniu uszkodzenia nerwu strzałkowego wskazane jest stosowanie preparatów witaminowych z grupy „B” (W.) i preparatu O. (koszt tych preparatów według rachunków, o ile były one stosowane).

Przebyty uraz godziny głowy oraz porażenie nerwu strzałkowego nie wymagają obecnie leczenia neurologicznego. Porażenie nerwu strzałkowego jest utrwalone - wskazane jest natomiast kontynuowanie rehabilitacji. nie należy spodziewać się innych późnych następstw urazu głowy.

(opinia biegłego sądowego z zakresu neurologii F. B. k. 806-810)

Na skutek wypadku z 16 grudnia 2020 r. powód odniósł obrażenia wymagające zaopatrzenia chirurgicznego: w zakresie urazu głowy (ze wstrząśnieniem mózgu, złamaniem kości czołowej lewej oraz ranami ciętymi okolicy czołowej i prawego łuku brwiowego), klatki piersiowej (ze stłuczeniem płuc , prawostronną odmą opłucnową, obecnością płynu w prawej jamie opłucnej, złamaniem żeber po stronie prawej od III do V, wieloodłamowym złamaniu prawej łopatki) i kończyn dolnych (z wieloodłamowym złamanie kości piszczelowej i strzałkowej z uszkodzeniem nerwu strzałkowego prawego, pourazowej niedrożności prawej tętnicy piszczelowej tylnej oraz zwężeniu odcinkowym tętnicy podkolanowej prawej na wysokości stawu kolanowego, złamaniu IV i V kości śródstopia lewego, złamaniu paliczka dalszego palucha lewej stopy). Wynikiem tych obrażeń był wstrząs urazowy, niewydolność oddechowa oraz ostre uszkodzenie nerek.

Z oceny chirurgicznej jedynym trwałym uszczerbkiem na zdrowiu powoda są zmiany związane z uszkodzeniem nerwu strzałkowego, opisane przez biegłego neurologa. Urazy klatki piersiowe, w tym złamanie żeber, krwiak pourazowy opłucnej i odma opłucnowa nie wywołały powstania tego typu uszczerbku.

Rozmiar cierpień fizycznych powoda w związku z wypadkiem, oceniany przez biegłego chirurga , był znaczny – powód wymagał intensywnego kilkutygodniowego leczenia przeciwbólowego.

Z uwagi na urazy chirurgiczne klatki piersiowej i kończyn dolnych , potrzeby powoda nie uległy zwiększeniu. Oceny zwiększonych potrzeb powoda dokonali biegli neurolog i ortopeda. Powód przebywa w DPS-ie, porusza się samodzielnie, m.in. codziennie chodzi do sklepu.

Proces leczenia zmian pourazowych powoda zakończył się. Zmiany neurologiczne są utrwalone i nie nalży spodziewać się innych późnych następstw wypadku.

(opinia biegłego sądowego z zakresu chirurgii ogólnej V. B. k. 829-833)

Przed wypadkiem powód był w pełni sprawnym, zdrowym i samodzielnym mężczyzną. Był rozwiedziony, mieszkał z partnerką, z którą prowadził gospodarstwo domowe, pracował fizycznie i zarabiał na własne utrzymanie.

W dniu wypadku, po pracy poszedł na kolację do córki, gdzie pił alkohol.

Powód nie pamięta wypadku, ani pobytu w szpitalu.

Wypadek z dnia 16 grudnia 2020 r. diametralnie zmienił życie powoda. W dacie wypadku powód miał 64 lata. Z silnego i niezależnego mężczyzny stał się on osobą całkowicie nieporadną – nie potrafił już zadbać o swój własny byt. Problematyczne dla powoda było niemal wszystko – od podniesienia kubka z herbatą przez ubranie się aż po wyjście z łóżka. Powód został wyłączony z normalnego funkcjonowania w społeczeństwie, wymagał całodobowej opieki i pielęgnacji. Ze względu na odniesione w wypadku obrażenia ciała i ich skutki, powód doznał ograniczeń w życiu codziennym i był całkowicie uzależniony od opieki osób trzecich. W trakcie hospitalizacji powoda zmarła jego partnerka i z tego względu został on zakwalifikowany do umieszczenia w DPS-ie. Po wypisaniu ze szpitala powód był osobą leżącą, był pampersowany. Personel DPS-u pomagał powodowi przy czynnościach higienicznych i podawał posiłki. Z wózka inwalidzkiego powód zaczął korzystać po około 3 miesiącach od przyjęcia do DPS-u, a z kul – po ok. roku. Powód czuł się przytłoczony brakiem samodzielności i pobytem w DPS-ie. Ze względu na koszty pobytu w DPS (obecnie 8.000 zł miesięcznie), nie wystarczało mu środków na finansowanie swoich drobnych potrzeb (DPS odciągał 70% z jego zasiłków, a następnie 70% z uzyskanej renty). Powód opuścił DPS i zamieszkał z nową partnerką, w jej mieszkaniu. Powód nie dokłada się do kosztów utrzymania mieszkania partnerki, ale prowadzi z nią wspólne gospodarstwo domowe. Powód utrzymuje się z renty, na której ciąży zajęcie komornicze z tytułu zaległych alimentów. Po potrąceniach powodowi zostaje do dyspozycji 1.100 zł miesięcznie.

Powód nadal porusza się przy pomocy kul. Boli go prawa noga, nie może dźwigać. Samodzielnie powód jest w stanie się ubrać, przygotować sobie kolację, śniadanie, ugotować zupę. Przyjeżdżają do niego dzieci. Córka robi zakupy, sprząta, przywozi obiady, syn wozi powoda do lekarzy.

W chwili obecnej powód jest pod kontrolą urologa (z uwagi na problemy z prostatą). Zażywa stałe leki na krążenie i ciśnienie oraz przeciwbólowe zapisywane na receptę, za które płaci 32 zł na 1,5 miesiąca. Leki przecibólowe zażywa doraźnie. Innych wydatków związanych z wypadkiem powód nie ponosi. Recepty wypisuje mu lekarz rodzinny z (...)u. bolącą nogę powód smaruje maścią, którą przywozi mu z Niemiec koleżanka.

Powód nie ma własnego mieszkania ani innego majątku.

(zeznania powoda – protokół k. 859v-860v., CD k. 862)

Pojazd marki M. (...) (1) o nr rej. (...), którym kierował T. X. objęty w momencie wypadku ważną polisą ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych w (...) S.A. z/s w Z.)

(okoliczności bezsporne, nadto: notatka policji o zdarzeniu drogowym k. 17)

Pismem datowanym na 22 marca 2021 r. powód zgłosił szkodę (...) S.A., wnosząc o zapłatę 400.000 zł tytułem zadośćuczynienia, 250 zł tytułem odszkodowania i przyznanie renty miesięcznej na zwiększone potrzeby w kwocie po 3.920 zł, począwszy od 10 lutego 2021 r. i na przyszłość, płatnej z góry do 10. dnia każdego miesiąca.

(zgłoszenie szkody k. 38-42)

Pozwany zarejestrował szkodę i w piśmie datowanym na 31 marca 2021 r. zobowiązał powoda do uzupełnienia dokumentacji dotyczącej zgłoszonych roszczeń.

W piśmie datowanym na 21 kwietnia 2021 r. , doręczonym w dniu 26 kwietnia 2021 r. pełnomocnik powoda udzielił odpowiedzi na pytania pozwanego i wezwał go likwidacji szkody w ustawowym terminie z zastrzeżeniem skutków prawnych.

(pismo pozwanego k. 43-44; pismo powoda k. 45 z potwierdzeniem doręczenia k. 27)

Decyzją z 26 sierpnia 2021 r . pozwany przyznał powodowi 75.000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów przejazdu na zasadzie szacunkowej. Przyznane kwoty pozwany pomniejszył o 50% z tytułu przyczynienia się powoda do powstania szkody, wskazując, że przekraczał on jezdnię w miejscu niedozwolonym znajdując się w stanie upojenia alkoholowego i w warunkach słabej widoczności i wypłacił powodowi kwotę 37.500 zł tytułem zadośćuczynienia oraz kwotę 50 zł tytułem zwrotu kosztów przejazdów na zasadzie szacunkowej.

Powyższe kwoty zostały wypłacone powodowi w dniu 27 sierpnia 2021 r.

Pozwany odmówił powodowi przyznania renty na zwiększone potrzeby, wobec nieudokumentowania roszczenia.

(decyzja k. 76)

Decyzją z 7 września 2021 r. pozwany przyznał powodowi 4.649,40 zł tytułem zwrotu kosztów koniecznej opieki i pomocy w czynnościach życia Przyznaną kwotę pozwany pomniejszył o 50% z tytułu przyczynienia się powoda do powstania szkody i wypłacił powodowi kwotę 2.324,70 zł.

(decyzja k. 79)

Wynagrodzenie adwokata z wyboru reprezentującego powoda w postępowaniu likwidacyjnym wyniosło 10.800 zł.

(faktura Vat k. 91)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów załączonych przez strony do akt sprawy, które nie były kwestionowane ani pod względem formalnym, ani merytorycznym.

Przebieg zdarzenia szkodowego ustalono w oparciu o opinię biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych sporządzoną w oparciu o dokumentację z akt postępowania karnego, w tym protokoły przesłuchania świadków w tym postępowaniu, a także na podstawie zeznań świadka T. Z. i T. X. złożonych w niniejszej sprawie. Zeznania tych świadków były spójne i wzajemnie się uzupełniały oraz korelowały z protokołami ich przesłuchań w postępowaniu karnym. Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka T. X., jakoby w momencie uderzenia w pieszego poruszał się z prędkością 50 km/h – dozwoloną w miejscu wypadku (k. 643 adn. 00:12:20-00:14:08). Zeznaniom tym przeczą wnioski opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego w zakresie analizy oraz rekonstrukcji kolizji i wypadków drogowych P. M. (k. 658-679v.), który ustalił – po przeprowadzeniu analizy z badania zachowania układu wielbryłowego w programie do badania wypadków drogowych (...)), że prędkość ta wynosiła 67 km/h.

Opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych dała asumpt do ustalenia, w jakim stopniu powód przyczynił się do zaistnienia szkody i dlaczego.

Ustalając okoliczności związane z rodzajem doznanych przez powoda obrażeń w wypadku z dnia 16 grudnia 2020 r., zakresu i przebiegu jego leczenia, stopnia natężenia dolegliwości oraz uszczerbku na zdrowiu, a także konieczności i zakresu koniecznej opieki, rokowań na przyszłość i ewentualnych ograniczeń w życiu codziennym oraz wpływu wypadku na życie osobiste, społeczne i zawodowe, Sąd oparł się na opiniach biegłych lekarzy z zakresu chirurgii, neurologii, ortopedii, chirurgii plastycznej i psychiatrii. Opinie te Sąd uznał za w pełni przydatne dowodowo i wyczerpująco wyjaśniające wszystkie, zgłaszane przez strony kwestie. Zostały one sporządzone zgodnie z wymaganiami fachowości i niezbędną wiedzą specjalną. Biegli lekarze dysponowali dokumentacją lekarską powoda. a swoje opinie wydali po przeprowadzeniu jego badania, za wyjątkiem biegłego ortopedy-traumatologa, który - z uwagi na wniosek powoda - wydał opinię pisemną jedynie na podstawie akt sprawy, bez przeprowadzenia badań powoda (k. 731 i k. 734). Ustalenia w zakresie stanu ortopedycznego powoda biegły ortopeda ustalił, opierając się na badaniu powoda przeprowadzonym w niniejszej sprawie przez biegłego z zakresu rehabilitacji medycznej w dniu 12-03-2024 r. (k. 746).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Powództwo podlegało uwzględnieniu co do zasady.

W rozpoznawanej sprawie strona pozwana podnosiła, że szkoda powstała z wyłącznej winy poszkodowanego alternatywnie podniosła zarzut jego 80% przyczynienia się do powstania szkody. Powód uznał zarzut przyczynienia na poziomie 10%.

Bezspornym było natomiast, iż pojazd uczestniczący w zdarzeniu objęty był ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym towarzystwie ubezpieczeniowym.

Zgodnie z art. 805 § 1 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej pozwany ubezpieczyciel przejmuje na siebie odpowiedzialność za szkody wyrządzone osobom trzecim przez kierującego pojazdem zobowiązując się, w zamian za zapłatę przez ubezpieczonego umówionej składki, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku (art. 822 § 1 k.c.).

Zawarcie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej nakłada zatem na ubezpieczyciela obowiązek naprawienia szkody w razie nastąpienia określonego w umowie wypadku. Przesłanką powstania obowiązku świadczenia przez ubezpieczyciela z tytułu umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej jest stan odpowiedzialności cywilnej ubezpieczającego (ubezpieczonego) za szkodę wyrządzoną osobie trzeciej. Podstawa odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń i jej zakres wyznaczone są więc istnieniem i rozmiarem zobowiązania ciążącego na ubezpieczonym samoistnym posiadaczu wskazanego pojazdu mechanicznego.v

Z uwagi na to, iż w stanie faktycznym sprawy, doszło do potrącenia pieszego, podstawę odpowiedzialności stanowią art. 436 § 1 k.c. w zw. z art. 435 k.c. Zgodnie z powołanymi przepisami samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji, poruszanego za pomocą sił przyrody, ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez ruch pojazdu, chyba, że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za która nie ponosi odpowiedzialności.

Zgodnie z przepisem art. 362 k.c. jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności. Przyczynienie się poszkodowanego do powstania lub zwiększenia szkody ma miejsce wówczas, gdy szkoda jest skutkiem nie tylko zdarzenia, z którym ustawa łączy obowiązek odszkodowawczy innego podmiotu, ale także zachowania się samego poszkodowanego. Zachowanie się poszkodowanego jest więc w konstrukcji przyczynienia traktowane jako adekwatna współprzyczyna powstania lub zwiększenia szkody (tak SN w wyroku z dnia 20 czerwca 1972 r., II PR 164/72, LEX nr 7098).

U podłoża tej konstrukcji leży założenie, że jeżeli sam poszkodowany swoim zachowaniem wpłynął na powstanie lub zwiększenie szkody, słusznym jest, by poniósł konsekwencje swego postępowania. Jak podkreśla Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie, przyczynienie się w ujęciu art. 362 k.c. oznacza, że pomiędzy zachowaniem poszkodowanego a szkodą istnieje adekwatny związek przyczynowy. Wina lub oczywista nieprawidłowość (albo ich brak) po stronie poszkodowanego podlegają uwzględnieniu przy ocenie, czy i w jakim stopniu przyczynienie się uzasadnia obniżenie odszkodowania (por. wyrok SN z 29 października 2008 r., IV CSK 228/08, niepubl.).

Wydana w sprawie opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych wskazuje jednoznacznie, że bezpośrednią przyczyną wypadku było niezachowanie szczególnej ostrożności przez kierującego M. (...) (2) (...). W przypadku braku dobrej widoczności całego skrzyżowania powinien on bowiem doświetlić obszar przed samochodem światłami drogowymi, że go nie uczynił. Nadto T. X. poruszał się z prędkością 67 km/h w miejscu, w którym obowiązywał ograniczenie prędkości do 50 km/h. Swoim zachowaniem T. X. naruszył przepisy art. 3 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 20 oraz art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w szczególności: rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu (art. 19 ust. 1 ), z prędkością nieprzekraczającą dopuszczalnej na danym obszarze wynoszącej 50 km/h. Nadto zbliżając się do skrzyżowania kierujący pojazdem, obowiązany jest zachować szczególną ostrożność.

Jak wynika z opinii biegłego sądowego w zakresie ekspertyz wypadków kierujący miał możliwość uniknięcia zderzenia z pieszym, gdyby poruszał się z prędkością administracyjnie dopuszczalną w miejscu zdarzenia i odpowiednio wcześnie oraz bezzwłocznie podjął działania obronne w postaci hamowania pojazdu oraz doświetlił obserwowane przedpole pojazdu światłami drogowymi.

Opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych nie pozostawia także wątpliwości, ze także powód swoim zachowaniem przyczynił się do powstania szkody. Będąc bowiem pieszym – uczestnikiem ruchu drogowego, powód nie zastosował się do przepisów ruchu drogowego, ponieważ przechodząc przez jezdnię nie zachował należytej ostrożności - będąc w stanie nietrzeźwości przechodził przez jezdnię w obszarze zabudowanym, w miejscu nieoznaczonym i niedozwolonym, w warunkach ograniczonej widoczności (po zmierzchu), będąc ubranym na czarno (co w sposób kategoryczny uniemożliwiło kierującemu M. dostrzeżenie pieszego. Powód swoim zachowaniem naruszył art. 11, 13 i 14 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym).

Mając powyższe na uwadze, sąd ustalił przyczynienie się powoda do powstania szkody na poziomie 20%. Ocena wynika z całokształtu okoliczności sprawy, o czym była mowa powyżej.

Powód w pierwszej kolejności żądał zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w wyniku zdarzenia z dnia 16 grudnia 2020 r. Podstawą prawną tego roszczenia stanowi art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 444 k.c.

Zgodnie z powołanymi przepisami w wypadku m.in. uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Powołana krzywda ujmowana jest jako cierpienie psychiczne i fizyczne wynikające z uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia.

Zadośćuczynienie jest szczególną formą rekompensaty pieniężnej w wypadku wyrządzenia szkody niemajątkowej. Ustawodawca nie wskazał żadnych kryteriów ustalania jego wysokości, ale z dotychczasowego orzecznictwa wynika, przy oznaczeniu zakresu wyrządzonej krzywdy należy uwzględniać rodzaj naruszonego dobra, natężenie i czas trwania naruszenia, trwałość skutków naruszenia, ich nieodwracalny charakter polegający zwłaszcza na kalectwie, długotrwałość i przebieg procesu leczenia, stopień ich uciążliwości, intensywność ujemnych doznań fizycznych i psychicznych, wiek pokrzywdzonego, rokowania na przyszłość, a także stopień winy sprawcy (wyrok SN z 20 kwietnia 2006 r., IV CSK 99/05, LEX nr 198509; wyrok SN z 1 kwietnia 2004 r., II CK 131/03, LEX nr 327923; wyrok SN z 19 sierpnia 1980 r., IV CR 283/80, OSN 1981/5/81, LEX nr 2582).

Zadośćuczynienie ma charakter kompensacyjny, a więc powinno przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość. Jednak przy jego ustalaniu należy mieć na względzie potrzebę utrzymania wysokości zadośćuczynienia w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa (wyrok SN z dnia 30 stycznia 2004 r., I CK 131/2003, OSNC 2005, nr 2, poz. 40, LEX nr 141820). Kwota zadośćuczynienia nie może stanowić źródła wzbogacenia, a jedynym kryterium dla oceny wysokości zasądzonego zadośćuczynienia jest rozmiar krzywdy powoda (wyrok SA w Lublinie z dnia 12 października 2004 r., I ACa 530/04, LEX nr 179052).

Przy określeniu wysokości zadośćuczynienia sąd miał na względzie nie tylko wysokość wykazanego postępowaniem uszczerbku na zdrowiu, ale i wszystkie okoliczności sprawy.

Wypadek z dnia 16 grudnia 2020 r. spowodował poważne obrażenia wielonarządowe w postaci: złamania trzonów kości podudzia prawego z uszkodzeniem nerwu strzałkowego prawego, wieloodłamowego złamania z przemieszczeniem obojczyka prawego, krwiaka w powłokach okolicy obojczyka prawego, wieloodłamowego złamania łopatki prawej, złamania kości śródstopia IV i V, paliczka dalszego stopy lewej oraz złamania po stronie prawej żeber III i IV dwumiejscowo i V w łuku, urazu głowy ze wstrząśnieniem mózgu i raną okolicy czołowej, stłuczenia klatki piersiowej (ze stłuczeniem płuc, prawostronną odmą opłucnową, obecnością płynu w prawej jamie opłucnej, Wynikiem tych obrażeń był wstrząs urazowy, niewydolność oddechowa oraz ostre uszkodzenie nerek.

Doznany przez powoda w wyniku wypadku z dnia 16 grudnia 2020r. stały uszczerbek na zdrowiu wyniósł łącznie aż 46 % (w tym: ze względu na blizny pourazowe i pooperacyjne – 6% [wd. opinii biegłego z zakresu chirurgii plastycznej – pkt. 19A-2%, 156-1% i 160-3% „tabeli uszczerbkowej”] + 30% [wd. opinii biegłego z zakresu rehabilitacji medycznej i artopedii oraz neurologii – pkt. 158a-5%, 100-10%, 181u-15%, 99a-5%, 167—5%].

W okresie hospitalizacji, a następnie podczas rekonwalescencji, powód był uzależniony od pomocy innych osób – w rozpoznawanej sprawie był to personel szpitala, w którym był hospitalizowany, a następnie personel DPS w N., w którym został umieszczony bezpośrednio po wypisaniu ze szpitala. Powód nie posiada bowiem własnego mieszkania ani wartościowych składników majątkowych, a w trakcie jego hospitalizacji powypadkowej, zmarła jego partnerka, u której mieszkał. Cierpienia, jakich doznał powód po wypadku były bardzo duże i wiązały się zarówno z dolegliwościami bólowymi o bardzo znacznym nasileniu w trakcie pierwszych tygodni po wypadku, łagodzonych początkowo analgosedacją, związanych z zabiegami medycznymi, w tym operacjami chirurgicznymi i bolesną rehabilitacją, ale także z cierpieniami natury psychicznej. Należy mieć bowiem na uwadze, że powód przed wypadkiem był w pełni sprawnym mężczyzną, nie leczył się na choroby przewlekłe, pracował fizycznie, zarabiając na własne utrzymanie, miał partnerkę, z którą mieszkał i prowadził z nią wspólne gospodarstwo domowe. Po wypadku sytuacja życiowa powoda uległa drastycznemu pogorszeniu.

Analizując okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy sąd uznał, że doznaną przez powoda w wyniku przedmiotowego wypadku krzywdę rekompensuje kwota 184.000 zł, która po pomniejszeniu jej o 37.500 zł wypłacone tytułem zadośćuczynienia w postępowaniu likwidacyjnym daje kwotę 146.500 zł, którą następnie należało pomniejszyć o 20% stopień przyczynienia się powoda do powstania szkody. W konsekwencji Sąd zasądził na rzecz powoda tytułem zadośćuczynienia kwotę 117.200 zł. W pozostałym zakresie żądanie zadośćuczynienia, jako niezasadne podlegało oddaleniu.

W razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu.

Zgodnie z art. 444 § 2 k.c., w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu.

W rozpoznawanej sprawie powód żądał zasądzenia na jego rzecz na podstawie powołanego wyżej przepisu kwoty 10.800 zł tytułem kosztów wynagrodzenia adwokata w postępowaniu likwidacyjnym. Koszty te powód wykazał załączoną do pozwu fakturą i dlatego podlegały one zasądzeniu. W tym wypadku Sąd uznał żądanie zwrotu tychże kosztów za uzasadnione albowiem bardzo zły stan zdrowia powoda uniemożliwiał mu samodzielne zajęcie się swoimi sprawami. Powód wymagał w tym zakresie profesjonalnej pomocy.

Powód dochodził również w niniejszej sprawie renty miesięcznej na zwiększone potrzeby, płatnej z góry do 10-tego dnia każdego miesiąca w kwocie: 535,30 zł za miesiąc luty 2021 r. i po 3.920 zł miesięcznie, począwszy od 1 marca 2021 r. i na przyszłość z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, płatnymi od dnia 11 maja 2021 r. w zakresie rat wówczas wymagalnych oraz w razie uchybienia terminu płatności którejkolwiek z rat w przyszłości.

Podstawę prawną tego roszczenia stanowi art. 444 § 2 k.c., zgodnie z którym jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty. Na tej podstawie można domagać się między innymi zwrotu kosztów transportu, kosztów odwiedzin osób bliskich, kosztów szczególnego odżywiania i pielęgnacji w okresie rekonwalescencji, kosztów nabycia specjalistycznej aparatury rehabilitacyjnej. Wydatki te muszą mieć charakter niezbędny i celowy.

W rozpoznawanej sprawie ustalono, że bezpośrednio po wypisaniu ze szpitala w dniu 9 lutego 2021 r., Z. T. został umieszczony w DPS w N.. Z uwagi na to, że początkowo powód nie posiadał jakichkolwiek środków na pokrycie kosztów pobytu w (...)ie, ciężar jego utrzymania został przejęty w całości przez Miejskie Centrum Pomocy Społecznej w N. - w okresie od 9-02-2021 r. do 28-02-2021 r. pobyt powoda w DPS w N. był nieodpłatny.

Później powód pokrywał jedynie część kosztów swojego pobytu w (...)ie, a w pozostałym zakresie płacił za to (...) w N.. Koszty te szczegółowo zestawiono w zaświadczeniu k- 869v.

Z uwagi na powyższe należało zasądzić od pozwanego na rzecz powoda z tytułu zaległych rat renty na zwiększone potrzeby kwoty rzeczywiście przez powoda świadczone i pomniejszone o 20 % przyczynienia się do zdarzenia z odsetkami za każdy miesiąc osobno według tegoż zestawienia.

Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia roszczenia w całości. Po pierwsze powód nie ponosił wskazanych kosztów w pełniej kwocie 3.920 złotych, a po wtóre nie wykazał aby pobyt w domu opieki był niezbędny w tak długim okresie 5 lat. Wedle opinii biegłego ortopedy powód wymagał opieki powypadkowej do sierpnia 2022 roku. Co prawda nie aż w tak wielkim zakresie, jednakże uznając, że powód nie miał gdzie zamieszkać i był osobą niesamodzielną, Sąd przyznał rentę za okres pobytu od za lipiec 2022 roku włącznie. W sumie powód poniósł za okres od lutego 2021 do lipca 2022 włącznie kwotę 8.442,55 zł . Od tego odjęto zarachowaną na poczet renty wypłatę pozwanego 2124,70 zł i odjęto 20 %. W sumie Sąd zasądził z tego tytułu 5.054,28 złotych .

Z uwagi na wypłacenie przez pozwanego w postępowaniu likwidacyjnym kwot: 37.550 zł oraz 2.324,70 zł , powód cofnął powództwo ze zrzeczeniem się roszczenia w zakresie następujących roszczeń: kwoty 37.500 zł tytułem zadośćuczynienia, kwoty 250 zł tytułem odszkodowania i 2.124,70 zł tytułem renty na zwiększone potrzeby za miesiąc luty 2021 r.

Z uwagi na powyższe Sąd uznając oświadczenie strony powodowej za dopuszczalne w świetle art. 203 § 1 i 4 k.p.c., umorzył postępowanie w sprawie w zakresie kwoty 39.874,70 zł na podstawie art. 355 § 1 i § 2 k.p.c.

Podstawę rozstrzygnięcia o odsetkach za opóźnienie stanowił art. 481 § 1 k.c., zgodnie z którym dłużnik, który nie spełnia świadczenia w odpowiednim terminie dopuszcza się opóźnienia i wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego. Stosownie do treści art. 455 k.c. roszczenie wierzyciela wobec dłużnika staje się wymagalne wraz z nadejściem terminu do spełnienia świadczenia. Jeżeli termin ten nie jest oznaczony, ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania.

Termin wymagalności świadczeń przysługujących poszkodowanemu od zakładu ubezpieczeń z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia określa art. 817 § 1 k.c. w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. 2003 r., Nr 124, poz. 1152), zakład ubezpieczeń zobowiązany jest spełnić świadczenie w ciągu 30 dni od dnia złożenia przez poszkodowanego zawiadomienia o szkodzie.

Z uwagi na to, że powód zgłosił szkodę pozwanemu w piśmie z 22-03-2021 r., a następnie na żądanie ubezpieczyciela uzupełnił dokumenty szkody, które zostały doręczone pozwanemu wraz z pismem powoda z dnia 21-04-2021 r. doręczonym w dniu 26-04-2021 r. warz z wezwaniem do likwidacji szkody w ustawowym terminie – szkoda powinna być zlikwidowana w ciągu 14 dni – a zatem należało zasądzić odsetki od zasądzonej kwoty zadośćuczynienia w wysokości 117.200 zł od dnia 11 maja 2021 r. do dnia zapłaty oraz odsetki ustawowe za opóźnienie od kwot 37.550 zł za okres od 11 maja 2021 r. do 27 sierpnia 2021 r. (tj. dnia wypłacenia powodowi tej kwoty w postępowaniu likwidacyjnym) oraz odsetki ustawowe za opóźnienie od kwot 2.324,70 zł za okres od 11 maja 2021 r. do 7 września 2021 r. (tj. dnia wypłacenia powodowi tej kwoty w postępowaniu likwidacyjnym). Odsetki od kwoty 10.800 zł zostały zasądzone dnia 12 października 2021 r. (tj. od daty pisma procesowego pozwanego stanowiącego odpowiedź pozwanego na zgłoszone roszczenie) do dnia zapłaty.

W pozostałym zakresie powództwo o zapłatę jako wygórowane podlegało oddaleniu.

Ponieważ biegli z zakresu ortopedii i rehabilitacji medycznej oraz z zakresu neurologii orzekli w niniejszej sprawie, że powód wymaga dalszej systematycznej rehabilitacji ze względu na wzmożone prawdopodobieństwo rozwinięcia się u powoda zmian zwyrodnieniowych i przykurczów w obrębie operowanych kończyn górnej i dolne, należało uznać istnienie po stronie powoda interesu prawnego w ustaleniu odpowiedzialności strony pozwanej za następstwa wypadku, jakie mogą ujawnić się w przyszłości i odpowiedzialność tę ustalić na podstawie art. 189 k.p.c.

Z uwagi na trudną sytuację życiową i finansową powoda wywołaną przedmiotowym zdarzeniem szkodowym oraz jego subiektywne przekonanie o zasadności roszczeń, Sąd odstąpił od obciążania go kosztami sądowymi na podstawie art. 102 kpc.

W toku procesu, w związku ze zwolnieniem powoda od kosztów sądowych, powstały nieuiszczone koszty sądowe w łącznej wysokości 36.507 obejmujące opłatę sądową od pozwu oraz wynagrodzenie biegłych sądowych. Obowiązkiem ich poniesienia, stosownie do dyspozycji art. 113 ust. 1 i 2 pkt 1 u.k.s.c., należało obciążyć pozwanego, w stopniu, w jakim przegrał on proces tj. 37,75 % , co daje kwotę 13.781,40 złotych .

Z tych samych powodów, dla których Sąd nie obciążał powoda kosztami na rzecz przeciwnika, odstąpił od obciążenia powoda kosztami sądowymi ( art. 113 ust.4 uksc ).