Wyrok z 3 czerwca 2026, sygn. IV Ka 254/24

Przewodnicząca:

SSO Agnieszka Połyniak

Protokolant:

Lilianna Hummel- Kręciproch

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 254/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy z 9 października 2023r. w sprawie sygn. akt VI K 1750/21

Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

Granice zaskarżenia

Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Ustalenie faktów

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

T. I. (1)

uprzednia wielokrotna karalność za przestępstwa karne – skarbowe z art. 107§1 kks;

karta karna

1495 - 1514

2.1.1.2

T. I. (1)

prawomocne uniewinnienia oskarżonego od zarzutów popełnienia czynów z art. 107 §1 k.k.s przez sądy powszechne, w tym np. Sąd Rejonowy w Koninie wyrokiem z 26.01.2023r. (II K 440/20),Sąd Rejonowy w Wadowicach wyrokiem z 30.11.2021r. (II K 170/21), Sąd Rejonowy w Kole wyrokiem z 22.08.2023r. (II K 649/22), Sąd Rejonowy w Słupcy wyrokiem z 1.02.2024r. (II K 40/22)

Postanowienie Sądu Najwyższego z 17 kwietnia 2024r., IKK 5/24,

Postanowienie Sądu Najwyższego z 20 marca 2024r., III KK 252/23

Postanowienie Sądu Najwyższego z 6 listopada 2024r., I KK 343/24

Postanowienie Sądu Najwyższego z 24 lipca 2025r., I KK381/24

1126 – 1228;

1203;

1476- 1480;

1481

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

T. I. (1)

jako Prezes Zarządu (...) Spółka z o.o. w A., zajmując się sprawami gospodarczymi tej spółki w okresie od 11 stycznia 2019r. do 2 kwietnia 2019 roku w J. przy ul. (...), w punkcie gier (...), wbrew przepisom art. 3, art. 6 ust. 1 i art. 23 a ust. 1 ustawy o grach hazardowych bez wymaganej koncesji na kasyno gry, poza kasynem gry urządzał i prowadził gry hazardowe na 3 automatach (...) o nr:(...), 8 (...) i (...)

opinia z 30 października 2025 roku oraz z 15 marca 2026 roku biegłego T. T. z Instytutu (...) wraz z opinią uzupełniającą ustną 28 maja 2026 roku

1359 – 1412;

1452 – 1460;

1516- 1519

Ocena dowodów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

karta karna

informacje o uprzedniej wielokrotnej karalności oskarżonego za przestępstwa karne skarbowe z art. 107 §1 k.k.s. (ponad 100 wyroków skazujących) nie budzą wątpliwości i nie były podważane ani przez strony, ani przez tut. Sąd odwoławczy

2.1.1.2

prawomocne postanowienia Sądu Najwyższego

w wyniku rozpoznania kasacji wniesionych przez oskarżyciela publicznego – naczelników poszczególnych Urzędów Celno – Skarbowych Sąd Najwyższy utrzymywał w mocy wyroki sądów I i II instancji negujące sprawstwo i winę T. I. (1) i uniewinniające go od zarzutów z art. 107 §1 k.k.s.

2.1.2.1

opinie pisemne biegłego T. T. z Instytutu (...) wydane 30.10.2025r., 15.03.2026r. oraz ustana wydana 28.05.2026r.

biegły sporządził opinie, po przeanalizowaniu otrzymanego kodu źródłowego (niestanowiącego całości oprogramowania wykorzystywanego w automatach (...) i po przeprowadzeniu ich oględzin. Są te urządzenia, które były użytkowane przez oskarżonego przy ul. (...) w J., w okresie od 11 stycznia 2019r. do 2 kwietnia 2019r., Biegły podjął próbę ich uruchomienia w dniu 12 marca 2026 roku, co jednakże okazało się nieskuteczne z uwagi na stan automatów i niemożność przeprowadzenia na nich gier, bowiem wyświetlał się komunikat „error”, gra nie uruchomiała się oraz ni można było włączyć samego urządzenia (vide protokół zdawczo – odbiorczy, k. 1459 -1460). Jako logiczne i przekonujące uznał tut. Sąd przedstawione w opiniach wnioski biegłego poprzedzone dokonaną analizą dostarczonego kodu źródłowego, iż w wytworzonym kodzie programistycznym (bez części dotyczącej grafiki i muzyki, co biegły wyjaśnił na rozprawie – k.1518) nie występują funkcje i procedury związane z generowaniem liczb pseudolosowych, gdzie analiza wyników działania algorytmów wykazała, że jest to działanie deterministyczne (definicje i problemy deterministyczne biegły przedstawił w opinii z 30.10.2025r., k. 1360v- 1362), co oznacza, że nie ujawnił elementów losowości (k. 1402v). Całość wydanej przez biegłego T. T. opinii (obu pisemnych i jednej ustnej) tworzy spójną i rzeczową całość, która kompleksowo i przekonująco zobrazowała konkluzję biegłego, iż w badanym kodzie źródłowym (module matematycznym – k. 1518) nie stwierdził elementu losowości (k.1412). Logicznie wskazał dlaczego nagranie rozegranych przez funkcjonariuszy Urzędu Celno – Skarbowego gier w dniu zatrzymania automatów, nie może przesądzić o losowym charakterze gier rozgrywanych na urządzeniach typu (...)i musi być oparte na badaniu kodu źródłowego. Samo rozegranie gry na automacie, który nie ma fizycznych bębnów, wymaga weryfikacji algorytmów zarządzających taką grą (k. 1518v). Tym samym Sąd odwoławczy uznał, że opinia biegłego (całość jego argumentacji i wniosków) jest miarodajna i fachowa, a przy tym pełna i logiczna, co uprawnia do uznania, iż winna stanowić podstawę ustaleń faktycznych, w tym wniosku co do niemożności uznania, że automaty do gier (...) zabezpieczone w tej sprawie umożliwiają rozegranie gier o charakterze losowym.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

2.1.2.1

opinia biegłego G. G.

odmiennie, aniżeli Sąd a quo, tut. Sąd ad quem nie uznał za miarodajną, pełną, czy przekonującą opinii biegłego G. G., gdyż biegły ten wnioski swe oparł wyłącznie na swym przekonaniu o losowym charakterze gier urządzanych na automatach (...) zabezpieczonych 2 kwietnia 2019r. w salonie gier (...)w J. przy ul. (...), co wprost przyznał. W opinii pisemnej wskazał, że poprzestał na oględzinach zewnętrznych automatów, ich wnętrza oraz nieudanej próbie rozegrania gry, w konsekwencji czego opinię swą wydał w oparciu o eksperyment procesowy zarejestrowany przez funkcjonariuszy UCS (k. 139 – 149), dodając następnie, że uwzględnił także dane zapisane na twardym dysku oraz „na podstawie własnego doświadczenia” (k. 923v). Biegły przyznał, że „każdy użytkownik urządzeń (...) (grający) może wyliczyć kolejny wynik gry” , ponieważ mają te urządzenia możliwość podglądu przyszłych wyników, wykonując obliczenia matematyczne, zaznaczając jednakże, że nie jest to równoznaczne z tym, że może „przewidzieć” czy wygra, czy przegra (k. 924). Tę konkluzję należy powiązać z wcześniejszym stanowiskiem, że „opcja obliczeń matematycznych nie zmienia charakteru gry, gracz dalej nie ma wpływu na wynik, lecz opiniując „nie odnosił się do obliczeń matematycznych, bo to jest tylko opcja”. Istotne jednakże, jest dalsze stwierdzenie biegłego, że „takie urządzenie powinno mieć generator liczb pseudolosowych, lecz nie wie, czy urządzenia (...) mają polecenie randomiczne” (k. 429 – 430). Kwestia ta nie została przez biegłego przeanalizowana. W opinii uzupełniającej wydanej w toku niniejszego postępowania nie można uznać za wyjaśniającą tę kwestię, co dopiero usunęłoby braki opinii pierwotnej, która stała się podstawą wydania wyroku skazującego w sprawie VI K 96/20. Sąd Okręgowy, uchylając to orzeczenie, wskazał na konieczność wyjaśnienia podnoszonych przez obronę kwestii bądź poprzez zlecenie biegłemu G. G. wydania opinii na piśmie, bądź też poprzez powołanie nowego biegłego (vide uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z 19 listopada 2021r., sygn. akt IV Ka 557/21, k. 792). Opinia uzupełniająca biegłego z 14 czerwca 2023 roku (k. 923 - 924) wątpliwości i niejasności opinii pierwotnej nie usunęła, w żadnym momencie nie odniósł się do tego, czy urządzenia (...) wykorzystywały generator licz pseudolosowych. A przecież działanie automatów opierało się wyłącznie na algorytmie, nie było tam fizycznych bębnów i ręcznego prowadzenia gry. Tym samym dowód ten nie mógł stanowić podstawy pewnych i niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych. Nadto w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd rejonowy poza jednym stwierdzeniem, że dowód tej „jest wiarygodny” (k.952v) nie wskazał podstaw swego wnioskowania, poprzestając na zacytowaniu poszczególnych wypowiedzi biegłego (k. 953 -955).

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obrońca oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanemu oskarżonemu, tj.:

1.  art. 107 § 1 k.k.s. poprzez wadliwą wykładnię i rekonstrukcję tej normy blankietowej, którą winno się uczynić przez pryzmat systemowej wykładni wewnętrznej szeregu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 3, 5 i 6, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 23a ust. 1, art. 23d pkt 1 i art. 23f ust. 1) i rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 8 czerwca 2017r. w sprawie urządzeń losujących, urządzeń do gier i automatów do gier, zabezpieczenia informacji dotyczących urządzanej loterii oraz uzyskiwania, naliczania i wypłacania wygranych (Dz. U. poz. 1171 z późn. zam.) (w szczególności jego przepisu § 4 ust. 1 pkt 6) oraz rozporządzenia Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 3 października 2019r. zmieniające rozporządzenie w sprawie urządzeń losujących, urządzeń do gier i automatów do gier, zabezpieczenia informacji dotyczących urządzanej loterii oraz uzyskiwania, naliczania i wypłacania wygranych (Dz. U. poz. 1944) (w szczególności jego przepisu § 2) a także wadliwą definicyjne wykładnię cech o których mowa w art. 2 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. poz. 1171 z późn. zm.) i brak rozstrzygnięcia czy oskarżony swoim zachowaniem urządzał gry, które zawierają „element losowości”, czy też mają „charakter losowy”, przy czym cechy te wyrażają różną treść normatywną (mają odmienną konotację i denotację) i występują rozłącznie. Ponadto Sąd a quo rażąco błędnie powołał się przy rozstrzygnięciu sprawy na wadliwe merytorycznie postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2021r., sygn. I KZP 4/21, pomijając, że zostało ono wydane przeszło trzy i pół roku po przypisanym oskarżonemu czynie, jest sprzeczne wewnętrznie, pomija wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2012r. sygn. akt V KK 420/11, na którym bazował oskarżony i które było niezachwianie obowiązującą wykładnią w dacie czynu, a nade wszystko Sąd meriti nie dostrzega, że powołuje się na to, że „losowość” to nieprzewidywalność wyniku (rezultatu) gry dla grającego, a poza sporem pozostaje, nawet w odniesieniu do opinii biegłego G., że gracz na urządzeniach U., może nie tylko przewidzieć rezultat gry, ale wręcz go ze stuprocentową pewnością sprawdzić;

II. niezależnie od powyższego z najdalej posuniętej ostrożności procesowej, mając na uwadze deontologiczne reguły formułowania i łączenia zarzutów w środku odwoławczym, a także bacząc na pełnie urzeczywistnienie oskarżonemu prawa do obrony, przejawiającego się w prawie do wniesienia apelacji - obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj.:

1.  art. 193 § 3 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności Sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. 1993 r. Nr 61, poz. 284 z późn. zm.) w zw. z art. 47 zdania drugie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (DZ.U. UE. C z 2016r. Nr 202, str. 389) przez oparcie wyroku skazującego na opiniach G. G., pomimo, że jest on powiązany z Krajową Administracją Skarbową (oskarżycielem celno – skarbowy w niniejszej sprawie) węzłem ekonomicznym, a więc w obliczu ujawienia się powodów osłabiających zaufanie do bezstronności biegłych, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia w postaci nieprawidłowego ustalenia, że gry oferowane na urządzeniach U. zawierają element losowości i, w konsekwencji podlegają pod ustawę o grach hazardowych, przy czym ustalenia te zostały poczynione z pogwałceniem prawa do obrony oraz rzetelnego i sprawiedliwego postepowania naruszając zasadę „równości broni”

2.  art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. przez oparcie wyroku skazującego na opiniach A. D. przy jedoczesnym uznaniu, że stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymaga wiadomości specjalnych, przy czym opiniujący nie wykazał się wiadomościami specjalnymi i wiedzą fachową, a nadto wydał opinie niepełne, bowiem nie uruchomił żadnego z urządzeń ujętych w opisie czynu, nie zapoznał się z dokumentacją urządzeń, nie dokonał analizy oprogramowania urządzeń, nie zbadał kodu źródłowego oprogramowania urządzeń, ani samodzielnie nie rozgrał gier kontrolnych na urządzeniach, opierając swoje opinie zasadniczo li tylko o materiały wideo pokazujące dowolnie wybraną sekwencję przypadkowych ruchów wykonywaną przez funkcjonariuszy oskarżyciela celno – skarbowego, którzy w trakcie eksperymentu, nie sprawdzili rzeczywistego przebiegu oferowanych na urządzeniach U. gier, a jedynie z zamysłem i pełną ostentacją, zagrali z lekceważeniem reguł tj. niezgodnie z regulaminem rozgrywki, pomimo jego akceptacji przed przystąpieniem do gier, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia w postaci nieprawidłowego ustalenia sposobu funkcjonowania urządzeń (rozgrywanych na nim gier) oraz nieprawidłowego ustalenia, że gry oferowane na urządzeniach U. zawierają element losowości i, w konsekwencji, podlegają pod ustawę o grach hazardowych

3.  art. 7 k.p.k. przez błędne, uchybiające zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego przyjęcie, że wyjaśnienia oskarżonego w zakresie stanowiska co do znamion czynu określonych w ustawie o grach hazardowych nie są wiarygodne, przy czym prawidłowa ocena tego dowodu w zestawieniu z obiektywnym i bezwpływowym materiałem dowodowym o charakterze fachowym (specjalistycznym) w tym w szczególności z opinią z dnia 26 września 2018 r. Laboratorium (...) z dnia 13 października 2017r. (która pozostaje aktualna do dziś) każe stwierdzić, że wyjaśnienia te w całości polegają na prawdzie i odzwierciedlają konstrukcję urządzeń U., działanie oprogramowania, rzeczywisty sposób rozgrywania gier oferowanych przez urządzenia, który nie zawiera choćby elementu losowości, a fortiori charakteru losowego oraz pokazują, że oskarżony nie działał z zamiarem popełnienia przestępstwa, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia w postaci nieprawidłowego przyjęcia, że oskarżony popełnił zarzucany mu występek tak pod względem wypełnienia jego znamion przedmiotowych, jak i podmiotowych

4.  art. 7 k.p.k. przez całkowicie dowolne, wadliwe i nieznajdujące oparcia w działaniu urządzeń U. przyjęcie sposobu rozgrywania nań gier, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia w postaci nieprawidłowego ustalenia, że gry oferowane na urządzeniach U. zawierają element losowości i, w konsekwencji podlegają pod ustawę o grach hazardowych

5.  art. 410 k.p.k. poprzez wadliwe pominięcie, że w stosunku do urządzeń U. ma zastosowanie opinia Laboratorium (...) z dnia 26 września 2018r., która została wydana w trybie ustawy hazardowej i rozporządzenia wykonawczego, na podstawie upoważnienia właściwego ministra do badania tego typu urządzeń (jest dokumentem urzędowym), a więc w oparciu o szeroko rozumienie prawo hazardowe stwierdza ona konstytutywnie brak elementu losowości (opinia ta pozostaje aktualna i ma podstawę w ustawie o grach hazardowych i stosownym rozporządzeniu wykonawczym; nie została mocą prawa ani zmieniona, ani uchylona, ani unieważniona, za to została utwierdzona w obiegu prawnym mocą przepisów intertemporalnych), a nadto wskazuje wszystkie sumy kontrolne programu do gry oraz elementów mających wpływ na przebieg gry – które zostały określone na stronie 2/6 opinii Laboratorium – odpowiadające w całości sumom kontrolnym w urządzeniach w urządzeniach objętych opisem czynu przypisanego oskarżonemu, co oznacza, że cale oprogramowanie i oferowane na urządzeniach gry z niniejszej sprawy są identyczne jak te poddane badaniu przez w.w jednostkę badającą (innymi słowy, choć dotyczą innych fizycznie egzemplarzy urządzeń U., to jednakże dokładnie tego samego oprogramowania (gier) , bowiem zawierają te same sumy kontrolne, co oznacza, że mają te same oprogramowanie (gry)), co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia w postaci nieprawidłowego ustalenia, że gry oferowane na urządzeniach Futura zawierają element losowości i, w konsekwencji podlegają pod ustawę o grach hazardowych.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się skuteczna, gdyż doprowadziła do zmiany wyroku w postulowanym przez obronę kierunku, tj. uniewinnienia T. I. (1), jednocześnie jednak nie można nie dostrzec, że skutecznym okazał się zarzut nie główny, lecz alternatywny – obrazy przepisów postępowania, tj. art. 201 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k.

Odnosząc się zatem do treści apelacji, to zarzut obrazy prawa materialnego (pkt I. petitum apelacji) w okolicznościach sprawy, uznać należy za chybiony.

Nie można pominąć tego, że skutecznie zarzut obrazy prawa materialnego podnieść można tylko wtedy, kiedy nie są kwestionowane ustalenia faktyczne. Wszak zarzut z art. 438 pkt 1k.p.k. polega na niewłaściwej subsumcji normy prawnej pod właściwie zrekonstruowany stan faktyczny, czyli, albo sąd orzekający zastosował błędnie określony przepis prawa materialnego, choć przy poczynionych przez siebie ustalenia faktycznych postąpić tak nie mógł, bądź też, mimo ciążącego obowiązku w ustalonym stanie faktycznym zastosowania normy prawnej, zaniechał tego.

W omawianej sprawie Sąd meriti dokonał określonych ustaleń faktycznych i – o ile byłby one prawidłowe – właściwie uznał, że T. I. (1) wyczerpał ustawowe znamiona przypisanego mu czynu. Tym samym we wskazanym stanie faktycznym, uznanie, że T. I. (1) zrealizował znamiona przypisanego mu występku, byłoby oczywiście uprawnione. Tak jednakże nie jest, o czym poniżej. Z treści wniesionej apelacji wynika w istocie to, że skarżący neguje ustalenia faktyczne, o czym przekonuje to, że wszystkie pozostałe zarzuty dotyczą właśnie uznania, że T. I. (1) urządzał i prowadził gry hazardowe, w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Ten element stanu faktycznego obrona starała się podważyć, negując rzetelność opinii biegłego powołanego w tej sprawie.

Choć obrazy prawa materialnego apelujący upatruje się także w tym, że Sąd orzekający miał nie dostrzec, iż doszło do nowelizacji rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 8 czerwca 2017 roku w sprawie urządzeń losujących, urządzeń do gier i automatów do gier, zabezpieczenia informacji dotyczących urządzeń loterii oraz uzyskiwania, naliczania i wypłacania wygranych, która miała miejsce 3 października 2019r. Niemniej kwestie wynikające ze zmiany rozporządzenia nie mogły mieć znaczenia dla oceny zachowania oskarżonego, bowiem nastąpiły po dacie czynu (zarzut obejmuje okres od 11 stycznia 2019r. do 2 kwietnia 2019r.). Z treści uzasadnienia wynika, że Sąd meriti w ogóle nie brał ich pod uwagę.

Nietrafnie przy tym wskazał obrońca, że błędem po stronie Sądu orzekającego miało być odwołanie się do orzeczenia wydanego przez Sąd Najwyższy 9 listopada 2021r. (I KZP 4/21), zatem wydanego po 2 kwietnia 2019 roku, co miałoby stanowić o niemożności odwołania się do tezy w nim sformułowanej. Jeżeliby wziąć pod uwagę rzeczywistą treść tego judykatu, i skonfrontować z tym, do którego odwołał się apelujący (w zakresie tego, co dekodowano pod pojęciem „nieprzewidywalności” i co przesądzać miało o losowym charakterze gier), to oba stanowiska nie są tak różne, jak sugeruje to obrona. Nie ulega przy tym wątpliwości, że po 2 kwietnia 2019 roku automaty (...) poddane zostały procedurze z art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych i Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju w każdym analizowanym przypadku uznał („rozstrzygnął”), że gry urządzane na takim badanym urządzeniu typu (...) są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych.

Niemniej o nieskuteczności zarzutu zasadniczego świadczy także to, że dalsze uchybienia wytknięte w apelacji, których miałby dopuścić się Sąd orzekający, odnoszą się już do sfery ustaleń faktycznych, a obrona podjęła starania, by wykazać, iż są one nieprawidłowe. Tym samym nie sposób uznać, że doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego.

Natomiast oczywiście rację ma skarżący, że do uznania, iż gry urządzane na automatach zabezpieczonych w tej sprawie spełniają kryteria określone w ustawie o grach hazardowych (art. 2 ust. 3 i 5) niezbędne jest ustalenie, że gry te posiadają wszystkie cechy wymienione w ustawie, a nie tylko niektóre z nich. Trafnie przy tym wskazał, że do momentu wejścia w życie znowelizowanego rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów w sprawie urządzeń losujących, urządzeń do gier i automatów do gier (…), co miało miejsce 3 października 2019r. (i w istotny sposób zmieniło sposób oceny charakteru gry rozgrywanej na danym urządzeniu), co należało uwzględnić i poddać ocenie. Zauważyć bowiem wypada, że dla oceny prawnokarnej zachowania T. I. (1) znaczenie ma stan prawny obowiązujący w dacie czynu, nie zaś w okresie późniejszym. Skoro tak, to uwzględnić należy wymogi określone w rozporządzeniu z 8 czerwca 2017r., zgodnie z którymi to wynik badania technicznego automatu do gier, czyli jego sprawdzenie, decydowało o tym, czy zawiera on elementy losowości. Odwołać się tu można do stwierdzenia Sądu Najwyższego przedstawionego w wyroku z 14 listopada 2024 roku (IV KK 51/24), iż „kryminalizowany przepisem art. 107 §1 k.k.s. stan powstaje z chwilą urządzenia lub prowadzenia wbrew przepisom lub warunkom koncesji lub zezwolenia gry hazardowej. Stan ten jest immanentnie związany z istotą gry, a jego ustalenie nie zależy od treści podjętej decyzji administracyjnej, a od oceny świadomości i rzeczywiście podjętych działań przez konkretne osoby w kontekście gier objętych przedmiotem postępowania. Odpowiedzialność karną skarbową warunkują więc okoliczności leżące u podstaw stwierdzenia charakteru gry, nie zaś fakt wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej” (publ. Lex nr 3779574).

Zgodzić się należy z obrońcą także co do tego, że w stanie prawnym obowiązującym także w kwietniu 2019r. ocena charakteru urządzanych gier nie leżała wyłącznie w gestii Ministra Rozwoju i Finansów, który oddał element losowości gry badaniu przez upoważnioną jednostkę badawczą. W tym czasie nie mogła to zatem być arbitralna decyzja, która nie uwzględniałaby wyniku badania takiej gry, dokonanej przez upoważniony przez tegoż Ministra podmiot.

Z akt sprawy wynika jednakże i to, że w toku zarówno postępowania VI K 96/20, jak i VI K 1750/21 nad kwestią tą nikt się nie pochylił i nie brał jej pod uwagę. W tym też należy upatrywać zasadności zarzutów tej części apelacji, w której obrońca wskazywał na kwestie tyczące posiadania przez oskarżonego opinii wydanej przez podmiot uprawniony do badania automatów pod kątem losowości urządzanych na nich gier. W aktach sprawy znajduje się bowiem opinia Laboratorium (...)z 26 września 2018 roku (zatem istniejącą w dacie czynu), która sporządzona została na zlecenie (...) s.r.o. w siedzibą w Czechach. Choć to nie oskarżony i jego spółka zleciła badanie, to dotyczyło ono niewątpliwie automatu (...), innego aniżeli będące przedmiotem niniejszego postępowania. Istotne jest to, że podmiot sporządzający tę opinię dysponował w tym czasie upoważnieniem z dnia 13 października 2017 roku Ministra Rozwoju i Finansów (nr (...)) do badań technicznych automatów do gier, urządzeń losujących i urządzeń do gier, która wydane zostało na 6 lat (k. 163v, 166). Z treści tejże opinii wynika, że przeprowadzone badanie nie rozstrzyga charakteru gry urządzanej z wykorzystaniem badanego automatu lub urządzenia w myśl ustawy o grach hazardowych (k.165v), lecz jednocześnie z jej treści wynika, że jej wydanie nastąpiło na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 8 czerwca 2017 roku. Opiniujący badali wówczas kody źródłowe i sumy kontrolne programu gry i przedstawili swoje uwagi w tym zakresie (k.164v). Natomiast analizując gry na badanym automacie (k. 165), podobnym do tych, które zostały zabezpieczone w przedmiotowej sprawie i stwierdzili, że nie zaobserwowali, aby gry oferowane zawierały element losowości (k. 165), co oznacza, ze badane urządzenie nie spełniało wymogów rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 8 czerwca 2017r. To zatem Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju upoważniony był do określenia, czy automaty (...) oferujące gry, które analizował Wojskowy Instytut Łączności, podlegają regulacji ustawy o grach hazardowych. Zauważyć należy, że takie decyzje w stosunku do spółki (...) Sp. z o.o. zostały wydane, np. 4 października 2019r. ((...), k.1250 - 1252), 23 września 2019r. ((...) k. 1253 – 1257), czy 20 grudnia 2019r. ((...), k. 1258 – 1263), a to w wyniku wszczętych urzędu postępowań w tym zakresie. Decyzja (...) stała się ostateczna z dniem 20 grudnia 2019r. (k. 288 – 219, 1264 - 1279). Jakkolwiek odnosiła się do innego automatu (...), to biorąc pod uwagę, że we wszystkich miało być instalowane to samo oprogramowanie, stwierdzić wypada, że po tej dacie sytuacja oskarżonego była zgoła odmienna i okoliczność tę również należało mieć na uwadze, rozstrzygając w tej sprawie. Już w tym miejscu zauważyć należy i to, że wskazana przez oskarżyciela publicznego sytuacja, z aktywowaniem aplikacji w czasie badania urządzeń przez Wojskowy Instytut Łączności (27 marca 2019r.), jak skutkująca przerwaniem badań, dotyczyło jeszcze innych automatów ((...) i (...), k. 1246). Nie można więc na tej podstawie zdyskredytować znaczenia dla obrony oskarżonego posiadania przez niego opinii z badań automatów z września 2018r.

W tym też zakresie rację ma obrońca wskazując, że rzeczą Sądu meriti było dokonanie oceny zachowania oskarżonego w okresie styczeń – kwiecień 2019 roku z uwzględnieniem tego, że dysponował powyżej wskazaną opinią, a żadna decyzja Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju nie została jeszcze wydana. Powinności poddanie ocenie tej kwestii nie zmienia okoliczność, że to podmiocie urządzającym i prowadzącym gry na automatach ciążył obwiązek wystąpienia o wydanie stosowanej decyzji.

W tym też kontekście winien był Sąd I instancji przeanalizować wyjaśnienia T. I. (1), w których wskazywał na niehazardowy charakter automatów (...), jak też na swoje przekonanie, że nie miał podstaw, by utożsamiać gry na posiadanych automatach z grami w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, ponieważ w oprogramowaniu, którego był pomysłodawcą wyeliminowany został element losowości, także w rozumieniu programistycznym (k.160, 305v).

Poza uwagą Sądu orzekającego pozostało stwierdzenie oskarżonego, że biegły G. G. opiniował bez poddanie analizie oprogramowania (k. 306), co w kontekście powodów uchylenia uprzednio wydanego wyroku w sprawie VI K 96/20, wskazanych przez Sąd ad quem w uzasadnieniu (k.782 - 792), obligowało przecież do -co najmniej - poszerzenia opinii tego biegłego. Dowód ten wszak został uznany za niepełny, a to z uwagi na lakoniczność argumentów i wniosków biegłego w kontekście pytań, które sformułowała obrona (k. 423 – 427), a które pozostały bez odpowiedzi. Tyczyły one właśnie kwestii oprogramowania zainstalowanego w automatach, kodu źródłowego i sum kontrolnych oraz zasad i sposobu przeprowadzenia gier, w tym możliwości poznania kolejnych plansz przez grającego i wyniku gry. Opinia uzupełniająca biegłego G. G. wydana w toku postępowania VI K 1750/21 (k 923v – 924), kiedy to biegły z jednej strony wskazał, że „to co widzi gracz na monitorze wynika właśnie z kodu źródłowego” (k. 923v), z drugiej zaś, że „podtrzymuje, że jego zdaniem każdy użytkownik (...) (grający), może wyliczyć każdy kolejny wynik gry”, ponieważ urządzenia futura mają możliwość podglądu przyszłych wyników, m.in. za pośrednictwem przycisku „info” („pomoc”) i wyszukania swojego układu i zapoznania się z przyszłymi układami (wynik obliczeń podana mu numer kolejnej planszy), co jednakże – zdaniem biegłego - nie da grającemu odpowiedzi na pytanie o to, czy wygra, czy przegra, bo musi „przejść” przez wszystkie, nawet ustalone przez siebie plansze (k. 924). Wnioski te biegły sformułował w oparciu o oględziny automatów i to, że w innych postępowaniach przeprowadził grę na urządzeniach (...), co miało miejsce podczas zatrzymania tych urządzeń (k. 923v). Niemniej z tych twierdzeń, jak też wcześniejszych, dotyczących tego, że biegły nie analizował kodu źródłowego, ani oprogramowania automatów, należy wyprowadzić wniosek, że podnoszone przez obronę, a również przez Sąd Okręgowy w Świdnicy w toku sprawy IV Ka 557/21, wątpliwości co do spójności wniosków oraz kompletności tak wydanej opinii, by mogła stanowić podstawę pewnych i niebudzących wątpliwości co do sprawstwa i winy T. I. (1), pozostały aktualne.

Biegły, wydając opinię uzupełniającą, nie przedstawił przekonujących argumentów, które podważyłyby choćby wnioski badających tego rodzaju automaty z Wojskowego Instytutu Łączności, którzy przecież nie zaobserwowali aby gry, oferowane na automacie do gier (...), zawierały element losowości, jak też wskazali, że to użytkownik, po dokonaniu prawidłowych wyliczeń, jest w stanie wyznaczyć finalny wynik rozgrywki (k. 165).

Ponieważ Sąd rejonowy nie uwzględnił wniosku obrony o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego (k. 915v), zaś opinia biegłego G. G. w powiązaniu z pozostałym materiałem dowodowy, nie mogła stanowić podstawy pewnych ustaleń faktycznych, tut. Sąd odwoławczy uzupełnił postępowanie dowodowe w postępowaniu odwoławczym i przeprowadził dowód z opinii innego biegłego, uwzględniając przy tym zastrzeżenia rzecznika oskarżenia w stosunku do pierwotnie powołanego biegłego (k.1229 i 1238 – 1239, 1243 -1245, 1291, 1295 - 1296) i powołując innego biegłego, tj. T. T. (k. 1313), wobec którego oskarżyciel nie podniósł już zarzutów tyczących braku obiektywizmu i profesjonalizmu.

Powołany przez Sąd odwoławczy biegły analizował przedłożony przez oskarżonego kod źródłowy (opinia z 30 października 2025 roku, k. 1359 – 1412), jak też podjął próbę przeprowadzenia gier na zabezpieczonych automatach, co na dzień 12 marca 2026 roku (k. 1459 – 1460) okazało się już niemożliwe (k. 1452 – 1456), zaś tylko na podstawie samego nagrania gier przeprowadzonych przez funkcjonariuszy UCS nie jest możliwe wykazanie czy gra realizowana przez oprogramowanie (nie ma fizycznych bębnów) zawiera elementy losowości, czy też ich nie zawiera (k. 1518v). Niemniej biegły T. T. stwierdził, że badany kod źródłowy (programistyczny) nie zawiera funkcji i procedur związanych z generowaniem liczb pseudolosowych, co oznacza, że nie występuje i nie jest wykorzystywany generator liczb pseudolosowych. Zdaniem biegłego analiza wyników działania algorytmu w przedstawionym kodzie potwierdziła, iż jego działanie jest deterministyczne (co w informatyce oznacza, że działanie algorytmu lub programu jest całkowicie przewidywalne – k. 1360v), a zatem nie ujawnił elementów losowości (k. 1402v). Wniosek ten, dodatkowo uzasadniony został na rozprawie 28 maja 2026r. (k. 1516v – 1518v). Jest on zatem zbieżny z wnioskiem badających z Wojskowego Instytutu Łączności, czego nie można pominąć i to niezależnie od tego, że opinia Instytutu wydana została poza procesem karnym, w odniesieniu do innego automatu i na zlecenie innego, aniżeli oskarżony i jego spółka, podmiotu. Oceny tej nie zmienia także to, że właściwy Minister decyzją rozstrzygnął o hazardowym charakterze gier urządzanych na różnego typu automatach (...).

Chybione jednakże są te argumenty obrony, które nie donoszą się merytorycznych kwestii opinii biegłego G. G., ale odwołują się do ilości sporządzanych przez niego opinii na zlecenie Urzędów Celno – Skarbowych i sugerowanych powiazań z Krajową Administracja Skarbową (zarzut z pkt II.1, czy II.2 petitum apelacji). Gdyby tylko w tym miała przejawiać się wątpliwość co do miarodajności opinii biegłego G. G., to apelacja nie mogłaby odnieść spodziewanego skutku. Niemniej w kontekście wskazanych powyżej wniosków biegłego T. T., korespondujących z wynikami badania Wojskowego Instytutu Łączności, uznać należało, że opinia biegłego G. G. jest niepełna i nie może stanowić podstawy ustaleń faktycznych w tej sprawie.

Tym samym uzasadnione okazały się zarzuty z pkt II.3,4, 5 petitum apelacji, w tej części, w której obrona wskazywała na pominięte i nie wyjaśnione przez biegłego G. G. kwestie tyczące elementu definicji gry na automatach, do których odwołuje się regulacja art. 2 ust. 3 ugh, dotyczący „elementu losowości” tak urządzanej gry (definicja z art.2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych dotycząca „losowego charakteru” nie ma zastosowania, a to z uwagi na możliwość uzyskania wygranej pieniężnej).

Tutejszy Sąd odwoławczy ma świadomość tego, że w związku z wydaniem decyzji przez Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju rozstrzygających o charakterze gier, kwestia ta została administracyjnie ustalona, jak też to, że w obecnie prowadzonym postępowaniu karnym nie było możliwości rozegrania gier na przedmiotowych automatach. Miał na uwadze tut. Sąd w końcu i to, że biegły T. T., jak ustalił, analizował programistyczny fragment kodu źródłowego (badany kod nie zawierał modułu graficznego i muzycznego – k. 1518) oraz, że możliwe jest maskowanie w kodzie źródłowym elementów generowania losowości bądź pseudolosowości (co przyznał sam biegły T. T., k. 1518) i te kwestie odnieść należy do informacji przedstawionych przez oskarżyciela o ujawnieniu możliwości zdalnej ingerencji w oprogramowanie automatu (...) i (...), co ujawniono w czasie gadań 27 marca 2019 roku, kiedy to w badanym automacie uruchomiona została aplikacja służąca do zdalnego zarządzenia i modyfikowania obiektów, która nie była udokumentowana w dostarczonej dokumentacji (k. 1243 – 1245, 1246). Niemniej w tej sprawie analizowane były zasady i sposób przeprowadzenia gier na 3 konkretnych automatach (...), do których kod został biegłemu udostępniony i to ten konkretny program został poddany ocenie. Tym samym wnioski biegłego tyczą konkretnych urządzeń (...) oraz gier, które mogą być (a właściwie mogły) na nich rozgrywane. W tych okolicznościach nie sposób negować wniosku biegłego, że gry, tak przeprowadzane, nie zawierają elementu losowości. Wobec zaś niemożności rozegranie obecnie gier, to w inny sposób nie można już zweryfikować tej okoliczności, na co wskazał biegły T. T., przekonująco uzasadniając, że dowód z nagrania gier rozegranych przez funkcjonariuszy UCS 2 kwietnia 2019r. nie jest wystarczający do tego, by móc definitywnie przesądzić o tym, czy gry te zawierają element losowości, czy też nie. Z tych też powodów, a również z uwagi na brzmienie art. 5§2 k.p.k. (obowiązującego także w postępowaniach karnych skarbowych, a to w związku z brzmieniem art. 113 §1 k.k.s), Sąd ad quem zobligowany był do zmiany zaskarżonego wyroku. W okresie objętym zarzutem, kiedy to T. I. (1) niewątpliwie zajmował się sprawami gospodarczymi spółki (...) Sp. z o.o. w A., urządzał gry na 3 automatach (...) w lokalu w J. przy ul(...), lecz – jak wykazało postępowanie dowodowe w sprawie – gry te nie zwierały elementu losowości w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Oceny tej nie może wykluczyć oczywiste stwierdzenie, że T. I. (1) urządzał gry podobne do gier hazardowych, ale pozbawione tego elementu losowości, dzięki czemu jego zamiarem było osiąganie legalnego dochodu. Tym samym nie można skutecznie podważyć tej części wyjaśnień oskarżonego, w których deklarował, ze nie miał zamiaru popełnienia czynu zabronionego, ani nie godził się na to, gdyż był przekonany, że gry nie zawierają elementu losowego, a w tym przekonaniu utwierdziła go właśnie opinia po badaniu podobnego automatu (...) z 26 września 2018r.

Wnioski opinii, którą na 2 kwietnia 2019 roku dysponował oskarżony, a których nie podważył powołany przez tut. Sąd biegły T. T., uprawniała do przekonania, iż urządzanie tego typu gier nie obligowało go do posiadania koncesji, czy też by nie mógł ich organizować w innych miejscach, aniżeli legalnie działające kasyna gry.

Reasumując, skoro gry urządzane przez oskarżonego nie były grami z elementem losowości (art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych), to nie sposób twierdzić, że urządzając je (nawet oskarżyciel publiczny nie był przekonany co do trafności przyjęcia w opisie czynu zarzucanego tego, że oskarżony miał także prowadzić te gry, vide stanowisko przedstawione k. 932 – 933) umyślnie wyczerpał wszystkie ustawowe znamiona przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem czynu, tj. by prowadził działalność w zakresie gier na automatach, o jakich mowa w art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych bez uzyskania koncesji (art 3 i art. 6 ust.1 ugh), jak też bez koncesji i bez rejestracji przez właściwego naczelnika urzędu celno- skarbowego.

Wniosek

obrońca oskarżonego wniósł zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od czynu przypisanego mu w punkcie pierwszym zaskarżonego orzeczenia.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

z przyczyn wskazanych powyżej Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił T. I. (1) od zarzutu popełnienia przypisanego mu czynu z art. 107 §1 k.k.s. w zw z art. 9§3 k.k.s.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

uniewinnienie T. I. (1) od popełnienia czynu z art. 107 §1 k.k.s. w zw. z art. 9 §3 k.k.s. przypisanego wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z 9 października 2023 roku

Zwięźle o powodach zmiany

w sekcji 3.1 niniejszego uzasadnienia wskazane zostały przyczyny zmiany wyroku i uznania, iż T. I. (1) nie można przypisać sprawstwa i winy czynu z art. 107 §1 k.k.s, który miałby polegać na urządzaniu i prowadzeniu w okresie od 11 stycznia 2019 roku do 2 kwietnia 2019 roku w J. przy ul. (...) gier na automatach (...) wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych, określonym w art. 3, art. 6 ust.1 i art. 23a ust. 1 tej ustawy, dlatego też powielanie w tej sekcji tożsamych w treści argumentów jest zbędne

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

wobec uniewinnienia T. I. (1) o kosztach procesu w sprawie orzeczono w oparciu o przepis art. 632 pkt 2 k.p.k. stosowanego odpowiednio (art. 113 §1 k.k.s.) należało kosztami procesu obciążyć Skarb Państwa

PODPIS

SSO Agnieszka Połyniak

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 9 października 2023r. w sprawie sygn. akt VI K 1750/21

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana