Wyrok z 15 lipca 2026, sygn. II Ka 387/26

Przewodniczący:

SSO Agnieszka Karłowicz

Sędziowie:

SO Sylwia Olimpia Uszyńska (spr.)

SO Paweł Mądry

Protokolant:

st. sekr. sąd. Milena Oszkiel

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II K 387/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 04 grudnia 2025r., sygnatura akt II K 680/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Zarzuty z apelacji obrońcy oskarżonego:

- błąd w ustaleniach faktycznych, będącej wynikiem mającej wpływ na treść orzeczenia obrady przepisów postępowania (zwłaszcza art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k.), który to błąd wyrażał się w przyjęciu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że oskarżony V. W. dopuścił się tego, że w dniu 01 lipca 2022r. w I., woj. (...), przywłaszczył na szkodę O. A. wyposażenie gabinetów stomatologicznego i protetycznego położonych w I. przy ul(...) w postaci:

1) pakietów (zestawów) diagnostycznych w ilości 30 sztuk o wartości 1.500 złotych,

2) puszek do polimeryzacji w ilości 6 sztuk o wartości 1.100 złotych,

3) dwóch zestawów komputerowych o znikomej wartości rynkowej,

4) autoklawu o wartości 7.000 złotych,

5) ramek do puszek w ilości 3 sztuk o wartości 300 złotych,

6) zgrzewarki do rękawów o wartości 820 złotych,

7) stolika asystora o wartości 670 złotych,

8) odlewni do metalu o wartości 13.200 złotych,

9) piaskarki o wartości 2.300 złotych,

10) destylarki o wartości 390 złotych,

11) formierza próżniowego o wartości 840 złotych,

12) sprężarki o wartości 1.600 złotych,

13) taboretu dentystycznego o wartości 620 złotych,

14) pieca do porcelany o wartości 7.900 złotych,

15) obcinarki do modeli o wartości 850 złotych,

16) pieca do odlewów o wartości 6.700 złotych,

17) wstrząsarki do gipsu o wartości 300 złotych,

18) rysownika do protez o wartości 200 złotych,

19) artykulatorów w ilości 10 sztuk o wartości 200 złotych,

20) elektropolerki o wartości 600 złotych,

21) mieszadła o wartości 600 złotych,

22) szlifierko - polerki o wartości 770 zł,

23) klamografu o wartości 600 złotych,

24) foteli w ilości 2 sztuk o wartości 1.400 złotych,

25) telewizora o znikomej wartości rynkowej,

26)urządzenia do protez elastycznych o wartości 8.300 złotych,

27)łyżek wyciskowych w ilości 30 sztuk o wartości 450 złotych,

to jest przedmiotów o łącznej wartości rynkowej 59.210 złotych, do wydania których oskarżony zobowiązał się oświadczeniem o wydaniu ruchomości zawartym w ugodzie sądowej z dnia 08 listopada 2021 r. w sprawie I Ns 2018/15, a których wartość uczestnicy tego postępowania w wyżej wymienionej ugodzie ustalili na kwotę 20.000 zł, co stanowi występek z art. 284 § 1 kk, w sytuacji gdy prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe i wyprowadzona z tego ocena, w żadnym wypadku nie dawała podstaw do przyjęcia odpowiedzialności tego oskarżonego za ten czyn w kształcie zarzuconym mu w akcie oskarżenia i przypisanym w wyroku Sądu I Instancji,

- naruszenie przepisów postępowania poprzez niezasadne oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego, w sytuacji gdy opinia wywołana przed Sądem Rejonowym jest nieprzydatna do poczynienia ustaleń faktycznych w zakresie wartości ruchomości jakie zgodnie z zarzutem oskarżony miał przywłaszczyć na szkodę pokrzywdzonej, na co na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r. wskazywał obrońca oskarżonego składając dodatkowo dokumentację zawierającą materiały wskazującą na częściową nieweryfikowalność wskazań opinii biegłego, co czyni ten dowód w istocie bezwartościowym, czym Sąd I instancji naruszył art. 170 § 1 k.p.k. błędnie uznając, iż okoliczność, która miała być udowodniona, nie ma znaczenia dla sprawy, lub że dowód jest nieprzydatny w sytuacji, gdy pominięty dowód mógł mieć istotny wpływ na treść wyroku (w tym: kwalifikacja prawna czynu, wymiar kary i środków karnych).

- zaniechanie wszechstronnego rozważenia przez Sąd Orzekający w I instancji zebranego w sprawie materiału dowodowego, co powinno stanowić obraz logicznego procesu myślowego, który doprowadził Sąd do określonego rozstrzygnięcia w sprawie a nie w wybiórczym przedstawieniu wyłącznie tych dowodów i argumentów, które pasują do przyjętej „koncepcji” orzeczenia, to zaś rażąco odbiega od obowiązku nałożonego na Sąd polegającego na swobodnej, a nie dowolnej ocenie dowodów,

- naruszenie przez Sąd Okręgowy zasady obiektywizmu przez zastosowanie przez Sąd I instancji domniemania winy wobec oskarżonego V. W. i wyprowadzenie ustaleń faktycznych na podstawie domniemań, a nie na podstawie analizy przeprowadzonych i ujawnionych w toku sprawy dowodów.

Zarzuty z apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej:

1) obraza przepisów prawa materialnego w zakresie innym niż kwalifikacja prawna czynu w postaci art. 46 §1 kk w zw. z art. 363 §2 k.c. poprzez zasądzenie obowiązku naprawienia szkody według cen ustalonych przez strony kilka lat temu na 20.000 zł, podczas gdy prawidłowe zastosowanie wskazanych przepisów skutkowałoby orzeczeniem obowiązku naprawienia szkody według cen na datę orzekania wynoszącą 59.310 zł,

2) na podstawie art. 438 pkt la k.p.k., obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art. 46 §1 k.k. w zw. z art. 481 §1 k.c. poprzez brak zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie w zakresie obowiązku naprawienia szkody, podczas gdy prawidłowe zastosowanie wskazanych przepisów doprowadziłoby do orzeczenia odsetek ustawowych za opóźnienie za okres od dnia 1 lipca 2022 roku do dnia zapłaty,

3) na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k., obrazę przepisów postępowania która mogła mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, w postaci art. 7 k.p.k. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodu z opinii biegłego z uwagi na dowolną ocenę opinii biegłego polegająca na nieuwzględnieniu opinii biegłego w zakresie wyceny wartości szkody powstałej w wyniku popełnienia przestępstwa, podczas gdy opinia ta była logiczna, spójna i sporządzona zgodnie ze sztuką,

4) na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k., błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający istotny wpływ na jego treść, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż wysokość szkody wynosi 20.000 zł, podczas gdy z prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności opinii biegłego sądowego, wynika, iż szkoda wynosi 59.310 zł,

5) na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k., rażącą niewspółmierność orzeczonej kary grzywny poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 250 stawek dziennych po 20 zł każda, podczas gdy prawidłowa ocena dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 k.k., w szczególności stopnia społecznej szkodliwości czynu, motywacji i sposobu działania sprawcy oraz rozmiaru wyrządzonej szkody, prowadzi do wniosku, iż kara ta jest rażąco łagodna, wręcz symboliczna i nie niewspółmiernej do rozmiaru naruszonego dobra.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Przeprowadzona kontrola odwoławcza doprowadziła do wniosku, że apelacja obrońcy oskarżonego jest bezzasadna, natomiast apelacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej zasługiwała na częściowe uwzględnienie i skutkowała zmianą wyroku w zakresie wysokości obowiązku naprawienia szkody oraz orzeczenia o odsetkach ustawowych za opóźnienie.

W zakresie apelacji obrońcy oskarżonego:

Zainicjowana przez skarżącego kontrola odwoławcza nie potwierdziła trafności zawartych w apelacji zarzutów koncentrujących się przede wszystkim wokół naruszeń prawa procesowego, w tym wadliwej oceny dowodów oraz błędnych ustaleń faktycznych, wobec czego nie mogła ona odnieść postulowanych skutków. Wydanie wyroku przez Sąd I instancji zostało poprzedzone oceną dowodów spełniającą kryteria oceny swobodnej, uwzględniającej zasady logicznego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Sąd meriti ocenił materiał dowodowy kompleksowo, mając w polu widzenia okoliczności tak korzystne, jak i niekorzystne dla oskarżonego – innymi słowy - konkluzje tego Sądu są rezultatem nieobarczonego błędem procesu myślowego i jako takie - w zakresie zasadności przypisania oskarżonemu winy i w ślad za tym zastosowanej reakcji karnej - zasługują na pełną aprobatę.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu dotyczącego oddalenia przez Sąd meriti wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego Sąd Okręgowy stwierdza, że decyzja ta była jak najbardziej prawidłowa. Należy zauważyć, że obrońca podnosząc powyższy zarzut de facto nie poparł go żadnymi racjonalnymi argumentami, tymczasem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, samo niezadowolenie strony z treści sporządzonej opinii lub przedstawienie własnej, odmiennej oceny jej wniosków nie stanowi podstawy do powołania kolejnego biegłego. Dopuszczenie opinii innego biegłego jest uzasadnione jedynie wówczas, gdy opinia dotychczas sporządzona jest niepełna, niejasna, wewnętrznie sprzeczna albo zawiera istotne braki uniemożliwiające poczynienie na jej podstawie ustaleń faktycznych (art. 201 kpk). Żadna z tych przesłanek w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Sporządzona opinia była kompletna, logiczna i odpowiadała na wszystkie pytania postawione przez organ procesowy. Biegły szczegółowo wskazał metodologię wyceny poszczególnych urządzeń, uwzględniając ich rodzaj, stopień zużycia, rok produkcji, stan techniczny oraz realia rynku wtórnego. Wnioski opinii zostały należycie uzasadnione, a tok rozumowania biegłego nie budzi zastrzeżeń. Okoliczność, że obrońca podczas rozprawy w dniu 20 listopada 2025 r. przedłożył dokumenty mające – w jego ocenie – podważać niektóre elementy opinii, nie mogła prowadzić do automatycznego uznania jej za nieprzydatną. Dokumenty te stanowiły wyłącznie polemikę z przyjętą przez biegłego metodą wyceny i nie wykazywały, aby opinia zawierała wady dyskwalifikujące ją jako środek dowodowy. Nie wskazywały również na istnienie takich braków lub sprzeczności, których usunięcie wymagałoby powołania kolejnego biegłego. Trafnie zatem Sąd Rejonowy uznał, że wniosek dowodowy zmierza jedynie do uzyskania kolejnej opinii odpowiadającej oczekiwaniom strony, co pozostaje niedopuszczalne w świetle przepisów postępowania karnego.

Nie można również zgodzić się ze skarżącym w zakresie, w jakim wskazuje na brak wszechstronnego rozważenia przez Sąd materiału dowodowego. Pamiętać w tym kontekście należy, że art. 410 k.p.k. nie nakłada na Sąd obowiązku przyznania jednakowej mocy dowodowej wszystkim dowodom, lecz wymaga, aby podstawę wyroku stanowił całokształt okoliczności ujawnionych podczas rozprawy. Nic nie wskazuje na to, by warunek ten nie został w niniejszej sprawie zachowany. Podobnie jak nic nie wskazuje na obrazę art. 4 kpk czy też na trafność zarzutu, jakoby Sąd I instancji oparł rozstrzygnięcie na domniemaniu winy. Zarzut ten ma charakter wyłącznie retoryczny i nie znajduje odzwierciedlenia w treści akt sprawy. Jakkolwiek w sprawie nie sporządzono pisemnych motywów wyroku, to jednak mając w polu widzenia już tylko jego treść, stwierdzić należy, że ustalenia faktyczne Sądu zostały wyprowadzone z konkretnych dowodów, w szczególności z treści ugody z dnia 8 listopada 2021 r., dokumentacji dotyczącej wyposażenia gabinetów, zeznań pokrzywdzonej, protokołu przeszukania pomieszczeń mieszkalnych i gospodarczych oraz opinii biegłego określającej wartość ruchomości. Nic w niniejszej sprawie nie wskazuje na to, aby Sąd odwrócił ciężar dowodu lub przypisał oskarżonemu obowiązek wykazywania swojej niewinności. Wyjaśnienia oskarżonego zostały ocenione w konfrontacji z pozostałym materiałem dowodowym i jedynie w zakresie, w jakim pozostawały z nim w sprzeczności, jak wskazuje wydany wyrok, odmówiono im wiary. Skarżący kwestionując ów wyrok powoływał się m. in. na brak realizacji zachowaniem znamienia strony podmiotowej w postaci zamiaru przywłaszczenia przedmiotowych ruchomości. Twierdził, podobnie jak sam oskarżony podczas postępowania, że jego wyłączną intencją było zabezpieczenie roszczeń finansowych przysługujących mu względem pokrzywdzonej. Szkopuł jednak w tym, że z innych fragmentów wyjaśnień oskarżonego wynika wprost, że będące przedmiotem zarzutu ruchomości nie przedstawiały w jego ocenie jakiejkolwiek realnej wartości rynkowej, a jedynie sentymentalną, że nie nadawały się do naprawy, lecz do wyrzucenia. Skoro tak, nasuwa się logiczne pytanie, jak bezwartościowe – zdaniem oskarżonego - rzeczy, miały zabezpieczyć roszczenia, a tym bardziej o niemałej wartości? Tym bardziej, że oskarżony sam przyznał: „Te rzeczy zatrzymane nie mogły faktycznie niczego zabezpieczać”. Sąd Okręgowy zwraca też uwagę, że w aktach sprawy na k. 31 znajduje się pismo oskarżonego skierowane do pokrzywdzonej, opatrzone datą 01.07.2022r. zawierające żądanie zapłaty na jego rzecz kwoty 30.000 zł tytułem odszkodowania za szkodę przez nią rzekomo wyrządzoną – brak w nim jednak jakiejkolwiek wzmianki o zatrzymaniu tytułem zabezpieczenia tych roszczeń należących do pokrzywdzonej wedle ugody ruchomości. Narracja taka pojawiła się w toku postępowania dopiero na pewnym jego etapie i zmierzała, zdaniem Sądu, do wykazania braku znamion strony podmiotowej. Brak było też podstaw, by wątpić, jak sugeruje skarżący, że w dacie 01 lipca 2022r. wskazywane przedmioty oskarżony miał w swoim posiadaniu jak też by wątpić, że były to te same rzeczy, co objęte ugodą. W tym kontekście nie można pominąć faktu przeszukania, w toku którego ujawniono część przedmiotów opisanych w ugodzie przedmiotów. Oskarżony przyznał się do ich zatrzymania wskazując: „Przyznaję się do zatrzymania jedynie niektórych rzeczy, to jest znalezionych u mnie przedmiotów z następujących punktów aktu oskarżenia…”. W świetle powyższych wyjaśnień trudno racjonalnie wywieść, by oskarżony przywłaszczył wyłącznie te przedmioty, do których się przyznał i które ujawniono podczas czynności – logika i zasady prawidłowego rozumowania nakazują uznać, że przywłaszczeniem były objęte i pozostałe ruchomości, także te, których lokalizacji nie ujawniono. Ponadto nie sposób stracić z pola widzenia, że poza pokrzywdzoną tylko oskarżony posiadał dostęp do pomieszczeń, w których przedmioty te się znajdowały, co udział osób trzecich pozwala bezwzględnie wykluczyć, zwłaszcza, że jak wskazano wyżej, część z nich ujawniono właśnie u oskarżonego. Trudno też w realiach niniejszej sprawy założyć, by pokrzywdzona świadomie dążyła do skierowania oskarżenia przeciwko V. W.. Materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na okoliczności, w jakich do tego doszło. Wynika z niego, że po wejściu do pomieszczeń pokrzywdzona była kompletnie zaskoczona tym, co tam zastała, a raczej tym, czego tam nie zastała, co skutkowało powiadomieniem policji. Zdaniem Sądu Okręgowego, dla przyjęcia sprawstwa oskarżonego bez znaczenia pozostawało, czy strony sporządziły protokół przekazania czy nie – treść zapisów ugody jednoznacznie wskazywała zarówno ruchomości, których właścicielką stała się wskutek podziału majątku pokrzywdzona, jak i termin ich wydania, a także fakt, że przedmiotów tych finalnie nie otrzymała. Zważyć należy, że strony pozostają od długiego czasu w konflikcie, co dodatkowo utwierdza w przekonaniu o intencjonalnym charakterze działania. Co więcej, już tylko z wyjaśnień oskarżonego wynika, że z zatrzymanymi rzeczami postępował jak właściciel. W tych okolicznościach realizacja znamion ustawowych występku przypisanego w wyroku nie budzi wątpliwości Sądu Okręgowego.

Podsumowując stwierdzić należy, że w istocie apelacja sprowadza się do odmiennej interpretacji materiału dowodowego i próby wykazania, że należało dać pierwszeństwo wyjaśnieniom oskarżonego. Nie wykazano jednak, aby ocena przeprowadzona przez Sąd Rejonowy naruszała reguły określone w art. 7 k.p.k. czy pozostałych wyszczególnionych w apelacji. Treść wydanego wyroku świadczy o tym, że Sąd I instancji wszechstronnie przeanalizował materiał dowodowy. Nie sposób też uznać, by naruszył regułę wyrażoną w art. 5 § 2 kpk. Zasada in dubio pro reo dotyczy wyłącznie wątpliwości, które sąd rozpoznający sprawę powziął i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. Treść wyroku tymczasem na wątpliwości takie nie wskazuje.

W zakresie apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej:

Apelacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej zasługiwała ona na uwzględnienie w części dotyczącej określenia wysokości obowiązku naprawienia szkody oraz rozstrzygnięcia o odsetkach ustawowych za opóźnienie. Jakkolwiek Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił zarówno fakt popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu czynu, jak i zakres ruchomości objętych przywłaszczeniem, jak też trafnie oparł ustalenia dotyczące wartości poszczególnych przedmiotów na opinii biegłego sądowego z zakresu wyceny ruchomości, o tyle nie wyciągnął z niej prawidłowych konsekwencji przy orzekaniu środka kompensacyjnego przewidzianego w art. 46 § 1 k.k, co wskazywało na zasadność zarzutu obrazy prawa materialnego w zakresie innym niż kwalifikacja prawna czynu. Otóż, zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd ten błędnie bowiem przyjął, że obowiązek naprawienia szkody powinien zostać ograniczony do kwoty 20.000 zł, wskazanej przez strony w ugodzie zawartej w dniu 8 listopada 2021 r. w sprawie I Ns 2018/15. Stanowisko to nie mogło zostać zaakceptowane. Ugoda zawarta pomiędzy stronami określała wartość ruchomości na potrzeby wzajemnych rozliczeń cywilnoprawnych i nie mogła wiązać Sądu karnego przy orzekaniu obowiązku naprawienia szkody wynikającej z popełnionego przestępstwa. Środek kompensacyjny przewidziany w art. 46 § 1 k.k. służy bowiem wyrównaniu rzeczywistego uszczerbku majątkowego istniejącego w chwili popełnienia czynu, a nie odtworzeniu ustaleń stron poczynionych kilka lat wcześniej dla odmiennych celów, opartych niejednokrotnie – z uwagi na specyfikę postępowania ugodowego – na kompromisach, wzajemnych ustępstwach stron, które z pewnością nie musiały odpowiadać rzeczywistej wartości mienia. Skoro wartość ruchomości na datę czynu wynosiła 59.310 zł to stwierdzić należy, że taka kwota była niezbędna, by pokrzywdzona mogła rzeczone ruchomości nabyć, by wyrównać uszczerbek związany z pozbawieniem jej ich posiadania. Bez wątpienia nie mogłaby tego uczynić za kwotę 20.000 zł. W konsekwencji wysokość zasądzonego obowiązku naprawienia szkody należało podwyższyć do kwoty wynikającej z opinii. Kontrola instancyjna wykazała jednocześnie (sygnalizowaną zresztą przez apelującego) błąd dotyczący wartości szkody wynikający najprawdopodobniej z omyłki przy wskazywaniu wartości artykulatorów opisanych w punkcie I.19 wyroku oszacowanych na kwotę po 30 zł każdy. Korekta tej pozycji zgodnie z opinią biegłego powodowała zwiększenie łącznej wartości przywłaszczonego mienia z kwoty 59.210 zł do kwoty 59.310 zł i samych artykulatorów na kwotę łączną 300 zł.

Zasadny okazał się również zarzut dotyczący braku orzeczenia o odsetkach ustawowych za opóźnienie. Wprawdzie przepisy Kodeksu karnego nie regulują wprost kwestii odsetek od obowiązku naprawienia szkody, jednak zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego oraz sądów apelacyjnych, skoro art. 46 § 1 k.k. odsyła do zasad prawa cywilnego, to obejmuje to również możliwość zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie na podstawie art. 481 § 1 k.c., jeżeli zobowiązany pozostaje w zwłoce ze spełnieniem świadczenia odszkodowawczego. W realiach niniejszej sprawy szkoda powstała najpóźniej w dniu 1 lipca 2022 r., kiedy oskarżony definitywnie potraktował powierzone mu ruchomości jak własne i nie wykonał ciążącego na nim obowiązku ich wydania. Od tej chwili pokrzywdzona została pozbawiona możliwości korzystania z należącego do niej mienia oraz jego równowartości pieniężnej. Brak było zatem podstaw do pozbawienia jej rekompensaty za okres pozostawania przez oskarżonego w opóźnieniu ze spełnieniem świadczenia. Z tych względów Sąd Okręgowy, i w tym zakresie zmienił zaskarżony wyrok przez zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 1 lipca 2022 r. do dnia zapłaty.

Nie zasługiwał natomiast na uwzględnienie zarzut rażącej niewspółmierności kary. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem rażąca niewspółmierność kary zachodzi wyłącznie wówczas, gdy wymierzona kara w sposób oczywisty nie realizuje dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 k.k. i razi swoją surowością albo łagodnością do tego stopnia, że nie może zostać zaakceptowana w świetle społecznego poczucia sprawiedliwości. Nie chodzi przy tym o każdą różnicę w ocenie sądu odwoławczego i skarżącego, lecz o dysproporcję o charakterze zasadniczym. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Sąd Rejonowy prawidłowo uwzględnił stopień winy oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości czynu, sposób działania, charakter naruszonego dobra oraz właściwości i warunki osobiste sprawcy. Wymierzona kara 250 stawek dziennych grzywny po 20 zł każda nie może zostać uznana za karę symboliczną. Stanowi ona realną dolegliwość finansową, pozostając jednocześnie współmierną do okoliczności sprawy. Nie można tracić z pola widzenia, że podstawową funkcję kompensacyjną w niniejszym postępowaniu realizuje środek z art. 46 § 1 k.k., którego wysokość została przez Sąd odwoławczy znacząco zwiększona. Osiągnięcie celu naprawienia szkody w pełnym rozmiarze istotnie wpływa na ocenę całokształtu reakcji prawnokarnej wobec sprawcy. Sama zmiana wysokości obowiązku naprawienia szkody nie uzasadnia automatycznie konieczności zaostrzenia wymierzonej kary.

Wniosek

Wnioski obrońcy oskarżonego:

- o zmianę wyroku na korzyść oskarżonego i uniewinnienie go od zarzucanego mu czynu (z orzeczeniem o kosztach procesu na podstawie 632 k.p.k.)

ewentualnie

- o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Wnioski pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej:

1) orzeczenie kary bardziej surowej względnie zwiększenie ilości stawek dziennych oraz wysokości stawki dziennej,

2) orzeczenie obowiązku naprawienia szkody zgodnie z wnioskiem, czyli w wysokości 59.310 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 lipca 2022 roku do dnia zapłaty.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów przez obrońcę oskarżonego wnioski apelacyjne nie podlegały uwzględnieniu, natomiast wnioski złożone przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, z uwagi na ich zasadność, częściowo uwzględniono.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Okręgowy w Siedlcach zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że:

1.  Opisaną w punkcie I.19 wartość artykułów w ilości 10 sztuk ustalił na kwotę 300 zł, zaś łączną wartość rynkową opisanego w punkcie I mienia na kwotę 59.310 zł.

2.  Zasądzoną w punkcie I tiret drugi wyroku tytułem obowiązku naprawienia szkody kwotę podwyższa do 59.310 (pięćdziesięciu dziewięciu tysięcy trzystu dziesięciu) zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 01 lipca 2022r. od dnia zapłaty.

Zwięźle o powodach zmiany

Zaskarżony wyrok wymagał korekty wobec przyczyn opisanych wyżej.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Sąd Okręgowy w Siedlcach, w pozostałym zakresie wyroku utrzymał w mocy.

6.  Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 500 zł tytułem opłaty za II instancję oraz 20 zł tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 663 z późn. zm.). O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono natomiast na podstawie art. 635 k.p.k., w zw. z art.634 k.p.k. w zw. art. 627 k.p.k.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒w części

☐co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana