Wyrok z 16 lipca 2026, sygn. VI Ka 705/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 705/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie

z dnia 17 grudnia 2024 roku, sygn. akt III K 652/23

w sprawie N. C..

Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

1.

karalność oskarżonego

karta karna  k.

2.

stan majątkowy oskarżonego

E  PUAP  k.

2.2. Ocena dowodów

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

karta karna, E  PUAP

Dokumenty urzędowe nie kwestionowane przez strony.

3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Apelacja obrońcy oskarżonego

Lp.

Zarzut

1.

W zakresie czynów z pkt 1–113 zarzucanych w akcie oskarżenia:

1.  mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie naruszenie art. 117 § 2 k.p.k., poprzez przeprowadzenie w toku postępowania pierwszoinstancyjnego czynności procesowych w dniu 06 listopada 2023 roku pod nieobecność oskarżonego, w sytuacji gdy oskarżony wnioskował o doprowadzenie go na rozprawę albo o umożliwienie wzięcia w niej udziału w formie zdalnej, pomimo informacji uzyskanych z Aresztu Śledczego R. (1), że z powodu problemów technicznych nie udało się zapewnić oskarżonemu udziału w rozprawie, w konsekwencji czego oskarżony został pozbawiony możliwości wzięcia w niej udziału, w tym nie miał możliwości złożenia ewentualnych oświadczeń i wniosków czy zadawania pytań świadkom, przez co naruszone zostało prawo do obrony oskarżonego, określone w art. 6 KPK, art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), jak również w art. 6 ust. 3 lit. c Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.);

2.  Mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art 7 k.p.k. polegającego na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów ujawnionych w toku postępowania, tj. zeznań świadka H. R. oraz U. H. (1), a także wyjaśnień oskarżonego, w konsekwencji czego ich ocena wykazuje błędy natury faktycznej oraz logicznej i prowadzi do błędnego ustalenia stanu faktycznego, co przejawiające się w:

a)  błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, iż oskarżony dopuścił się współsprawstwa zarzucanych czynów, działając umyślnie w zamiarze bezpośrednim, podczas gdy prawidłowa, wszechstronna i zgodna z zasadami swobodnej oceny dowodów analiza materiału dowodowego nie potwierdza jego współsprawstwa ani umyślności działania. Wręcz przeciwnie, okoliczności sprawy wskazują, że oskarżony — w najgorszym razie — mógł jedynie ułatwić popełnienie czynów objętych aktem oskarżenia, co pozostaje w sprzeczności z przyjętą przez Sąd kwalifikacją prawną;

b)  błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, iż oskarżony, interweniując w banku, wykazał zaangażowanie w uzyskaniu wypłat pieniędzy wpłaconych przez pokrzywdzonych, podczas gdy prawidłowa i całościowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że jego obecność w banku była jedynie wynikiem prośby świadka H. R., który chciał zwiększyć swoją wiarygodność wobec pracowników banku. Świadek jednoznacznie potwierdził, że oskarżony towarzyszył mu tylko raz na jego wyraźną prośbę i nie podejmował żadnych innych działań związanych z wypłatą środków. Ponadto świadek stanowczo zaprzeczył, aby kiedykolwiek przekazywał oskarżonemu jakiekolwiek pieniądze. W świetle tych okoliczności twierdzenie, jakoby oskarżony angażował się w uzyskanie wypłat środków, jest nieuzasadnione i nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.

c)  błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, iż oskarżony czerpał korzyści majątkowe z czynów objętych aktem oskarżenia oraz że jakakolwiek inna interpretacja tych faktów jest niemożliwa, podczas gdy w aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających rzekome uzyskiwanie przez oskarżonego korzyści majątkowych. W szczególności Sąd niesłusznie przyjął, że sklep (...) (...) powielał rozwiązania sklepu (...), tj. działalności prowadzonej przez oskarżonego, i że samo to miałoby świadczyć o czerpaniu przez niego korzyści majątkowych. Tymczasem taka zależność jest nielogiczna i nie znajduje żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym — fakt ewentualnego powielenia rozwiązań technicznych nie przesądza bowiem o uzyskiwaniu z tego tytułu jakichkolwiek korzyści przez oskarżonego, a Sąd I instancji nie wykazał żadnego związku między tymi okolicznościami;

d)  bezkrytycznej ocenie zeznań świadka U. H. (1) z złożonych w toku postępowania przygotowawczego, pomimo że na rozprawie w dniu 17 maja 2024 r. świadek ten oświadczył, iż nie podtrzymuje swoich wcześniejszych zeznań, odmówił dalszych zeznań oraz odpowiedzi na pytania. Okoliczność ta jednoznacznie podważa wiarygodność jego wcześniejszych wypowiedzi i wskazuje na możliwość ich nierzetelności, najprawdopodobniej wynikającej z chęci uzyskania nadzwyczajnego złagodzenia kary. Ponadto, fakt odmowy składania dalszych zeznań może świadczyć o próbie uniknięcia ewentualnej odpowiedzialności karnej, co tym bardziej powinno skłonić Sąd do krytycznej analizy jego wcześniejszych zeznań, a nie do przyjęcia ich za podstawę rozstrzygnięcia;

e)  błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, iż oskarżony był zaangażowany w założenie strony internetowej pod nazw J. (...) i oferowania tam do sprzedaży towarów w celu czerpania korzyści majątkowych, podczas gdy prawidłowa ocena i całościowa ocena materiału dowodowego nie daje podstaw do takiego uprawnionego wniosku.

f)  przyjęciu za udowodnione faktów bez dostatecznej ku temu podstawy w materiale dowodowym.

3.  Obraza przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. polegającą na uwzględnieniu w wyroku okoliczności przemawiających jedynie na niekorzyść oskarżonego, rozstrzygnięcie w wyroku istniejących wątpliwości na niekorzyść oskarżonego oraz wydanie wyroku na podstawie ujawnionych dowodów bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania przy ich ocenie oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.

4.  Obraza przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k., przez błędną ocenę oskarżonego, skutkującą ich dowolnym uznaniem za niewiarygodne, mimo że wyjaśnienia te korespondują z uznanymi przez Sąd I instancji za wiarygodne dowodami w postaci zeznań świadka H. R..

5.  Obraza prawa materialnego, mającą wpływ na treść orzeczenia, poprzez błędne zakwalifikowanie czynów przypisanych oskarżonemu w punktach od 1 do 113 jako przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 S 1 k.k., podczas gdy prawidłowa kwalifikacja — nawet przy przyjęciu najbardziej niekorzystnej dla oskarżonego wersji zdarzeń powinna obejmować jedynie art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

co skutkowało

6.  rażącą surowością orzeczonej wobec oskarżonego kary 6 lat pozbawienia wolności, podczas gdy w realiach przedmiotowej sprawy wobec oskarżonego winna być orzeczona kara łagodniejsza.

W zakresie czynu z pkt 114 zarzucanego w akcie oskarżenia

1.  Rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie naruszenie art. 117 § 2 k.p.k., poprzez w toku postępowania pierwszoinstancyjnego czynności procesowych w dniu 17 stycznia 2024 roku pod nieobecność oskarżonego, w sytuacji gdy oskarżony wnioskował o doprowadzenie go na rozprawę albo o umożliwienie wzięcia w niej udziału w formie zdalnej, pomimo informacji uzyskanych z Aresztu Śledczego R. (1), że z powodu problemów technicznych nie udało się zapewnić oskarżonemu udziału w rozprawie, w konsekwencji czego oskarżony został pozbawiony możliwości wzięcia w niej udziału, w tym nie miał możliwości złożenia ewentualnych oświadczeń i wniosków czy zadawania pytań świadkom, przez co naruszone zostało prawo do obrony oskarżonego, określone w art. 6 KPK, art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), jak również w art. 6 ust. 3 lit. c Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.);

2.  rażąco niewspółmiernie surowa kara pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności, która pozostaje nieproporcjonalna do okoliczności sprawy i stopnia zawinienia. W szczególności Sąd I instancji nie uwzględnił, że w realiach niniejszej sprawy nie doszło do popełnienia czynu zabronionego, a jedynie do jego usiłowania. Tym samym, prawidłowa ocena stopnia społecznej szkodliwości oraz zakresu odpowiedzialności oskarżonego powinna skutkować wymierzeniem kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, a nie kary o rażąco wygórowanym wymiarze.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

1.  Apelacja obrońcy oskarżonego w całości jest niezasadna, gdyż nie zawiera argumentacji, która mogłaby podważyć prawidłowość rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Sąd meriti w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie, rozstrzygał w oparciu o kompletny materiał dowodowy nie dopuszczając się istotnej, mogącej rzutować na treść wyroku obrazy przepisów postępowania. Wszystkie zgromadzone dowody ocenił z uwzględnieniem wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego.

2.  W pierwszej kolejności podać należy, że obrońca postawił wykluczające się zarzuty naruszenia prawa procesowego w postaci art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. W tym zakresie pominął od dawna jednolicie prezentowane stanowisko wyrażane w orzecznictwie, wedle którego przepisy art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. mają charakter rozłączny. Dopiero w sytuacji, gdy sąd przeprowadzi postępowanie w sposób pełny, kompletny i podda zebrane dowody ocenie spełniającej rygory art. 7 k.p.k. , można zastosować zasadę z art. 5 § 2 k.p.k. Nastąpi to dopiero wówczas, gdy tak przeprowadzona ocena dowodów potwierdzi istnienie wciąż niedających się – w oparciu o nią – usunąć wątpliwości (przykładowo: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 września 2014 r., V KK 127/14). Równocześnie przepis art. 5 § 2 k.p.k. dotyczy wątpliwości, jakie może powziąć sąd orzekający, a nie strona. Gdyby sąd je powziął, a nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego, zasadny byłby zarzut naruszenia tego przepisu. Taka sytuacja nie miała natomiast miejsca w tej sprawie.

3.  Odnosząc się do zarzutów obrazy art. 117 § 2 k.p.k. poprzez przeprowadzenie czynności procesowych w dniu 6 listopada 2023 roku pod nieobecność oskarżonego podać należy, że zgodnie z treścią tego przepisu czynności nie przeprowadza się w kilku przypadkach to jest, jeżeli:

osoba uprawniona nie stawiła się, a brak dowodu, że została o niej powiadomiona,

zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że niestawiennictwo wynikło z powodu przeszkód żywiołowych lub innych wyjątkowych przyczyn,

osoba uprawniona usprawiedliwiła należycie niestawiennictwo i wnosiła o nieprzeprowadzanie czynności bez jej obecności, chyba że ustawa stanowi inaczej.

4.  Żaden z tych przypadków nie zmaterializował się w dniu 6 listopada 2023 roku.

5.  Faktem jest, że oskarżony nie brał udziału w rozprawie w dniu 6 listopada 2023 roku. Tego dnia był pozbawiony wolności i przebywał w AŚ w V.. Oskarżonemu doręczono osobiście zawiadomienie o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 6 listopada 2023 roku, gdyż pokwitował odbiór pisma w dniu 12 września 2023 roku (k.3373). Wraz z zawiadomieniem doręczono oskarżonemu pouczenia procesowe, między innymi o treści art. 353 k.p.k., czyli prawa o złożenie wniosku o doprowadzenia na rozprawę (k. 3319), ale też o treści art. 378a k.p.k. (co jest istotne z punktu widzenia zarzutu z punktu III.1 naruszenia art. 117 § 2 k.p.k. odnoszącego się do czynu z art. 114 aktu oskarżenia, o czym będzie mowa poniżej) (k. 3320).

6.  W dniu 23 października 2023 roku oskarżony, nie wnosząc wcześniej o doprowadzenie na rozprawę, złożył wniosek o wideokonferencję. Istotne w tym zakresie jest to, że zawiadomienie o terminie rozprawy doręczono oskarżonemu w dniu 12 września 2023 roku. Sąd podjął czynności mające na celu uzyskanie informacji, czy połączenie z AŚ w V. będzie możliwe. Jak wynika z pisma AŚ tego dnia nie było możliwe połącznie z sądem, z uwagi na zaplanowane wcześniej czynności w innych sprawach w trybie zdalnym.

7.  Sąd rejonowy nie uwzględnił wniosku oskarżonego o zapewnienie mu udziału w rozprawie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających jednoczesny bezpośredni przekaz obrazu i dźwięku, do czego był uprawniony, z kilku powodów.

8.  Zgodnie z art. 374 § 4 k.p.k., aby można było prowadzić rozprawę z udziałem oskarżonego w rozprawie na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku wymagane jest spełnienie dwóch przesłanek. Pierwsza z nich to pozbawienia wolności osoby oskarżonej. Ta została spełniona.

9.  Druga przesłanka przeprowadzenia rozprawy w formie zdalnej jest związana ze zwolnieniem strony z obowiązku stawiennictwa na rozprawie. Wykładnia logiczna art. 374 § 4 in principio wskazuje, że „zwolnienie z obowiązku stawiennictwa na rozprawie”, o którym mowa w tym przepisie, może nastąpić tylko wtedy, gdy istnieje obowiązek stawiennictwa. Ponadto ten obowiązek należy odczytać w powiązaniu z pozbawieniem wolności. W tym kontekście obowiązek stawiennictwa strony pozbawionej wolności oznacza obowiązek sądu doprowadzenia jej na rozprawę.1

10.  W tej sprawie udział oskarżonego w rozprawie nie był obligatoryjny. Udział byłby obligatoryjny po pierwsze, gdyby N. C. był oskarżony o zbrodnię a tak nie było. Po drugie – w sytuacji, gdyby sąd uznał jego obecność za obowiązkową – a tak nie było. Po trzecie, gdyby oskarżony złożył wniosek o doprowadzenie, który zostałby uwzględniony przez sąd – a tak nie było.

11.  Oskarżony pouczony o treści art. 353 k.p.k. nie wnosił o doprowadzenie na rozprawę. Słusznie sąd rejonowy uznał, że żądania oskarżonego wyrażonego w jego piśmie z dnia 22 października 2023 roku zawierającego wniosek o wideokonferencję, abstrahując od tego, że jego treść jest jasna, nie można uznać za prawidłowo złożony wniosek o doprowadzenie na rozprawę, gdyż zawiadomienie o terminie rozprawy doręczono oskarżonemu w dniu 12 września 2023 roku, a wniosek o wideokonferencję oskarżony złożył w dniu 23 października 2023 r. (data złożenia pisma w A.Ś. V.), a więc po terminie określonym przepisem art. 353 § 3 k.p.k. Z tego też powodu, z uwagi na złożenie wniosku po terminie nie podlegał on rozpoznaniu, gdyż jego rozpoznanie powodowałoby konieczność zmiany terminu rozprawy (art. 353 § 5 k.p.k.).

12.  Tym samym nie spełniły się przesłanki określone przepisem art. 374 § 4 k.p.k. pozwalające oskarżonemu na udział w rozprawie na odległość, gdyż taki możliwy jest tylko w wypadku, gdy sąd zwolni oskarżonego z obowiązku stawiennictwa na rozprawie.

13.  Biorąc powyższe pod uwagę prawidłowo uznano, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku oskarżonego o udział w rozprawie na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

14.  Nie jest również zasadny zarzut również naruszenia art. 117 § 2 k.p.k. w kontekście rozprawy, która odbyła się w dniu 17 stycznia 2024 roku. Faktem jest, że tego dnia nie udało się tego dnia nawiązać połączenia z AŚ w V. z uwagi na problemy techniczne, aczkolwiek nie jest to jednoznaczne z naruszenia praw oskarżonego.

15.  Jak wynika z protokołu rozprawy z tego dnia, który nie był kwestionowany przez strony, o ile rozprawa była prowadzona pod nieobecność oskarżonego, o tyle przeprowadzono na niej jeden dowód w postaci przesłuchania świadka L. E. w obecności obrońcy oskarżonego. Najistotniejsze jest natomiast to, że dowód ten został przeprowadzony w trybie art. 378a § 1 k.p.k.

16.  Zgodnie z treścią art. 378a § 1 k.p.k. w sytuacji, gdy oskarżony lub obrońca nie stawił się na rozprawę, będąc zawiadomiony o jej terminie, sąd, w szczególnie uzasadnionych wypadkach, może przeprowadzić postępowanie dowodowe podczas jego nieobecności, chociażby usprawiedliwił należycie niestawiennictwo, a w szczególności przesłuchać świadków, którzy stawili się na rozprawę, nawet jeżeli oskarżony nie złożył jeszcze wyjaśnień.

17.  W takim wypadku oskarżonego należało zawiadomić o nowym terminie rozprawy wraz z pouczeniem, że ma możliwość między innymi złożenia wniosku o uzupełniające przeprowadzenie dowodu przeprowadzonego podczas jego nieobecności. Tak też się stało. Oskarżony – po raz drugi został pouczony o treści art. 378a k.p.k. (pierwszy raz wraz z zawiadomieniem o pierwszym terminie rozprawy, o czym była mowa powyżej) i nie skorzystał z prawa do uzupełniającego przesłuchania świadka. Oskarżony był obecny na kolejnym terminie rozprawy w dniu 17 maja 2024 roku będąc doprowadzonym przez funkcjonariuszy z AŚ R. (2). Był tego dnia reprezentowany przez obrońcę. Ani z protokołu rozprawy, ani z akt sprawy nie wynika, by złożył wniosek o ponowne przesłuchanie świadka L. E..

18.  Zgodnie z treścią art. 378a § 4 k.p.k. w razie niezłożenia takiego wniosku w terminie prawo do jego złożenia wygasa i w dalszym postępowaniu nie jest dopuszczalne podnoszenie zarzutu naruszenia gwarancji procesowych, w szczególności prawa do obrony, wskutek przeprowadzenia tego dowodu podczas nieobecności oskarżonego lub obrońcy.

19.  Reasumując oba zarzuty naruszenia art. 117 § 2 k.p.k. są całkowicie bezzasadne, aczkolwiek z różnych przyczyn.

20.  Nie są również zasadne zarzuty odnoszące się do oceny materiału dowodowego w postaci wyjaśnień występujących w tej sprawie w charakterze świadków H. R. i U. H. (1) oraz wyjaśnień oskarżonego. Sąd nie dopuścił się przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, wszystkie dowodowy zostały prawidłowo ocenione, czyli zostały ocenione swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Wzajemne powiązanie wszystkich wiarygodnych dowodów wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, że rola oskarżonego nie sprowadzała się do bycia kierowcą H. R., co starał się dowieść zarówno oskarżony w swoich wyjaśnianiach, jak i jego obrońca w apelacji.

21.  Obrońca kwestionując ocenę wyjaśnień oskarżonego w zasadzie nie wskazuje jakich to uchybień w zakresie art. 7 k.p.k. dopuścił się sąd pierwszej instancji a kluczowym argumentem jest to, że obrońca ma inne zdanie w tej kwestii, zgodne z kierunkiem prowadzonej obrony.

22.  Kluczowymi dowodami wskazującymi na faktyczną rolę oskarżonego w zakresie przestępstw wyszczególnionych w punktach 1–113 są wyjaśnienia U. H. (1) i H. R.. Ale nie tylko, bo obraz faktycznych działań oskarżonego dopełniają zeznania L. U..

23.  Faktem jest, że U. H. (1) nie potwierdził swoich zeznań złożonych w toku postępowania przygotowawczego, aczkolwiek z protokołu nie wynika, by było to powodowane tym, że są one nieprawdziwe. Świadek w tej sprawie przyjął inną postawę procesową. Odmówił składania jakichkolwiek zeznań z tego powodu, że w trakcie zeznań nie było pełnomocnika, przy czym nie wnosił o jego ustanowienie, pomimo tego, że dwukrotnie był wzywany na termin rozprawy. Poza tym świadek powoływał się na to, że ma wspólny zarzut z oskarżonym w innej sprawie oświadczając, że tych zarzutach nie ma działalności dotyczącej sklepów internetowych a zarzut jaki mu postawiono związany z N. C. to porwanie. Sąd pouczył świadka, że nie przysługuje mu prawo określone przepisem art. 183 § 1 k.p.k. Pomimo tego świadek odmówił składania zeznań, podtrzymując swoje oświadczenie, że ma zarzut działania wspólnie z N. C.. W związku z powyższym sąd w trybie art. 391 § 1 k.p.k. wobec tego, że świadek bezpodstawnie odmówił składania zeznań ujawnił w niezbędnym zakresie jego wcześniejsze wyjaśnienia. Świadek trwając przy swoim pierwotnym stanowisku nie potwierdził odczytanych zeznań i odmówił składania zeznań.

24.  Wbrew twierdzeniom obrońcy taka postawa procesowa przyjęta na poczet tej sprawy nie podważa wiarygodności wyjaśnień złożonych trzy lata wcześniej. Świadek będąc przesłuchiwany przez policjantów Komendy Wojewódzkiej w V. złożył bardzo szczegółowe wyjaśnienia. Ich treść w powiązaniu z wyjaśnieniami H. R., obecnie prawomocnie skazanego za współsprawstwo świadczą, że jest osobą, która posiada znaczącą wiedzę o przestępstwach będących przedmiotem tego postępowania. Pozwalają one na przypisanie oskarżonemu wszystkich kwestionowanych przez obrońcę działań, w tym roli współsprawcy, a nie pomocnika, czerpania korzyści majątkowych, czy uczynienia sobie z przestępstwa źródła dochodu.

25.  Dla przypomnienia jak wynika z wyjaśnień U. H. (1) poznał N. C. w 2018 roku jako przedsiębiorcę posiadającego kontakty w bankach. Odnośnie działalności fałszywych sklepów internetowych podał, że twórcą witryny sklepowej (...) był mężczyzna o pseudonimie (...), a sklep miał skopiowaną bazę produktów sklepu (...). Właścicielem sklepu i witryny był H. R.. To N. C. zwerbował do tego oszustwa H. R. i zorganizował wypłatę środków pieniężnych. Sklep prowadził działalność oszukańczą od sierpnia 2019 roku. Za pośrednictwem tego fałszywego sklepu internetowego dokonano oszust na kwotę około 300 000 zł. Konto, na które klienci wpłacali środki należało do H. R.. U. H. (2) wyjaśnił, że od N. C. dowiedział się, że sklep stanowił własność grupy przestępczej. Jeżeli chodzi o podział zysków z przestępstw dokonanych z (...) to 25% otrzymywał mężczyzna o pseudonimie (...), 5% otrzymał V., 30% otrzymywała grupa przestępcza, 10% otrzymał H. R. i 30% utrzymał N. C.. Poza tym świadek w sposób bardzo szczegółowy przedstawił sposób i mechanizm działania fałszywych sklepów internetowych, w jaki sposób były zakładane, w jaki sposób funkcjonowały, ile czasu, w jaki sposób wypłacano pieniądze, jaki był podział zysków. Na bazie sklepu (...) powstał także inny sklep internetowy prowadzący działalność oszukańczą, którego właścicielem był N. C. prowadzący działalność pod nazwą R..

26.  Wyjaśnienia pokrywające się z tymi złożonymi przez U. H. (1) złożył H. R., który podał, że N. C. przyjeżdżał po niego samochodem Z. i jeździł z nim wybierać pieniądze z bankomatów. Jeździli codziennie przez trzy dni do różnych banków i bankomatów. Łącznie H. R. wypłacił około 250 000 zł. Gdy w jednym banku były problemy z wypłatą pieniędzy N. C. wszedł zanim do banku interweniując odnośnie blokady pieniędzy.

27.  Wyjaśnienia H. R. zostały potwierdzone przez L. U., pracownika banku i świadczą one dodatkowo o faktycznym zakresie wiedzy oskarżonego co do faktycznej własnej roli i pochodzenia pieniędzy. Jak wynika z zeznań świadka w dniu 27 sierpnia 2019 roku do oddziału (...) Bank przyszedł H. R., który chciał wypłacić pieniądze z uwagi na zablokowaną kartę. Z danych widniejących w systemie bankowym wynikało, że rachunek był zablokowany przez prokuraturę, o czym H. R. został poinformowany. Został ponadto poinformowany, że bank nie odblokuje konta i nie wyda nowej karty. Po tej informacji H. R. wyszedł. Po jakimś czasie wrócił w towarzystwie N. C., który dopytywał się o to chodzi z rachunkiem i dlaczego bank odmawia dostępu do konta. Został również poinformowany, że nie ma możliwości odblokowania konta. Po uzyskaniu tej informacji mężczyźni wyszli, przy czym N. C. wrócił ponownie dopytując się o szczegóły blokady rachunku. Nie wiadomo zatem jaką wiarygodność H. R. w banku miał zwiększać N. C., co stara się udowodnić obrońca, skoro powodem jego wizyty w banku było przede wszystkim zainteresowanie powodem blokady rachunku, co było istotne z punktu widzenia możliwości dostępu do pieniędzy wpłaconych na konto z oszukańczych transakcji w sklepie internetowym.

28.  Te trzy relacje świadków U. H. (2), H. R. i N. C. wskazują w sposób niebudzący wątpliwości, że oskarżony dopuścił się czynów przypisanych mu wyrokiem sądu rejonowego. Apelacja obrońcy, że oskarżony rzekomo mógł ewentualnie ułatwić popełnienie czynów jest całkowicie gołosłowna. Przedstawiony przez świadka U. H. (2) modus operandi działalności fałszywych sklepów internetowych, faktyczna rola oskarżonego w zakresie sklepu (...), potwierdzenie przez świadka H. H. (2) tego, że oskarżony jeździł z nim po to by ten wypłacał pieniądze i jego daleko idące zainteresowanie odnośnie powodów blokady rachunku w (...) Bank jednoznacznie potwierdzają, że oskarżony wspólnie i w porozumieniu z nieustaloną jeszcze osobą doprowadził szereg osób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pośrednictwem zarejestrowanego na H. R. sklepu internetowego audmax.pl.

29.  Nie są również zasadne twierdzenia obrońcy, że oskarżony nie czerpał z oszustw korzyści majątkowych i nie stanowiły one dla oskarżonego stałego źródła dochodu skoro jak wynika z zeznań świadka U. H. (2) otrzymał z wszystkich oszustw z tego sklepu internetowego 30% wypłaconych środków.

30.  Nie sposób również przyznać racji obrońcy, że kara wymierzona oskarżonemu za wszystkie oszustwa objęte klamrą ciągu przestępstw w wymiarze 6 lat pozbawienia wolności, za czyn dotyczący usiłowania wyłudzenia nieprawdy w wysokości 2 lat pozbawieni wolnościa i kara łączna 7 lat pozbawienia wolności są karami rażąco surowymi.

31.  Rację miał sąd pierwszej instancji wskazując, że okolicznościami mającymi wpływ na wymiar kary były rozmiar łącznie wyrządzonej szkody, skala przedsięwziętego przestępstwa obliczona na oszukanie nieograniczonej liczby osób, wcześniejsza karalność oskarżonego, w tym działanie w warunkach określonych art. 64 § 1 k.k., sposób działania oskarżonego, rodzaj dokumentu jakiego wystawienie oskarżony zamierzał wyłudzić i wynikająca z tego faktyczna kradzież tożsamości, różne dobra chronione prawem naruszone przez oskarżonego, różne miejsca działania oskarżonego, podobny sposób działania, polegający na wprowadzeniu w błąd.

32.  Już sam lektura karty karnej oskarżonego prowadzi do wniosku, że wymierzone karyjednostkowe i kara łączna nie są rażąco surowe.

33.  Oskarżony obecnie jest osobą 19–krotnie karaną, począwszy od 2005 roku. Specjalizuje się w przestępstwach kradzieży, w tym z włamaniem, wymuszeń rozbójniczych, oszustw, przywłaszczenia, rozboju, ostatnio także porwania ze szczególnym udręczeniem. W tym postępowaniu odpowiada w warunkach recydywy. Nie sposób zatem znaleźć okoliczności, które mogłyby być wzięte pod uwagę celem zmniejszenia kary orzeczonej przez sąd pierwszej instancji.

Wniosek obrońcy oskarżonego

zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego N. C. od wszystkich zarzucanych mu czynów, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Niezasadność apelacji.

4.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

4.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot zmiany

Wina i kara.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy wyroku

Prawidłowość wyroku sądu pierwszej instancji.

5.  Koszty Procesu

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

II.

zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. W. W. kwotę 1033,20 złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym, powiększonej o podatek VAT.

III.

Zwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, wydatki przejmując na rachunek Skarbu Państwa.

6.  PODPIS

SSO Ludmiła Tułaczko SSA (del.) Anna Kalbarczyk SSO Anna Zawadka

1.1.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie z dnia 17 grudnia 2024 roku, sygn. akt III K 652/23 w sprawie N. C.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

1.2.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2025 roku sygn. akt III K 169/24 w sprawie H. H. (1)

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana