Wyrok z 19 czerwca 2026, sygn. IV Ka 304/26

Przewodnicząca:

SSO Adriana Skorupska

Protokolant:

Ewa Ślemp

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 304/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 17 listopada 2025r. w sprawie sygn. akt II K 576/24.

Podmiot wnoszący apelację

☒ pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego

☒ obrońca oskarżonego

Granice zaskarżenia

Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐co do winy

☐co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

Wnioski

☐Uchylenie

☒Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Ustalenie faktów

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

Z uwagi na obszerne wyjaśnienia oskarżonego, w tym także odnoszące się do dokumentów załączonych do apelacji, wymagają szerszego odniesienia się stąd zawarto rozważania w tym zakresie w części 3.1. uzasadnienia.

Wyjaśnienia oskarżonego

Dokumenty załączone do apelacji

k. 276-278

k. 221-232

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

Ocena dowodów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Dokumenty załączone do apelacji

Wyjaśnienia oskarżonego J. W.

Dopuszczono dowód z wyjaśnień oskarżonego oraz z dokumentów załączonych w apelacji w postaci aneksu do umowy z dnia 27 października 2022r., korespondencji mailowej z dnia 9-10 listopada 2022r., 29 listopada 2022r., 12 grudnia 2022r., 19 grudnia 2022r., wezwania z dnia 10 stycznia 2023r., korespondencji mailowej z dnia 25 stycznia 2023r., faktury nr (...) na okoliczności w nich zawarte, na które powoływał się w wyjaśnieniach oskarżony. Okoliczności te wynikały także z ustalonego w sprawie przez Sąd I instancji stanu faktycznego. Szerokie odniesienie się do dowodów w części 3.1. uzasadnienia.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Nagranie na płycie CD

Zeznania świadków J. O. i Z. D.

Nagranie spotkania zawarte na płycie CD zostało nagrane bez zgody stron, a tezy na które miał być ten dowód przeprowadzony, zostały wyjaśnione przez oskarżonego w trakcie złożonych wyjaśnień.

Dowód z zeznań świadków miał dotyczyć okoliczności w zakresie wydatkowania pieniędzy otrzymywanych przez oskarżonego w ramach zaliczki, wynajęcia hal, rozliczeń z oskarżonym, organizowania przez oskarżonego pracy na rzecz E., w tym poczynionych nakładów oraz przyczyn wypowiedzenia umowy. Z uwagi na wyjaśnienie tych okoliczności przez oskarżonego w toku przesłuchania w ramach postępowania odwoławczego, a którym to wyjaśnieniom w zakresie tych okoliczności, dano wiarę bezprzedmiotowe stało się przesłuchanie zawnioskowanych na te same okoliczności świadków.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego

1. zarzut obrazy przepisów prawa materialnego tj. art. 46 § 1 k.k. polegającej na jego niewłaściwej wykładni i niezastosowaniu, mimo że w realiach sprawy zostały spełnione wszystkie ustawowe przesłanki do orzeczenia wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkody, albowiem Sąd I instancji mimo ustalenia winy i sprawstwa oskarżonego oraz istnienia szkody pozostającej w adekwatnym i bezpośrednim związku przyczynowym z czynem przypisanym oskarżonemu błędnie uznał, iż istnienie tytułu wykonawczego przeciwko w spółce (...) sp. z o.o. oraz możliwość dochodzenia odpowiedzialności subsydiarnej członka jej zarządu z art. 299 § 1 k.s.h. wyłącza dopuszczalność zastosowania środka kompensacyjnego z art. 46 § 1 k.k., podczas gdy wskazane reżimy odpowiedzialności mają odmienną podstawę prawną, charakter i zakres, dotyczą innych podmiotów i nie realizują celu kompensacyjnego procesu karnego, nie stanowiąc tym samym tego samego roszczenia w rozumieniu art. 415 § 1 k.p.k. w konsekwencji Sąd I instancji bezzasadnie pozbawił pokrzywdzonego ustawowej ochrony, jaką zapewnia środek kompensacyjny w postępowaniu karnym;

2. zarzut obrazy przepisów postępowania tj. art. 415 § 1 k.p.k. polegającej na błędnym przejęciu przez Sąd I instancji, iż istnienie w obrocie prawnym prawomocnego nakazu zapłaty wydanego przeciwko spółce (...) sp. z o.o. oraz możliwość dochodzenia odpowiedzialności subsydiarnej członka zarządu na podstawie art. 299 § 1 k.s.h. wyłącza dopuszczalność orzeczenia wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 § 1 k.k., podczas gdy art. 415 § 1 k.p.k. wymaga tożsamości roszczenia w innym postępowaniu, a taka tożsamość w niższej sprawie nie zachodzi, albowiem nakaz zapłaty dotyczy odpowiedzialności cywilnoprawnej spółki jako dłużnika, podczas gdy obowiązek naprawienia szkody z art. 46 § 1 k.k. dotyczy odpowiedzialności osobistej sprawcy przestępstwa za szkodę deliktową wyrządzoną pokrzywdzonemu. Dodatkowo należy podkreślić, że oskarżony został wykreślony z zarządu spółki (...) sp. z o.o. 27 maja 2024r., co wyklucza możliwość kierowania przeciwko niemu jakichkolwiek roszczeń na podstawie art. 299 § 1 k.s.h., którego zakres będzie obejmował dochodzenie należności względem nowo wybranego zarządu, stąd nie może stanowić to przeszkody do orzeczenia wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkody.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelację pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego uznano za niezasadną.

Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego podnosi, iż Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że oskarżony działając jako członek zarządu spółki (...) dopuścił się czynu na szkodę pokrzywdzonego, wprowadzając go w błąd co do okoliczności związanych z realizacją zobowiązań, czego skutkiem było doprowadzenie pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ściśle określonej wysokości. Podkreślono także w uzasadnieniu apelacji, iż sąd rejonowy nie miał wątpliwości co do zamiaru, sposobu działania, ani też powstałej szkody, tym samym - zdaniem skarżącego - wypełnione zostały wszystkie ustawowe przesłanki zastosowania art. 46 § 1 k.k. Podnosząc te okoliczności skarżący pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wskazuje jednakże, że sąd orzekający niezasadnie zastosował w niniejszej sprawie dyspozycję art. 415 § 1 zd. 2 k.p.k., a z takim stanowiskiem nie zgadza się sąd odwoławczy, gdyż obowiązkiem sądu meriti - w przypadku ustalenia, iż w obrocie prawnym istnieje inne orzeczenie – jest zaniechanie orzeczenia o obowiązku naprawienia szkody, gdyż stwierdzenie zawarte w przepisie art. 415 § 1 zd.2 k.p.k. ma charakter stanowczy. Rolą zatem sądu orzekającego, po ustaleniu winy i sprawstwa oskarżonego oraz wysokości szkody oraz ustalenia, iż w chwili orzekania szkoda ta nie została naprawiona, niezbędnym staje się ustalenie, czy w obrocie prawnym funkcjonuje jakieś inne orzeczenie obejmujące przedmiotową szkodę i czy w tym zakresie możemy mówić o tożsamości podmiotowo - przedmiotowej.

Podkreślenia wymaga, iż ustalenia sądu rejonowego w tym zakresie - co do tożsamości przedmiotowo - podmiotowej są prawidłowe i w całości akceptowane przez sąd odwoławczy, a zatem brak było w niniejszej sprawie podstaw do zastosowania art. 46 § 1 k.k.

Sąd rejonowy wskazał, iż zgodnie z art. 415 § 1 zd. 2 k.p.k. nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono. Stwierdzenie zawarte w przytoczonym przepisie „nie orzeka się” jest jednoznaczne i stanowcze. Istotą zatem ustalenia w toku niniejszego procesu, czy zachodzi potrzeba zastosowania klauzuli antykumulacyjnej było ustalenie, czy zapadło orzeczenie i czy zachodzi tożsamość podmiotowo - przedmiotowa. Sąd I instancji ustalił, iż w momencie popełnienia czynu oskarżony był członkiem zarządu spółki (...) sp. z o.o. ( w okresie od dnia 21 listopada 2019r. do dnia 27 maja 2024r. ) i w tej sytuacji odpowiada on w przypadku, gdy egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, solidarnie za jej zobowiązania powstałe w czasie, kiedy pełnił funkcję członka zarządu, o czym stanowi przepis art. 299 k.s.h.

Sąd orzekający przyjął, że w tej sytuacji zastosowanie winien znaleźć przepis art. 415 § 1 k.p.k. i nie orzekł na podstawie art. 46 § 1 k.k. - pomimo zgłoszonego wniosku - o obowiązku naprawienia szkody wynikającej z popełnionego przestępstwa. Sąd meriti poczynił przy tym prawidłowe ustalenia, iż w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocny nakaz zapłaty dotyczący roszczenia stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania wydany przez Sąd Okręgowy w Łodzi X Wydział Gospodarczy i orzeczenie to uprawomocniło się w dniu 2 maja 2023r. a Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi - Śródmieścia na podstawie tego tytułu prowadzi egzekucję.

Sąd I instancji uzasadniając swoje stanowisko w tej kwestii powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2016r. w sprawie sygn. akt V KK 323/15, iż wykładnia funkcjonalna art. 415 § 5 zd. 2 k.p.k. ( obecnie art. 415 § 1 zd. 2 k.p.k. ) wskazuje, że ratio legis tego przepisu sprowadza się do zapobieżenia funkcjonowaniu w obrocie prawnym tytułów egzekucyjnych wynikających z dochodzenia tego samego roszczenia w postępowaniu karnym i innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę. W tym kontekście nie jest zatem celowe nakładanie obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 § 1 k.k. wobec możliwości wyegzekwowania zasądzonego roszczenia z majątku oskarżonego w oparciu o podstawę z art. 299 § 1 k.s.h.

W uzasadnieniu przytoczonego orzeczenia Sąd Najwyższy stwierdził, że wobec trafnych ustaleń, iż wydany został nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, na mocy którego nakazał pozwanym, aby solidarnie zapłacili na rzecz powoda wskazaną kwotę, a oskarżony jako prezes spółki zawarł umowę z pokrzywdzonym na wykonanie usług budowlanych, to zasądzając w takiej sytuacji obowiązek naprawienia szkody w oparciu o przepis art. 46 § 1 k.k. sąd ten naruszył klauzulę antykumulacyjną przewidzianą w art. 415 § 1 k.p.k. Podkreślono, iż w orzecznictwie wskazuje się, że wymagana jest tożsamość roszczenia, zarówno w płaszczyźnie przedmiotowej, jak i podmiotowej. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu orzeczenia wskazał, iż w tej sytuacji należy wziąć pod uwagę charakter odpowiedzialności cywilnoprawnej oskarżonego z racji pełnionej przez niego funkcji prezesa spółki prawa handlowego i przywołał treść przepisu art. 299 § 1 k.s.h. podnosząc, że odpowiedzialność solidarna, o której mowa w przytoczonym przepisie nie dotyczy członków zarządu i spółki lecz odpowiedzialność członków zarządu za zobowiązania spółki ma charakter posiłkowy, gdyż wchodzi w grę dopiero wówczas, gdy egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna. Na etapie postępowania egzekucyjnego istnieje zatem powiązanie roszczenia względem spółki z odpowiedzialnością członków zarządu za zobowiązania spółki, gdyż wierzyciel może wyegzekwować to roszczenie z majątku członków zarządu spółki. W takiej sytuacji przyjęto, iż w tej sprawie zachodzi łączność podmiotowa roszczenia o naprawienie szkody dochodzonego w trybie art. 46 § 1 k.k. z roszczeniem, o którym już prawomocnie orzeczono w postępowaniu cywilnym, gdyż oskarżony jako prezes zarządu spółki jest subsydiarnie odpowiedzialny za zobowiązanie spółki wynikające z tego samego roszczenia i w tym kontekście nie jest celowe nakładanie obowiązku naprawienia szkody wskazane w art. 46 § 1 k.k.

„Przepis art. 415 § 5 zd. 2 k.p.k. wyraźnie stanowi, że obowiązku naprawienia szkody nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono. Wskazana tu tzw. klauzula antykumulacyjna wymaga dla swego zastosowania zarówno tożsamości przedmiotowej, jak i tożsamości podmiotowej. Zakaz wynikający z art. 415 § 5 zd. 2 k.p.k. odnosi się do każdego określonego w ustawie wypadku orzekania karnoprawnego obowiązku naprawienia szkody, a więc także określonego w art. 72 § 2 k.k.”-

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2012r. w sprawie sygn. akt V KK 9/12.

Należy zatem wskazać, iż pokrzywdzony może egzekwować swoje roszczenie także z osobistego majątku oskarżonego według reguł określonych w art. 299 § 1 k.s.h., bez konieczności uzyskiwania tytułu egzekucyjnego w sprawie karnej - wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 1 sierpnia 2012r. w sprawie sygn. akt II AKa 198/12.

Należy podkreślić, iż nakaz zapłaty wydany w postępowaniu upominawczym w stosunku do spółki stanowi warunek konieczny do uzyskania tytułu egzekucyjnego w odniesieniu do oskarżonego na podstawie art. 299 § 1 k.s.h. i jego skierowania do majątku osobistego oskarżonego z racji pełnienia przez niego funkcji w zarządzie spółki. Wówczas za zobowiązania spółki odpowiadają oni solidarnie, a taka możliwość wystąpi, gdy egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, zaś po stronie oskarżonego, jako członka zarządu spółki nie wystąpią przesłanki określone w art. 299 § 2 k.s.h. uwalniające od odpowiedzialności za zobowiązania spółki. Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 299 k.s.h. znajduje zastosowanie w odniesieniu do podmiotów kierujących spółkami z ograniczoną odpowiedzialnością, ich solidarna odpowiedzialność za zobowiązania spółki ma charakter odszkodowawczy, a jej granice wyznacza zakres zobowiązania spółki - uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2008r. w sprawie sygn. akt III CZP 72/08, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012r. w sprawie sygn. akt II CSK 390/11.

Należy jednocześnie zauważyć, że odpowiedzialność odszkodowawcza członków zarządu spółki z o.o. na podstawie art. 299 k.s.h. ma charakter subsydiarny oraz ograniczony do części roszczenia, którego nie zdołano wyegzekwować od zobowiązanej spółki oraz oparta jest wyłącznie na przesłankach wskazanych w tym przepisie. Zatem, wydany na podstawie art. 299 § 1 k.s.h. tytuł egzekucyjny nie będzie dublował roszczenia zasądzonego w tej sprawie nakazem zapłaty, który został oparty na innej podstawie faktycznej i prawnej. W tej sytuacji, przy uwzględnieniu możliwości egzekwowania przedmiotowego roszczenia na podstawie wskazanych przepisów Kodeksu spółek handlowych, mnożenie tytułów egzekucyjnych dotyczących tego samego roszczenia, przez nakładanie na oskarżonego w postępowaniu karnym obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 § 1 k.k., w kontekście zadań, jakie realizuje przepis art. 415 § 1 k.p.k. jest niedopuszczalne.

Skarżący pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego w uzasadnieniu apelacji zawarł wywód prawny, w którym stara się wykazać, iż Sąd I instancji błędnie ustalił, iż nakaz zapłaty dotyczący roszczenia wobec spółki wyłącza możliwość nałożenia na oskarżonego obowiązku naprawienia szkody. Skarżący podnosi, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi tożsamość podmiotowa, gdyż nakaz zapłaty został wydany przeciwko spółce, która jest odrębnym bytem prawnym, a odpowiedzialność z art. 299 § 1 k.s.h. jest odpowiedzialnością subsydiarną wynikającą z zasad prawa handlowego o odmiennym charakterze, niż odpowiedzialność deliktowa sprawcy przestępstwa. Skarżący twierdzi, iż w przypadku, gdy pokrzywdzony dysponuje orzeczeniem sądu cywilnego stwierdzającym obowiązek zapłaty określonej kwoty od spółki, której zarząd sprawował sprawca przestępstwa, to brak jest podstaw do przyjęcia, że to roszczenie cywilne jest tożsame z roszczeniem pokrzywdzonego o naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem. W dalszej części apelacji wskazuje, że w przypadku roszczenia cywilnoprawnego wynikającego z wydanego orzeczenia przeciwko spółce, zobowiązana jest osoba prawna, natomiast w przypadku roszczenia wynikającego z przestępstwa jest nim sam sprawca.

Na poparcie wyrażonego poglądu skarżący przywołuje odosobnione orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku oraz dwa orzeczenia Sądu Najwyższego.

Zgodnie z przywołanym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 30 marca 2022r. w sprawie sygn. akt II AKa 23/22 „ nie sposób uznać, że orzeczenie sądu cywilnego zapadłe przeciwko spółce dotyczy roszczenia w istocie tożsamego z roszczeniem wobec sprawcy przestępstwa, będącego członkiem jej zarządu, o naprawienie szkody wynikłej z przestępstwa”.

Sąd odwoławczy zauważa, iż w uzasadnieniu przytoczonego wyroku wskazano, iż orzeczenie sądu cywilnego wydane zostało na rzecz pokrzywdzonego bezpośrednio przeciwko sprawcy przestępstwa, ale ma zastosowanie również wówczas, gdy roszczenie zasądzone w postępowaniu cywilnym i roszczenie zgłoszone w postępowaniu karnym wynikają z tego samego zdarzenia faktycznego (historycznego) i dotyczą tej samej szkody, będącej następstwem popełnionego przez oskarżonego przestępstwa. W konsekwencji w przypadku istnienia orzeczenia sądu cywilnego zobowiązującego do zapłaty spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu zdarzenia faktycznego wyczerpującego znamiona przestępstwa (np. oszustwa), brak jest podstaw do orzeczenia obowiązku naprawienia szkody przez oskarżonego będącego członkiem zarządu tej spółki - wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2018r. w sprawie sygn. akt IV KK 234/17, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2014r. w sprawie sygn. akt III KK 255/14, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2016r. w sprawie sygn. akt III KK 405/16, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2016r. w sprawie sygn. akt V KK 323/15. Głównym argumentem, który przywoływany jest dla uzasadnienia wskazanego stanowiska, jest możliwość egzekwowania zasądzonego od spółki roszczenia z majątku oskarżonego jako członka zarządu na podstawie art. 299 § 1 k.s.h. Z uwagi na taką możliwość, orzekanie wobec oskarżonego przez sąd karny obowiązku naprawienia szkody uznaje się za niecelowe.

Co istotne w tym uzasadnieniu Sąd Apelacyjny wskazał, iż orzekając w niniejszym składzie, nie podziela powyższego zapatrywania, uznając, że opiera się ono na wadliwych przesłankach i poglądu wyrażanego w licznych przytoczonych wszak orzeczeniach Sądu Najwyższego nie podziela oraz wyraził własne stanowisko. Wskazać jednak należy, iż jest to stanowisko odosobnione oraz sprzeczne z licznymi orzeczeniami Sądu Najwyższego i nie znajduje ono uznania sądu odwoławczego orzekającego w niniejszej sprawie.

Skarżący przywołuje ponadto postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2022r. w sprawie sygn. akt IV KK 364/22 „tytuł egzekucyjny uzyskany przez pokrzywdzonego przeciwko spółce z o.o. nie może stanowić podstawy egzekucji z majątku osobistego członka zarządu tej spółki, który jest sprawcą przestępstwa. Wymagałoby to wystąpienia z powództwem z art. 299 k.s.h.”

W uzasadnieniu natomiast tego orzeczenia stwierdzono, że w orzecznictwie - również Sądu Najwyższego - występuje odmienna linia orzecznicza wyrażona chociażby w orzeczeniach o sygn. akt III KK 429/13 oraz III KK 405/16.

„Zakaz wynikający z dyspozycji art. 415 § 5 zdanie drugie k.p.k. odnosi się do każdego określonego w ustawie wypadku orzekania karnoprawnego obowiązku naprawienia szkody i to niezależnie od tego, czy roszczenie zasądzone w postępowaniu cywilnym zostało skutecznie wyegzekwowane. W tej sytuacji, przy uwzględnieniu możliwości egzekwowania roszczenia na podstawie przepisu art. 299 § 1 k.s.h., mnożenie tytułów egzekucyjnych dotyczących tego samego roszczenia przez nakładanie na oskarżonych w postępowaniu karnym obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 § 1 k.k., w kontekście zadań jakie realizuje przepis art. 415 § 5 k.p.k., jest niedopuszczalne” - wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2014r. w sprawie sygn. akt III KK 429/13.

„Wykładnia funkcjonalna art. 415 § 1 zd. 2 k.p.k. wskazuje, że ratio legis tego przepisu sprowadza się do zapobieżenia funkcjonowaniu w obrocie prawnym tytułów egzekucyjnych wynikających z dochodzenia tego samego roszczenia w postępowaniu karnym i innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę. W tym kontekście nie jest zatem celowe nakładanie obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 § 1 k.k. wobec możliwości wyegzekwowania zasądzonego roszczenia z majątku oskarżonego w oparciu o podstawę z art. 299 § 1 k.s.h.” - wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2016r. w sprawie sygn. akt III KK 405/16.

Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego podnosi, iż nie sposób zgodzić się z argumentacją sądu rejonowego z tego powodu że egzekucja prowadzona przeciwko spółce okazała się bezskuteczna, natomiast przywołany wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2014r. w sprawie sygn. akt III KK 429/13 wprost wskazuje, iż przepis art. 415 § 1 zd. 2 k.p.k. stosuje się niezależnie od tego, czy roszczenie zasądzone w postępowaniu cywilnym zostało skutecznie wyegzekwowane.

Podkreślenia wymaga także, iż kwestia bezskuteczności egzekucji z majątku spółki nie ma znaczenia, jak również kwestia - podnoszona przez skarżącego - iż pokrzywdzony chcąc korzystać z możliwości o jakiej mowa w przepisie art. 299 k.s.h. musiałby wytoczyć odrębne postępowanie cywilne i podejmować wieloletnie dodatkowe działania procesowe, podobnie jak i okoliczność, iż oskarżony obecnie nie jest członkiem zarządu spółki, gdyż w dacie powstania zobowiązania nim był a zmiana składu zarządu spółki nie ma znaczenia dla dochodzenia roszczenia na podstawie art. 299 k.s.h., gdyż przepis ten nie uniemożliwia dochodzenia odpowiedzialności subsydiarnej od byłego członka zarządu.

Sąd odwoławczy w toku kontroli instancyjnej uznał, iż Sąd I instancji zasadnie przyjął dominującą linię orzeczniczą, zgodnie z którą wydane rozstrzygnięcie w toku postępowania cywilnego przeciwko spółce, w której oskarżony był członkiem zarządu, czyni niecelowe nakładanie obowiązku naprawienia szkody, o jakim mowa w art. 46 § 1 k.k. Wskazać należy, iż jest to dominujący pogląd w orzecznictwie Sądu Najwyższego a przywołane przez sąd meriti rozstrzygnięcie w istocie dotyczy sytuacji prawnej i stanu faktycznego analogicznego do sprawy rozpoznawanej w toku niniejszego postępowania. Przytoczenie zasadności stanowiska wyrażonego uzasadnieniu sądu orzekającego znajduje swoje oparcie w szeregu innych orzeczeń Sądu Najwyższego, w których wskazano, że tożsamość podmiotowa roszczeń może wynikać z faktu, że oskarżony był członkiem organu spółki, wobec której wydano orzeczenie w postępowaniu cywilnym. Tożsamość podmiotowa wynika z tego, że obie sprawy zarówno karna, jak i cywilna oparte są o to samo zdarzenie faktyczne.

Mając powyższe na uwadze uznać należy, iż wbrew podniesionym przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego zarzutom, nie doszło do obrazy przepisów prawa materialnego to jest art. 46 § 1 k.k., jak również przepisu prawa procesowego to jest art. 415 § 1 zd.2 k.p.k., z powodów o których szeroko mowa powyżej.

Podkreślenia wymaga również, iż w przypadku nałożenia obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 § 1 k.k. sąd nie orzeka, w jakim terminie szkoda ma być ta naprawiona, gdyż orzeczenie to jest wykonalne z chwilą uprawomocnienia się wyroku, natomiast termin wykonania obowiązku naprawienia szkody jest określany zgodnie z treścią art. 74 k.k. wyłącznie wtedy, gdy sąd orzeka o obowiązku naprawienia szkody jako środku związanym z poddaniem sprawcy próbie w oparciu o przepis art. 72 § 2 k.k. Środek kompensacyjny z art. 46 § 1 k.k. ma natomiast pierwszeństwo przed obowiązkiem naprawienia szkody z art. 72 § 2 k.k., a zatem wymierzając karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, orzeczenie o obowiązku naprawienia szkody można oprzeć na regulacji określonej w art. 72 § 2 k.k. tylko w wypadku braku wniosku, o którym mowa w art. 46 § 1 k.k. lub złożenia go po terminie określonym w art. 49a k.p.k.

„Wykonalność zobowiązania do naprawienia szkody orzeczonego na podstawie art. 72 § 2 k.k. następuje z zaistnieniem terminu wskazanego przez sąd, orzekający w trybie art. 74 § 1 k.k. (wyjątkowo też w związku z art. 178 § 1 k.k.w.), jako czas jego wykonania, a zatem dopiero wówczas orzeczeniu zawierającemu takie rozstrzygnięcie - w tym zakresie - można nadać klauzulę wykonalności. Podjęta wbrew tym uwarunkowaniom normatywnym wcześniejsza, przymusowa egzekucja zapadłego w tym trybie rozstrzygnięcia o obowiązku naprawienia szkody, nierespektująca określonego przez sąd czasu jego wykonania, byłaby sprzeczna z charakterem tego obowiązku jako warunku probacyjnego, jak też - w tym aspekcie - podważałaby racjonalność przyjętego w art. 74 § 1 k.k. rozwiązania” - wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 lutego 2014r. w sprawie sygn. akt V ACa 708/13.

Wniosek

o zmianę wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej pokrzywdzonemu poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego H. S. kwoty 113.356,80 zł w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak zasadności podniesionych zarzutów skutkował brakiem uznania za zasadny złożonego wniosku.

3.2.

Apelacja obrońcy oskarżonego

1. zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku to jest:

a). art. 410 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie przy analizie dowodów przedłożonej przez oskarżonego w dniu 3 listopada 2025r. korespondencji mailowej pomiędzy nim a spółką (...), z której jednoznacznie wynika że:

- współpraca ze spółką (...) trwała do końca grudnia 2022r.;

- w dniu 26 października 2022r. spółka (...) wyznaczyła spotkanie z oskarżonym w celu zmiany specyfikacji zamówienia, co potwierdza obopólną wolę współpracy, a czego konsekwencją było zawarcie w dniu 27 października 2022r. aneksu;

- w grudniu 2022r. po stronie spółki (...) wystąpił problem z płatnościami;

- wypłacona w październiku oskarżonemu zaliczka miała być potrącana z każdej faktury w wysokości 10%, a zatem oskarżony nie miał jej zachować na wynagrodzenia dla podwykonawców, ale właśnie wydatkować w ramach przygotowań do wykonania umowy;

- spółka (...) zgłaszała zastrzeżenia co jakości wykonanych profili, w tym co do prac, które wykonywał pokrzywdzony;

- spółka (...) zgłaszała zastrzeżenia co do dostarczanej ilości profili, a sam pokrzywdzony przyznał, że nie realizował zamówień w umówionej ilości, czym przyczynił się do zerwania umowy przez spółkę (...);

- w dniu 19 grudnia 2022r. oskarżony zwrócił się do spółki (...) o zapłatę faktury wskazując, że z transzy mają być opłacone wynagrodzenia podwykonawców, a których to pieniędzy nie otrzymał;

a w związku z tym oparcie ustaleń o niepełny materiał dowodowy, z pominięciem dowodów na korzyść oskarżonego;

b). art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. w zw. z art. 167 i art. 177 § 1 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku oskarżonego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków Z. D. i J. O. jako niemających znaczenia dla niniejszej sprawy oraz zmierzających do przedłużenia postępowania, podczas gdy świadkowie posiadają wiedzę o sposobie wydatkowania i rodzajach nakładów poczynionych na przygotowania do wykonania zlecenia na rzecz spółki (...) ze środków wypłacanych zaliczkowo w październiku 2022r., co bezpośrednio dotyczy postawionego oskarżonemu zarzutu, jak również może potwierdzić, że oskarżony nie tylko w dacie zawarcia umowy z pokrzywdzonym mógł zakładać, że współpraca ze spółką (...) będzie kontynuowana, ale również że pieniądze z zaliczki były przeznaczone na przygotowania do zawarcia umowy;

c). art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, że:

- w dacie zawarcia umowy z oskarżycielem posiłkowym to jest dniu 4 listopada 2022r. oskarżony zdawał sobie sprawę, że nie będzie w stanie wywiązać się z postanowień umowy, podczas gdy oskarżony w dniu 26 września 2022r. zawarł umowę ze spółką (...) na kwotę 721.650 zł aneksowaną w dniu 27 października 2022r., gdzie wynagrodzenie z uwagi na zmianę specyfikacji obniżono do kwoty 690,000 zł netto, a zatem dokonując oceny tak zebranych dowodów zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, można dojść do wniosku, że oskarżony nie miał podstaw przypuszczać że w dniu 4 listopada 2022r. nie będzie miał środków na zapłatę wynagrodzenia oskarżycielowi posiłkowemu, które to w przypadku wykonania całej umowy wynosiłoby połowę tej sumy, co można stwierdzić na podstawie w/w umów oraz umowy zlecenia zawartej w dniu 4 listopada 2022r.;

- w dacie zawarcia umowy z oskarżycielem posiłkowym oskarżony posiadał różne zadłużenia, co w ocenie Sądu potwierdzało świadomość oskarżonego o braku możliwości zapłaty wynagrodzenia oskarżycielowi posiłkowemu w dacie zawarcia umowy, podczas gdy z prawidłowo ocenionych dowodów w postaci pisma z Urzędu Skarbowego z dnia 11 czerwca 2025r., wydruku z rachunku bankowego spółki (...) sp. z o.o. wynika, że zadłużenie to powstało w styczniu 2023r., a więc już po dacie zawarcia umowy, a nawet po dacie zakończenia wykonywania zlecenia przez oskarżyciela posiłkowego, tym samym oceniając ten dowód zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i logiki, oskarżony w dacie 4 listopada 2022r. nie mógł wiedzieć o zobowiązaniach względem Urzędu, które powstały prawie 3 miesiące później, tym bardziej nie mógł on działać z zamiarem niewypłacenia oskarżycielowi posiłkowemu wynagrodzenia mając na uwadze zobowiązania, których nie było w dacie zawarcia umowy;

- z zebranych dowodów wynika fakt, że oskarżony celowo opłacił pierwszą fakturę wystawioną przez oskarżyciela posiłkowego, aby wzbudzić jego zaufanie i nie dopuścić do wstrzymania produkcji, podczas gdy prawidłowo ocenione dowody w postaci pisma z dnia 17 stycznia 2023r. ( k. 70), pisma spółki (...) z dnia 17 lipca 2024r., przedłożonej przez oskarżonego korespondencji mailowej prowadzą do wniosku, że po rozpoczęciu wykonywania zlecenia ze strony spółki (...) pojawiły się utrudnienia i wstrzymanie płatności, a ponadto spółka (...) zarzucała wadliwość wykonanych wsporników, tym samym również wadliwość prac wykonywanych przez oskarżyciela posiłkowego, wobec czego prawidłowo ocenione dowody nie pozwalają na ustalenie zamiaru oskarżonego w dacie zawarcia umowy z oskarżycielem posiłkowym, jak również w dacie późniejszej, a świadczą jedynie o sporach na gruncie cywilnoprawnym;

- oskarżony zawarł umowy z podwykonawcami wbrew ustaleniom ze spółką (...), podczas gdy z treści umowy ze spółką (...) nie wynika, aby oskarżony nie mógł korzystać z podwykonawców, czy też miałoby to wymagać zgody, a zatem z ostrożnością Sąd winien traktować dokumenty pochodzące ze spółki (...) oraz zeznania świadka S. E., skoro spółka (...) przedstawia nieprawdziwe informacje w tym zakresie; - zarówno z dowodów wydania przedłożonych przez samego oskarżyciela posiłkowego, jak i z załączonej korespondencji mailowej oraz zeznań samego oskarżyciela posiłkowego wynika, że ostatnie wydanie stelaży miało miejsce 8 grudnia 2022r., ustalenie więc, że czyn trwał od 4 grudnia 2022r. ( ? SO ) do 30 czerwca 2023r. wbrew logicznym wnioskom wynikających z zabranego materiału;

2. zarzut obrazy przepisów prawa materialnego tj. art. 286 § 1 k.k. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że zachowanie przypisywane oskarżonemu wypełniło znamiona czynu, podczas gdy nie wykazano, aby oskarżony działał w zamiarze bezpośrednim, jak również żeby miał on zamiar w dacie złożenia zamówienia nie zapłacić oskarżycielowi posiłkowemu wynagrodzenia w celu uzyskania korzyści majątkowej;

3. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść poprzez:

a). ustalenie, że oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim, podczas gdy przedłożone dowody potwierdzają, że skutek w postaci braku zapłaty wynagrodzenia oskarżycielowi posiłkowemu był wynikiem późniejszych wydarzeń, a nie celowego działania;

b). ustalenie, że oskarżony w momencie zawarcia umowy z oskarżycielem posiłkowym, a także w trakcie jej realizacji działał z zamiarem nieuiszczenia wynagrodzenia należnego oskarżycielowi posiłkowemu, podczas gdy na podstawie zebranej korespondencji mailowej, umowy oraz aneksu ze spółką (...), jak również na podstawie zeznań świadka S. E. wynikało, że oskarżony nie mógł przypuszczać w tamtym czasie, że spółka (...) nie wywiąże się z postanowień umowy;

c). ustalenie, że wypłacone środki przez spółkę (...) zostały przeznaczone na spłatę zobowiązań w Urzędzie Skarbowym niezwiązanych z otrzymanym wynagrodzeniem ze spółki (...), podczas gdy oskarżonego obowiązywały przepisy o tzw. split payment a zatem podatek VAT za każdym razem przekazywany był na rachunek VAT automatycznie, bez udziału oskarżonego i nie mógł być wykorzystany na inne cele niż publicznoprawne;

d). zaniechania ustalenia wysokości wynagrodzenia jakie oskarżony miał otrzymać od spółki (...) w dacie zawarcia umowy z oskarżycielem posiłkowym, a co doprowadziłoby Sąd do wniosku, że w dacie zawarcia umowy z oskarżycielem posiłkowym oskarżony miał otrzymywać wynagrodzenie prawie dwukrotnie wyższe niż wynagrodzenie, które przysługiwałoby oskarżycielowi posiłkowemu, gdyby wykonał całą umowę z dnia 4 listopada 2022r.;

e). błędne ustalenie, że w dacie zawarcia umowy z oskarżycielem posiłkowym oskarżony posiadał zadłużenie w Urzędzie Skarbowym, gdyż z pisma z dnia 11 czerwca 2025r. ( k.152 ) jednoznacznie wynika, że zaległości w podatku VAT powstały dopiero w styczniu 2023r. i w miesiącach późniejszych, a zaległość za IV kwartał 2022r. częściowo wynika z wystawionych i niezapłaconych faktur na rzecz E..

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego w całości jest chybiona.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest słuszny tylko wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, koniecznym jest zaś wykazanie, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego - wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 1974r. w sprawie sygn. akt II KR 355/74.

Wbrew podniesionemu zarzutowi sąd rejonowy nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku w takim zakresie jak wskazuje to obrońca oskarżonego. Ustaleń tych Sąd I instancji dokonał po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, a zebrane dowody poddał analizie i ocenił swobodnie w oparciu o dyrektywy przewidziane w art. 7 k.p.k., uwzględniając przy tym zasady prawidłowego rozumowania, wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego.

Zaznaczenia dodatkowo także wymaga, iż zasada swobodnej oceny dowodów wyrażona w art. 7 k.p.k. nakazuje organom procesowym oceniać materiał dowodowy na podstawie wewnętrznego przekonania, uwzględniając wskazania wiedzy oraz doświadczenia życiowego, bez związania ustawowymi regułami dowodowymi. Przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych z dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k., gdy:

- jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.),

- jest wynikiem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.),

- jest wystarczająco i logicznie, z uwzględnieniem wiedzy i doświadczenia życiowego, umotywowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 k.p.k.)

Nie można również przyznać racji skarżącemu, iż sąd orzekający nieprawidłowo dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego, bowiem kontrola instancyjna wykazała, że sąd orzekający w rozważaniach wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, wskazał jakim dowodom dał wiarę i jakim wiary tej odmówił.

Ustalając stan faktyczny sąd rejonowy dokonał rzetelnej i obiektywnej analizy oraz oceny zgromadzonych dowodów, która nie wykazuje żadnych błędów natury logicznej, jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Rozpatrując podniesione zarzuty warto nadto zauważyć, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może opierać się tylko na odmiennej ocenie materiału dowodowego i poczynionych ustaleniach faktycznych, lecz formułując taki zarzut skarżący winien wykazać jakich konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego miał dopuścić się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego.

W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutu obrazy przepisów prawa materialnego to jest art. 286 § 1 k.k., który uznano za niezasadny. Nie podziela sąd odwoławczy stanowiska obrońcy oskarżonego, iż Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że zachowanie przypisywane oskarżonemu wypełniło znamiona tego czynu, a w ocenie skarżącego nie wykazano, aby oskarżony działał w zamiarze bezpośrednim, a także, że zamiar ten istniał w dacie złożenia zamówienia.

Przestępstwo oszustwa polega na tym, że sprawca w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem, za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania.

Wprowadzenie w błąd oznacza, że sprawca swoimi podstępnymi zabiegami doprowadza inną osobę do mylnego wyobrażenia o rzeczywistym stanie rzeczy - wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1986r. w sprawie sygn. akt II KR 134/86. Kodeks karny nie określa sposobów wprowadzenie w błąd innej osoby, a może to być osiągnięte przez sprawcę słowami, pismem, gestem - A. Wąsek: Komentarz, KK- część szczególna, Wprowadzenie w błąd może następować także za pomocą faktów konkludentnych, przemilczenia - A. Zoll: Komentarz, KK- część szczególna.

Wprowadzenie w błąd musi dotyczyć tych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na decyzję pokrzywdzonego o rozporządzeniu mieniem, a niewątpliwie w niniejszym przypadku okolicznością taką byłą kwestia wypłacalności oskarżonego i jego możliwości finansowych. Niekorzystne rozporządzenie mieniem jako skutek oszustwa ogólnie rzecz ujmując oznacza pogorszenie sytuacji majątkowej pokrzywdzonego, chociaż nie musi polegać na spowodowaniu efektywnej szkody - wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2000r. w sprawie sygn. akt V KKN 207/00.

W niniejszym przypadku formą wprowadzenia w błąd było zatajenie przez oskarżonego przed oskarżycielem posiłkowym informacji o jego sytuacji finansowej, która uniemożliwia mu sfinansowanie złożonego zamówienia. Bez wątpienia doszło zatem do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, skoro oskarżony doprowadził pokrzywdzonego do poczynienia nakładów na produkcję zamówionych produktów, za co nie otrzymał wynagrodzenia, w wyniku czego sytuacja majątkowa oskarżyciela posiłkowego uległa pogorszeniu. Gołosłowne są natomiast twierdzenia oskarżonego, iż jego celem nie było oszukanie oskarżyciela posiłkowego, czy też jego firmy, a tak stawianej tezie przeczą chociażby wyjaśnienia samego oskarżonego. Powołuje się przy tym na swojego rodzaju zaufanie, którym obdarzył go oskarżyciel posiłkowy z uwagi na wcześniejszą znajomość, jak również z uwagi na przemilczenie pewnych okoliczności, których w ocenie oskarżonego nie musiał wcale pokrzywdzonemu tłumaczyć. „Zanim podpisałem umowę z firmą (...) było wszystko w porządku, radziłem sobie na bieżąco ze zleceniami, jeżeli chodzi o spółkę nie miałem żadnych kłopotów finansowych. Natomiast prywatnie miałem jakieś kłopoty finansowe. Nie miałem własnych środków finansowych na zabezpieczenie realizacji umowy zlecenia zawartej z panem H. (…) Moim założeniem było to, że firmie pana H. będę płacił z pieniędzy otrzymywanych sukcesywnie po wystawieniu przez mnie faktury na rzecz firmy (...). (…) Może nie do końca wszystko tłumaczyłem panu H. odnośnie obiegu tych pieniędzy ale powiedziałem, że odbieram od niego towar, wiozę do E., wystawiam fakturę, wówczas jak oni mi zapłacą to ja jemu to zapłacę. (…)Nie byłem zabezpieczony finansowo, żeby z funduszy spółki płacić panu H. za wykonane elementy na wypadek gdyby firma (...) nie płaciła bądź opóźniała się w płatności realizacji faktury.(… ) Wydaje mi się, że w dzisiejszych czasach każda firma podejmuje ryzyko, że nie dostanie wynagrodzenia za wykonaną pracę. W tym konkretnym przypadku nie było takiej rozmowy i wydaje mi się nie musiało być, czyli rozmowy odnoszącej się do tego, czy dysponuję budżetem na realizację tego zlecenia, czy też uzależniam go od tego, czy zapłaci mi firma (...)”.

Oskarżony działał bez wątpienia z bezpośrednim i kierunkowym zamiarem osiągnięcia korzyści majątkowej. Zlecił pokrzywdzonemu wykonywanie zlecenia, do którego wszak sam się zobowiązał wobec spółki (...), po to aby to pokrzywdzony poniósł koszty produkcji, w ten sposób finansując działalność gospodarczą oskarżonego, co z pewnością jest działaniem kierunkowym, obliczonym na osiąganie zysku, a więc zmierzającym do uzyskania korzyści majątkowych. Sąd I instancji dokonał zatem w tym zakresie prawidłowych ustaleń i doszedł do słusznych wniosków, z którymi zgadza się sąd odwoławczy,

Przy ustalaniu zamiaru oskarżonego, który nie przyznał się do winy, Sąd I instancji wziął pod uwagę okoliczności, które niewątpliwie o takim zamiarze świadczą, a zatem ustalił, iż już w dniu podpisania umowy z oskarżycielem posiłkowym, czyli w dniu 4 listopada 2022r. oskarżony zdawał sobie sprawę, że nie będzie w stanie wywiązać się z jej postanowień, gdyż spółka (...), jeszcze przed podpisaniem tej umowy, posiadała zadłużenia podatkowe i zajęcia komornicze, co przeświadcza o złej kondycji finansowej działalności prowadzonej przez oskarżonego i braku możliwości realizacji stawianych w umowie warunków. Pomimo tego, że oskarżony w dniu 3 października 2022r. otrzymał pierwszą transzę z umowy zlecenia z firmą (...), to przeznaczył ją na zobowiązania spółki, czyli pokrycie zajęć komorniczych i opłatę podatku VAT. O ile można przyznać rację skarżącemu, że w kwestii podatku VAT należności te wpłacane były niejako automatycznie, to oskarżony miał wszak świadomość tego, że w przypadku wpływu jakichkolwiek środków finansowych na jego konto będą one przeznaczone na spłaty zadłużeń w zakresie prowadzonych egzekucji komorniczych, jak również w zakresie zaległości w płatnościach należnych podatków. Co istotne jednak to, jak przyznał sam oskarżony, nawet w przypadku otrzymania przelewu od firmy (...) i uzyskania jej w ramach płatności podzielonej, a zatem z zastrzeżeniem, że z uzyskanych pieniędzy można było pokrywać tylko należności publicznoprawne, to oskarżony miał możliwość zapłacić z tych funduszy należności podatku VAT należne od oskarżyciela posiłkowego, co więcej nie przeszkadzało mu to, aby w pozostałej części należność wypłacać w gotówce.

Kolejna transza wypłacona w dniu 27 października 2022r. również została przeznaczona na spłatę podatku VAT ale także na wypłatę gotówki z bankomatu, co miało już uniemożliwić ściągnięcie środków w ramach prowadzonej egzekucji komorniczej. Oskarżony dysponując jednakże gotówką wypłaconą z bankomatu nie przeznaczył jej w późniejszym czasie na wypełnienie zobowiązań z tytułu zawartej w dniu 4 listopada 2022r., a zatem w kilka dni później, umowy zlecenia z oskarżycielem posiłkowym. Zauważyć należy, iż pieniądze przeznaczone na realizację umowy - przelane w dwóch transzach przez firmę (...) - miały zabezpieczyć wykonanie umowy zlecenia, a mimo tego oskarżony środkami tymi zadysponował. Oskarżony wiedząc o fakcie, iż nie ma środków na koncie i mając świadomość tego, że wpływ jakichkolwiek środków pieniężnych na jego konto bankowe w pierwszej kolejności zostanie przeznaczony na spłatę zobowiązań dochodzonych w drodze egzekucji komorniczej oraz na spłatę zaległych podatków i mając świadomość, że nie będzie miał możliwości sfinansowania zlecenia podpisał taką umowę w dniu 4 listopada 2022r. z oskarżycielem posiłkowym nie informując o tym oskarżyciela posiłkowego, iż w rzeczywistości nie posiada zgromadzonych środków finansowych na realizację złożonego zamówienia, a tym samym obciążył oskarżyciela posiłkowego ewentualnym niepowodzeniem podejmowanych przez siebie przedsięwzięć i zmusił do swoistego kredytowania własnej działalności przez inny podmiot. Na żadnym etapie współpracy oskarżony nie poinformował oskarżyciela posiłkowego o tym fakcie, że nie posiada środków na wypłatę dla oskarżyciela posiłkowego w związku z realizacją złożonego zamówienia, co więcej pieniądze otrzymywane od spółki (...) z przeznaczeniem na ten cel wykorzystywał na własne cele. Oskarżony mając świadomość sytuacji w jakiej znajduje się prowadzona przez niego działalność gospodarcza zapewnił oskarżyciela posiłkowego, że ten otrzyma wynagrodzenie za wykonane produkty. Słusznie zatem sąd rejonowy uznał, że już na tym etapie oskarżony zdawał sobie sprawę, że nie ma możliwości wywiązania się ze zlecenia zawartego z oskarżycielem posiłkowym, a mimo to doprowadził do podpisania takiej umowy zapewniając o wypłacalności swojej firmy. W istocie rację należy przyznać sądowi orzekającemu, iż spłata jednej faktury dokonanej na rzecz firmy oskarżyciela posiłkowego miała na celu wzbudzenie zaufania u oskarżyciela posiłkowego i miała doprowadzić do tego, aby oskarżyciel posiłkowy nie wstrzymał produkcji lecz zrealizował całe zamówienie, które było wykonywane w odstępach tygodniowych, wystawiane były faktury i rozliczenia również miały następować w takim terminie.

Podkreślenie wymaga, iż brak jest logiki w linii obrony oskarżonego, który wskazywał, iż zwrócił się do firmy (...) o wypłatę zaliczki w granicach 70.000 zł, która miała być pobrana w ten sposób, że 10% z każdych otrzymanych kwot oskarżony przeznaczy na przygotowanie się do zlecenia - ale nie tego już zawartego z firmą (...) lecz tego ewentualnego przyszłego zlecenia na kwotę dwukrotnie przekraczającą wartość zawartego kontraktu. Nie sposób uznać za wiarygodne tych wyjaśnień oskarżonego, gdyż w transzy przekazanej przez E. w dniu 3 października 2022r. oskarżony otrzymał 27.060 zł natomiast w transzy z 27 października 2022r. oskarżony otrzymał 61.702,95 zł a zatem podpisując już w dniu 4 listopada 2022r. umowę zlecenia z oskarżycielem posiłkowym, dysponował kwotą, o której mówił, czyli 70.000 zł, którą miał przeznaczyć na przygotowanie stanowisk w firmie. Zauważyć należy, iż po zawarciu umowy oskarżony otrzymał w dniu 5 grudnia 2022r. od E. kolejną kwotę 92.564,86 zł a zatem przyjmując za prawdziwe jego wcześniejsze twierdzenia, kwota ta już w całości winna być przeznaczona na rozliczenie z oskarżycielem posiłkowym, gdyż kwota około 70.000 zł, która była mu niezbędna na przygotowanie produkcji została już przez niego otrzymana przed datą zawarcia kontraktu z oskarżycielem posiłkowym.

Prawidłowe są również ustalenia sądu orzekającego, iż pomimo tego, że oskarżony otrzymał kolejne transze od spółki (...) w dniach 5 grudnia 2022r. oraz 3 kwietnia 2023r. to nie zrealizował należności wobec oskarżyciela posiłkowego.

„Działanie sprawcy określone w art. 286 § 1 k.k. jako doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem, sprowadza się do trzech wymienionych w tym przepisie sposobów: wprowadzenie w błąd, wyzyskanie błędu, wyzyskanie niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Jeżeli chodzi o dwa pierwsze sposoby działania, to zawsze przy ich stosowaniu warunkiem zrealizowania skutku jest błąd po stronie pokrzywdzonego. Może to być błąd co do osoby, błąd co do rzeczy, błąd co do zjawiska lub zdarzenia. W sytuacji wprowadzenia w błąd sprawca wywołuje w świadomości pokrzywdzonego fałszywe wyobrażenie ( rozbieżność między rzeczywistością ), zaś w przypadku wyzyskania błędu ta rozbieżność już istnieje, a sprawca nie koryguje jej lecz korzysta z tego błędu dla uzyskania przez siebie, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, niekorzystnej dla pokrzywdzonego decyzji majątkowej”- wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2002r. w sprawie sygn. akt IV KKN 135/00.

„Niekorzystne rozporządzenie mieniem ( jako znamię przestępstwa oszustwa - art. 286 § 1 k.k. ), ogólnie rzecz ujmując, oznacza przy transakcjach pogorszenie sytuacji majątkowej rozporządzającego i jest szersze od pojęcia szkoda i strata. Niekorzystność nie oznacza niepowetowalności szkody. Nie wyklucza niekorzystności rozporządzenia okoliczność, iż szkoda może być naprawiona, a w szczególności że pokrzywdzonemu przysługuje roszczenie cywilne. Wywiązanie się z zobowiązania w części oznacza także niekorzystność rozporządzenia mieniem, a w skrajnych przypadkach nawet spełnienia świadczenia wzajemnego w całości, np. pokrzywdzony otrzymuje całe świadczenie, tyle że ze zwłoką i gdyby je otrzymał w ustalonym terminie, mógłby przeprowadzić inną zyskowną dla niego transakcję lub zapłacić w terminie za zobowiązania, dysponując właśnie środkami, które sądził iż otrzyma w określonym w oszukańczej transakcji terminie”- J.Satko. Glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2000r. w sprawie sygn. akt V KKN 267/00.

Odnośnie zarzutu obrazy przepisów prawa procesowego to jest art. 410 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k., to sąd odwoławczy również nie podzielił stanowiska obrońcy oskarżonego. Ponadto w uzasadnieniu wniesionej apelacji obrońca oskarżonego podniósł, że poczynione przez Sąd I instancji ustalenia na podstawie dowolnie i wybiórczo ocenionych dowodów zostały poczynione wbrew zasadzie wynikającej z art. 5 § 1 i 2 k.p.k., czego nie można podzielić.

Wbrew stanowisku obrońcy oskarżonego wyjaśnienia oskarżonego nie stanowią równoprawnej wersji zdarzenia, której przez pryzmat zasady wynikającej z art. 5 § 2 k.p.k. należałoby dać przymiot pierwszeństwa. Stanowią one jedynie dowód w sprawie, który jest oceniany, jak każdy inny, w kontekście całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Nie można się zgodzić, że w tej sprawie zastosowanie winna znaleźć zasada in dubio pro reo, bowiem sąd orzekający takich wątpliwości nie nabrał. Należy jednoznacznie stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do zastosowania zasady wynikającej z art. 5 § 2 k.p.k., gdyż wątpliwości takie po analizie zgromadzonego materiału dowodowego nie pojawiły się, a Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny tego materiału i wysnuł właściwe wnioski prowadzące do uznania winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu. Podkreślić należy, że dyrektywa in dubio pro reo kierowana jest do organów procesowych i dotyczy ewentualnych wątpliwości, które miałby powziąć organ procesowy, w tym przypadku Sąd. Nie chodzi tutaj w żadnym wypadku o wątpliwości jakie zgłasza jedynie strona, w tym przypadku oskarżony - wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2000r. w sprawie sygn. akt III KKN 60/98.

W sprawie niniejszej bezsprzecznym pozostaje, że Sąd meriti wątpliwości takich nie powziął, albowiem wynika to z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Skarżący w żaden sposób nie przekonał, że Sąd I instancji obraził treść normy sformułowanej w przepisie art. 5 § 2 k.p.k., bo rozstrzygnął pojawiające się wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawa ta może być skutecznie użyta, jeżeli w sprawie pojawią się wątpliwości co do przebiegu zdarzeń, po drugie wątpliwości te muszą ujawnić się po stronie sądu orzekającego, a po trzecie sąd ten mimo tych wątpliwości rozstrzygnie je na niekorzyść oskarżonego.

Sąd odwoławczy stwierdza, iż nie został naruszony zakaz in dubio pro reo, nie są bowiem miarodajne tego rodzaju wątpliwości ogólnie wskazane, a zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć. W wypadku zatem, gdy ustalenie faktyczne zależne jest od dania wiary temu lub innemu dowodowi albo tej lub innej grupie dowodów, czy też np. dania wiary lub odmówienia wiary wyjaśnieniom oskarżonego, nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobody ocen (...) lub też przekroczenia przez sąd tych granic i wkroczenia w sferę dowolności ocen - postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2014r. w sprawie sygn. akt SDI 43/14. Nie dające się usunąć wątpliwości, o jakich traktuje przepis art. 5 § 2 k.p.k., to nie istnienie w dowodach sprzecznych wersji zdarzenia, ale brak możliwości rozstrzygnięcia między nimi przy użyciu zasad oceny dowodów. Dopiero gdy sprzeczności nie da się rozstrzygnąć, to jest wątpliwości usunąć, wtedy wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. W niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Sąd I instancji dokonał pełnych ustaleń w oparciu o materiał dowodowy i nie było żadnych kwestii, które budziłyby wątpliwości sądu.

Nie sposób zgodzić się z wywodami obrońcy oskarżonego zawartymi w części wstępnej uzasadnienia apelacji, iż Sąd I instancji zgromadził materiał dowodowy prawidłowo ale ocenił go w kontekście przyjętych założeń poczynionych skrajnie na niekorzyść oskarżonego i nie sposób zgodzić się ze stwierdzeniem obrońcy oskarżonego, że sprawa ma charakter wyłącznie cywilny i nie powinna być rozpoznana w kontekście zarzutów karnych.

Za niezasadny uznano zarzut naruszenia art. 410 k.p.k., bowiem zawarty w tym przepisie nakaz uwzględnienia wszystkich ujawnionych okoliczności nie może być utożsamiony z koniecznością oparcia ustaleń faktycznych na wszystkich ujawnionych dowodach, w tym także na tych, które zostały przez organ procesowy ocenione krytycznie. Organ ten ma jedynie obowiązek objąć orbitą swych rozważań całokształt ujawnionych okoliczności, a następnie jest jego prawem poczynić ustalenia faktyczne już jedynie w oparciu o te z nich, które wynikają z dowodów ocenionych jako wiarygodne, nie zaś z całego, często przecież wzajemnie sprzecznego, materiału dowodowego - postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 stycznia 2019r. w sprawie sygn. akt III K 215/18. Konstruowanie prawdziwych ustaleń faktycznych musi opierać się na dowodach wiarygodnych, a dowody niewiarygodne temu celowi nie służą. Pominięcie określonych dowodów przy konstruowaniu ustaleń faktycznych jest rezultatem dokonanej oceny dowodów, nie oznacza to, że nie dokonano ich oceny w ogóle a tym samym nie świadczy o naruszeniu art. 410 k.p.k.

Tak też postąpił sąd rejonowy w przedmiotowej sprawie, nadając walor wiarygodności dowodom wskazującym na sprawstwo oskarżonego, a odmawiając tego waloru dowodom mającym świadczyć o jego niewinności. Twierdzenie, że sąd rejonowy pominął istotną część materiału dowodowego oraz pozostawił go poza podstawą ustaleń faktycznych jest zupełnie nieuprawnione.

Jak prawidłowo ustalono w dniu 26 września 2022r. spółka (...) zawarła z firmą oskarżonego (...) umowę zlecenia na wykonanie stalowych wsporników transportowych. Zauważyć należy, iż z istoty umowy zlecenie winna ona być wykonana przez zleceniobiorcę a w § 12 umowy zlecenia wskazano, iż w sprawach nieuregulowanych w umowie stosuje się przepisy kodeksu cywilnego. W dniu 4 listopada 2022r. została natomiast zawarta umowa zlecenia pomiędzy spółką (...) sp. z o.o. a zleceniobiorcą spółką (...) sp. z o.o., przedmiotem której było wykonanie stelaży stalowych z materiału powierzonego przez zleceniodawcę przy płatności przed wydaniem każdej partii towaru gotowej do wysyłki na podstawie ilości, partia około 1.250 sztuk na tydzień ( k. 12 ).

Zasadnie zatem podniesiono, iż oskarżony winien zapłacić oskarżycielowi posiłkowemu zanim odebrał od niego - nawet pierwszą - partię towaru, czego nie czynił. Oskarżony twierdzi, że „ W umowie zlecenia było napisane, że płatność nastąpi przed wydaniem elementów gotowych. Tę umowę zlecenia przygotował sam pan H., dlatego był taki zapis. Tę umowę, którą podpisałem przygotował najpierw H. i wtedy pojawiła się rozmowa, że nie mam takiej możliwości płacenia przed odbiorem. Wydaje mi się, że to były nasze wspólne ustalenia, że doszliśmy do porozumienia, że ta płatność nastąpi jednak po wystawieniu faktury i po kilku odbiorach. Wydaje mi się, że ta rozmowa miała miejsce wtedy kiedy podpisywaliśmy tę umowę, nie pamiętam dlaczego nie dokonaliśmy od razu zmiany w tej umowie zgodnie z naszym ustaleniem. Może to kwestia, że się znaliśmy wcześniej, była to kwestia zaufania”.

Pierwsze wydanie zgodnie z dokumentem „wydanie zewnętrzne” ( k.13 ) nastąpiło w dniu 10 listopada 2022r. ( 60 sztuk ) a następne w dniach 15 listopada 2022r. ( 50 sztuk ), 16 listopada 2022r. ( 55 sztuk ), 16 listopada 2022r. ( 97 sztuk ), 17 listopada 2022r. ( 90 sztuk ), 17 listopada 2022r. ( 60 sztuk ), 18 listopada 2022r. ( 75 sztuk ), 18 listopada 2022r. ( 100 sztuk ), 19 listopada 2022r. ( 200 sztuk ), 21 listopada 2022r. ( 90 sztuk ), 21 listopada 2022r. ( 95 sztuk ), 22 listopada 2022r. ( 145 sztuk ), 23 listopada 2022r. ( 130 sztuk ), 23 listopada 2022r. ( 150 sztuk ), 24 listopada 2022r. ( 130 sztuk ), 24 listopada 2022r. ( 100 sztuk ), 24 listopada 2022r. ( 130 sztuk ), 25 listopada 2022r. ( 70 sztuk ), 25 listopada 2022r. ( łącznie 195 sztuk ), 28 listopada 2022r. ( 130 sztuk ), 28 listopada 2022r. ( 130 sztuk ), 28 listopada 2022r. ( łącznie 130 sztuk ), 29 listopada 2022r. ( 25 sztuk ), 1 grudnia 2022r. ( 130 sztuk ), 1 grudnia 2022r. ( 130 sztuk ), 2 grudnia 2022r. ( 150 sztuk ), 7 grudnia 2022r. ( łącznie 1.200 sztuk ), 8 grudnia 2022r. ( 160 sztuk ) – ( k. 14 – 43 ), a oskarżony odebrał towar kwitując stwierdzeniem „towar odebrałem bez zastrzeżeń ilościowych i jakościowych”.

Faktura została wystawiona przez oskarżyciela posiłkowego w dniu 25 listopada 2022r. na kwotę 28.191,60 zł ( k. 44 ) tytułem należności za 672 stelaże stalowe z kątownika - szlif oraz za 115 stelaże stalowe z kątownika - bez szlifu z datą płatności 7 dni tj. do dnia 2 grudnia 2022r. Ta należność została przez oskarżonego zapłacona w dniu 5 grudnia 2022r. Nie rozliczył natomiast faktur wystawionych w dniach 28 listopada 2022r., dwóch z 6 grudnia 2022r., 8 grudnia 2022r. ( k. 46 -49 ).

Zgodnie z art. 738 § 1 k.c. przyjmujący zlecenie może powierzyć wykonanie zlecenia osobie trzeciej tylko wtedy, gdy to wynika z umowy lub ze zwyczaju albo gdy jest do tego zmuszony przez okoliczności.

W wypadku takim obowiązany jest zawiadomić niezwłocznie dającego zlecenie o osobie i o miejscu zamieszkania swego zastępcy i w razie zawiadomienia odpowiedzialny jest tylko za brak należytej staranności w wyborze zastępcy. Powyższe wskazuje, iż bez zgody i wiedzy spółki (...) oskarżony nie mógł zawrzeć umowy zlecenia z innym wykonawcą, stąd bezzasadne jest twierdzenie obrońcy oskarżonego, że w żadnym miejscu umowy zastrzeżenie takie nie zostało zawarte. Co więcej z pisma spółki (...) z dnia 17 lipca 2024r. ( k. 86 ) wynika, iż spółka zakupiła metal jako surowiec i przekazała zlecenie na produkcję firmie (...), która bez zgody spółki (...) podzlecała wykonanie zamówienia innym podmiotom, w tym także oskarżycielowi posiłkowemu.

Z analizy danych na rachunku bankowym ( k. 116 płyta CD ) wynika, iż spółka (...) w 4 transzach przelała środki finansowe w łącznej kwocie 195.348,16 zł ( k. 93-96 ). Po otrzymaniu środków w dniu 3 października 2022r. na kwotę 27.060 zł oskarżony wykonał dwa przelewy na pokrycie zajęć komorniczych na kwotę 16.455,51 zł oraz przelew na podatek VAT w kwocie 6.223,80 zł oraz wybrał w bankomacie kwotę 4.300 zł. Po otrzymaniu kolejnego przelewu w dniu 27 października 2022r. na kwotę 61.702,95 zł na koncie została zablokowana kwota 11.537,95 zł na poczet podatku VAT a kwota 48.000 zł została wybrana gotówką w bankomacie. Trzeci przelew w wysokości 92.564,86 zł wpłynął w dniu 5 grudnia 2022r. i została pobrana z niego zaliczka podatku VAT w kwocie 17.308,88 zł, został wykonany przelew dla spółki (...) kwocie 21.892,03 zł oraz przelew dla firmy (...) w kwocie 28.191,60 zł, a kwota 28.000 zł została wypłacona gotówką. W dniu 3 kwietnia 2023r. wpłynął przelew w kwocie 14.020,35 zł i z tego została pobrana zaliczka na podatek VAT w kwocie 2.621,69 zł, a kwota 5.600 zł została wybrana z bankomatu. Rachunek spółki (...) od momentu rozpoczęcia współpracy z firmą (...) utrzymywany był na zasadzie salda zbliżonego do zera.

W istocie zatem oskarżony przed podpisaniem umowy z oskarżycielem posiłkowym posiadał środki finansowe, które zostały przez niego przeznaczone na pokrycie jego wcześniejszych zobowiązań podatkowych oraz należności ściąganych w drodze egzekucji komorniczej, jak również w części wypłacił je w bankomacie gotówką. Jedyna opłacona faktura na rzecz oskarżyciela posiłkowego została w istocie uregulowana po otrzymaniu przez oskarżonego środków finansowych od spółki (...) w ramach trzeciej transzy, a pozostałe środki wypłacał w gotówce oraz przeznaczał na inne wydatki. Taka postawa oskarżonego niewątpliwie świadczy o świadomym i umyślnym działaniu z zamiarem kierunkowym prowadzącym nie tylko do osiągnięcia korzyści majątkowej ale również do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzonego, który w niejaki sposób „kredytował” działalność gospodarczą oskarżonego.

Z relacji oskarżyciela posiłkowego ( k. 134 - 135 ) wynika, iż oskarżony przy odbiorze wytworzonego już produktu stwierdził, że na tę chwilę nie ma pieniędzy, nie ma czym zapłacić i zobowiązał się, że zapłaci za towar jak otrzyma zapłatę od swojego zleceniodawcy. W późniejszych rozmowach oskarżony przez cały czas zapewniał, że ureguluje należność, jak tylko otrzyma pieniądze od zleceniodawcy i trwało to jakiś czas. W kontakcie ze świadkiem S. E. oskarżyciel posiłkowy ustalił, że oskarżony dostał zapłatę za produkty, które odebrał od niego i dostarczył firmie (...), a mimo tego nie dokonał z nim rozliczenia.

Z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego H. - O. ( k. 152 - 153 ) wynika jakie oskarżony posiada jeszcze na dzień sporządzenia pisma czyli 11 czerwca 2025r. zaległości podatkowe ( zaległości podatkowe to sytuacja, w której podatek nie został zapłacony w terminie ) i wskazał na zaległości od IV kwartału 2022r. do III kwartału 2023r. Nie świadczy to w żaden sposób o tym, że należności z tytułu podatku VAT na datę sporządzenia umowy z oskarżycielem posiłkowym nie istniały ( które przerodziły się w późniejszym czasie w zaległości ), bowiem jak wynika z analizy rachunku bankowego to właśnie podatek VAT był przez oskarżonego uiszczany, a nadto już w dniu otrzymania pierwszej transzy ( w dniu 3 października 2022r. ) oskarżony wykonał dwa przelewy z tytułu prowadzonej egzekucji komorniczej, co świadczy o złej kondycji finansowej firmy oskarżonego.

Powyższe prawidłowe ustalenia sądu rejonowego wskazują, iż nie doszło do żadnych uchybień w zakresie ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Bezzasadne zatem pozostają zarzuty obrońcy oskarżonego, iż sąd orzekający w niniejszej sprawie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych i poczynił ustalenia na podstawie pewnych założeń, które są błędne i nie wynikają ze zgromadzonego materiału dowodowego.

Zasadnie również - w ocenie sądu odwoławczego - Sąd I instancji nie podzielił linii obrony oskarżonego, iż to oskarżyciel posiłkowy przyczynił się do zerwania współpracy między spółką oskarżonego a spółką (...) w ten sposób, że nieprawidłowo i nieterminowo wykonywał zlecone prace. Nieprawdziwe są także twierdzenia obrońcy oskarżonego, iż fakt utraty zlecenia od spółki (...) przyczynił się do utraty płynności finansowej spółki oskarżonego, gdyż w istocie oskarżony otrzymał od spółki (...) blisko 200.000 zł a pieniądze pochodzące z przelanych w czterech transzach środków zostały przez niego przekazane na spłatę długów komorniczych, należności podatkowych, jak również wypłacone zostały w gotówce.

Nie sposób także uznać za zasadny zarzutu obrońcy oskarżonego, iż brak uwzględnienia w ustaleniach stanu faktycznego korespondencji mailowej prowadzonej ze spółką (...) przez oskarżonego wpłynął na treść wydanego rozstrzygnięcia, a tym samym podzielić zasadność zarzutu obrazy przepisu art. 410 k.p.k., gdyż w istocie dokumenty, które wskazał w zarzucie apelacji obrońca oskarżonego na okoliczności związane z kontaktami i współpracą ze spółką (...) nie miały znaczenia orzeczniczego dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Stanowisko powyższe dotyczy także dokumentacji, która została załączona do apelacji obrońcy oskarżonego.

Bezsprzecznym bowiem w sprawie pozostaje, iż spółka (...) w całości zapłaciła oskarżonemu za dostarczony jej towar, w tym również w zakresie ostatniej transzy, kiedy to oskarżony podnosił, iż spółka (...) jest mu jeszcze winna kwotę około 14.000 zł i kwota ta została uiszczona w dniu 3 kwietnia 2023r. ( 14.020,35 zł ). Uzyskana łącznie od spółki (...) kwota 195.348,16 zł bez wątpienia pozwoliłaby oskarżonemu na systematyczne wywiązywanie się z zobowiązań z tytułu zawartej umowy zlecenia z oskarżycielem posiłkowym. Podkreślenia wymaga, iż spółka (...) zapłaciła za cały dostarczony towar pomimo tego, iż oskarżony podnosi, że towar nie spełniał kryteriów jakości, a czego przy odbiorze wszak nie zgłaszał.

Duża część zarzutów apelacji oraz ich uzasadnienia odnosi się do kwestii nieuwzględnienia przy analizie dowodów przedłożonej w dniu 3 listopada 2025r. przez oskarżonego korespondencji mailowej z firmą (...). Wskazać należy, iż dokumentacja ta nie przeświadcza o braku możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności karnej oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu. Skarżący obrońca oskarżonego podnosi okoliczności związane z zawarciem umowy z firmą (...), kwestie dokonywanych uzgodnień między oskarżonym oraz spółką (...), kwestie związane z realizacją umowy zawartej między spółką (...) a oskarżonym, kwestie ustaleń co do zaliczek wypłacanych oskarżonemu, z których miał poczynić wydatki na przygotowania do wykonania umowy, a nie przeznaczać te pieniądze na podwykonawców, kwestie związane z podnoszonymi zastrzeżeniami, co do jakości wykonanych profili oraz co do ilości dostarczonych profili, a także kwestie związane z rozliczeniami pomiędzy spółką oskarżonego a spółką (...). Zdaniem obrońcy oskarżonego brak uwzględnienia korespondencji mailowej miał przeświadczać o naruszeniu przepisu art. 410 k.p.k. i w związku z tym z oparciem ustaleń o niepełny materiał dowodowy, w tym pominięciu dowodów na korzyść oskarżonego, jednakże w żaden sposób skarżący nie wykazał, w jaki sposób podnoszone przez niego uchybienie miało wpłynąć na treść wyroku.

W toku kontroli instancyjnej ustalono, że zarówno korespondencja mailowa przedłożona przez oskarżonego w dniu 3 listopada 2025r., jak również korespondencja załączona do apelacji obrońcy oskarżonego, która nie została przedłożona przed Sądem I instancji, bądź też w części powiewająca załączoną już korespondencję, a także dowody z dokumentów załączonych do apelacji, których również oskarżony nie przedłożył przed Sądem I instancji nie są stricte związane z zarzucanym oskarżonemu czynem i nie świadczą o braku możliwości pociągnięcia go do odpowiedzialności karnej. Co prawda sąd odwoławczy dopuścił dowód z załączonej dokumentacji, jednakże wynikające z niej ustalenia nie wpływają na ocenę karno - prawną dokonaną przez Sąd I instancji, gdyż - podobnie jak zawnioskowane dowody w postaci zeznań świadków - miały wykazywać sposób wydatkowania przez oskarżonego uzyskanych środków finansowych od spółki (...), które to środki oskarżony przeznaczał na inne wydatki, niż rozliczenia z pokrzywdzonym, a do takich wniosków doszedł także Sąd I instancji.

Konkludując, okoliczności związane ze współpracą z firmą (...), kwestie nawiązania współpracy, jej realizacji, ewentualnych nieprawidłowości z wywiązaniu się z umowy, nie wpływają na ocenę karno - prawną zachowania oskarżonego. Jak już wyżej wskazano oskarżony zawarł umowę zlecenia z firmą (...) i zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego bez zgody tej firmy nie mógł podzlecać innym podmiotom wykonania umowy. To na oskarżonym spoczywał obowiązek realizacji zamówienia, do którego zobowiązał się podpisując umowę. Oskarżony nie dysponując środkami finansowymi i zakładając, że owe otrzyma od spółki (...) zawarł umowę zlecenia z oskarżycielem posiłkowym i w sytuacji kiedy nie dysponował środkami finansowymi - co zostało bezsprzecznie wykazane zgromadzonym materiałem dowodowym - w niejaki sposób wywarł na oskarżycielu posiłkowym obowiązek finansowania prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Oskarżony wyjaśnił, że „przy tym pierwszym zleceniu miało być takie koło zamknięte, że oskarżyciel posiłkowy wykonuje zlecenie, pan H. miał spawać i szlifować, ja później te ramki odbierałem i czyściłem, woziłem do lakierni, transportowałem do firmy (...). Wówczas wystawiałem fakturę E., oni mieli mi zapłacić a ja z tych pieniędzy miałem rozliczać się z panem H.. (…) Ja miałem ustalony dłuższy okres do zapłaty u pana H. niż E. miało okres płatności z faktury dla mnie. Ja dostarczałem surowiec panu H.. Pan H. wiedział, że jest podwykonawcą. Nikt nie zakładał, że jak E. nie zapłaci to ja nie zapłacę panu H..”.

Co istotne jednak zawierając taką umowę z oskarżycielem posiłkowym nie poinformował go o tym fakcie, iż realizacja płatności nastąpi dopiero wówczas kiedy firma (...) dokona płatności i nie pozostawił oskarżycielowi posiłkowemu możliwości podjęcia decyzji, czy zgadza się na takie warunkowe/niepewne finansowanie, a zatem w pewien sposób przyjmuje na siebie ryzyko gospodarcze związane z realizacją podpisanej umowy. Okoliczności te zostały dopiero przez oskarżonego ujawnione w toku wykonywania umowy, kiedy to oskarżyciel posiłkowy domagał się płatności za kolejne wystawione faktury i dopiero wówczas oskarżony przyznał, że pieniędzy tych nie posiada. Nie jest prawdą twierdzenie oskarżonego, iż powodem nie zapłacenia oskarżycielowi posiłkowemu było to, że nie płaciło mu E.. Analiza danych zawartych na rachunku bankowym wskazuje jednakże, iż oskarżony posiadał środki finansowe, które były w czterech transzach wypłacane przez firmę (...), jednakże spłacał swoje długi, uiszczał należne podatki, wydawał pieniądze na swoje cele ale co istotne wypłacał także gotówkę i w żaden sposób nie płacił za wykonane już przez oskarżyciela posiłkowego usługi.

Sąd odwoławczy nie podziela zatem stanowiska obrońcy oskarżonego, że przedłożona korespondencja, z którą Sąd I instancji się zapoznał - co wynika z zapisu protokołu rozprawy z dnia 3 listopada 2025r. ( na podstawie art. 394 § 1 i 2 k.p.k. uznano za ujawnione bez odczytywania dane o osobie i karalności oskarżonego oraz dowody zawnioskowane w akcie oskarżenia do odczytania na rozprawie i inne podlegające odczytaniu z akt, a inne dowody podlegające ujawnieniu w toku rozprawy zostały ujawnione w trybie art. 405 § 4 k.p.k. ), jednakże sąd orzekający nie ma obowiązku powoływania się na wynikające z nich ustalenia w stanie faktycznym, jeżeli nie mają one wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Sąd ma jedynie objąć analizą cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i na podstawie tej analizy wysnuć wnioski, a skarżący obrońca oskarżonego nie wykazał, aby analiza dokonana przez sąd rejonowy nie dotyczyła całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stąd podniesiony zarzut należy uznać za bezzasadny.

Skarżący obrońca oskarżonego stara się wykazać, iż przedłożona korespondencja - obrazująca przebieg współpracy spółki (...), zarówno przed zawarciem umowy z oskarżycielem posiłkowym, jak również po tej dacie - ma wykazywać, że współpraca ta przebiegała w sposób nieprawidłowy, umówione zaliczki były wypłacane z opóźnieniem, były nieprawidłowości z realizacją zamówienia oraz wykonaniem elementów stalowych, spóźnioną realizacją płatności. Skarżący zamierza wykazać tymi dowodami, że dokumentacja obrazująca współpracę między spółką (...) a spółką oskarżonego, nie wskazuje, że z otrzymywanych środków finansowych oskarżony miał pokrywać należności podwykonawcy. Zauważyć należy, iż spółka (...) w żaden sposób nie została poinformowana o tym, że oskarżony nie realizuje umowy zlecenia zgodnie z podpisaną umową lecz zawarł umowę zlecenia z oskarżycielem posiłkowym, stąd podnoszony przez obrońcę oskarżonego zarzut jest zupełnie bezzasadny.

Sąd I instancji oddalił wniosek dowodowy obrońcy oskarżonego o przeprowadzenie dowodu zeznań świadków Z. D. i J. O. na okoliczność rozliczeń z oskarżonym, przebiegu współpracy, wynajęcia hal, wydatkowania pieniędzy oraz organizowania pracy na rzecz E. albowiem kwestie te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i wniosek zmierzał w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania.

Skarżący podnosi, iż stanowisko Sądu I instancji było błędne, bowiem dowód z przesłuchania obu świadków miał znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż świadkowie mieli zeznawać na okoliczności wskazujące na sposób wydatkowania i rodzaj nakładów poczynionych na przygotowania do wykonania zlecenia na rzecz spółki (...) ze środków wypłaconych zaliczkowo w październiku 2022r. W ocenie sądu odwoławczego stanowisko sądu meriti było prawidłowe i również powielony w apelacji wniosek o przesłuchanie w charakterze świadków Z. D. i J. O. oddalił. W ocenie sądu odwoławczego dowód ten nie jest przydatny dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a co więcej okoliczności związane z tezą dowodową zostały przez sąd odwoławczy w toku postępowania wyjaśnione w drodze przesłuchania oskarżonego, a tym samym dalsze prowadzenie dowodu z zeznań świadków stało się zbędne.

Oskarżony w ramach prowadzonej działalności gospodarczej winien także przewidzieć kwestie związane z możliwością poniesienia fiaska gospodarczego w związku z zawartą umową z firmą (...), czy też możliwością rozwiązania umowy, jednakże okoliczność ta nie powinna i nie może obciążać innego podmiotu jakim jest oskarżyciel posiłkowy. Inną sprawą jest rozstrzyganie na drodze postępowania cywilnego kwestii związanych z niewywiązaniem się umowy pomiędzy firmą oskarżonego a firmą (...), a czym innym jest wprowadzenie w błąd co do sytuacji oskarżyciela posiłkowego. Oskarżony zawierając umowę z oskarżycielem posiłkowym wprowadził go w błąd co do możliwości wywiązania się w przyszłości z zobowiązań wynikających z zawartej umowy, gdyż opierał swoje założenia na niepewnym zdarzeniu, jakim było otrzymywanie środków finansowych od firmy (...), która to w efekcie z uwagi na nieprawidłowe wykonywanie zlecenia wypowiedziała umowę, jednakże nie poinformował o tym oskarżyciela posiłkowego, dając mu tym samym możliwość podjęcia decyzji, czy chce zawierać taką niepewną umowę, czy też godzi się na ryzyko że za wykonaną pracę nie otrzyma wynagrodzenia.

Niezgodne z prawdą są twierdzenia obrońcy oskarżonego, że sąd meriti poczynił dowolną ocenę materiału dowodowego ustalając, że w dacie zawarcia umowy z oskarżycielem posiłkowym oskarżony posiadał różne zadłużenia i twierdząc, że zadłużenia te powstało dopiero w styczniu 2023r., gdyż jak wynika z dokładnej analizy, którą dokonał sąd rejonowy, już w październiku 2022r. oskarżony dokonywał przelewów na rzecz kancelarii komorniczej, a zatem wówczas te długi już istniały. Nieprawdziwe są również twierdzenia związane z faktem, że zadłużenia na rzecz urzędu skarbowego powstały dopiero w styczniu 2023r. jako zadłużenia z IV kwartału 2022r., gdyż jak wynika z pisma urzędu skarbowego istotnie od IV kwartału 2022r. są zaległości podatkowe natomiast, jak już wyżej wskazywano jest to odmienne pojęcie niż należności podatkowe, które również w dacie zawarcia umowy były ściągane z konta oskarżonego, a o fakcie ukrywania środków i braku możliwości egzekwowania długu świadczy postawa oskarżonego, który sukcesywnie wypłacał wszystkie środki w gotówce po ich wpłynięciu na konto.

Nie podziela także sąd odwoławczy stanowiska obrońcy oskarżonego, że skoro w dacie zawarcia umowy oskarżyciel miał podpisany kontrakt na kwotę około 700.000 zł, a z tytułu zawartej umowy zlecenia z oskarżycielem posiłkowym winien zapłacić mu kwotę około 390.000 zł, to miał prawo mając już podpisany kontrakt na kwotę prawie dwukrotnie przewyższającą umówione z oskarżycielem posiłkowym wynagrodzenie do założenia, że wywiąże się z tego zobowiązania, jak również miał prawo do pokrywania swoich wydatków w pierwszej kolejności, czynienia dalszych inwestycji, czy też wydatkowania chociażby na zadłużenie z tytułu zajęcia komorniczego.

Skarżący zarzuca sądowi rejonowemu, że sąd nie ustalił jaka była całkowita kwota zadłużenia, ani czy przekazana kwota z rachunku bankowego przez oskarżonego nie wyczerpywała w całości roszczeń wierzyciela, jednakże nie ma to znaczenia dla rozstrzygnięcia w tej sprawie, a sam obrońca oskarżonego w toku postępowania przed Sądem I instancji nie wnosił o przeprowadzenie takiego dowodu.

Kontrola instancyjna wykazała, iż ocena prawna dokonana przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie jest ze wszech miar prawidłowa, stąd brak podstaw do wzruszenia słusznego orzeczenia.

Wniosek

- o zmianę poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mu czynu

ewentualnie

- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonego nie znalazły także uznania zgłoszone wnioski. Brak także uzasadnienia przez obrońcę oskarżonego podstawy prawnej umorzenia postępowania.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Aktualne dane z KRK.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Dowód brany pod uwagę z urzędu na każdym etapie postępowania.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Zasądzono na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonego J. W. oraz od oskarżyciela posiłkowego H. S. koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym po ½ części, w tym opłaty, które wymierzono w kwocie 100 zł od oskarżyciela posiłkowego oraz w kwocie 180 zł od oskarżonego. Orzeczenie oparto o przepis art. 636 § 1 k.p.k., który stanowi, że w sprawach z oskarżenia publicznego, w razie nieuwzględnienia środka odwoławczego, wniesionego wyłącznie przez oskarżonego lub oskarżyciela posiłkowego, koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi na ogólnych zasadach ten, kto wniósł środek odwoławczy, a jeżeli środek ten pochodzi wyłącznie od oskarżyciela publicznego - koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa, a zgodnie z § 2 w razie nieuwzględnienia środków odwoławczych wniesionych przez co najmniej dwa uprawnione podmioty, stosuje się odpowiednio art. 633.

Zgodnie z przepisem art. 633 k.p.k. koszty procesu przypadające od kilku oskarżonych lub oskarżycieli prywatnych albo posiłkowych, jak również od oskarżonych i oskarżycieli, sąd zasądza od każdego z nich według zasad słuszności, mając w szczególności na względzie koszty związane ze sprawą każdego z nich.

W myśl art. 13 ust. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych w razie nieuwzględnienia środka odwoławczego wniesionego przez oskarżyciela posiłkowego albo prywatnego sąd wymierza za postępowanie odwoławcze opłatę w wysokości od 60 zł do 240 zł.

PODPIS

SSO Adriana Skorupska

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 17 listopada 2025r. w sprawie sygn. akt II K 576/24.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐co do winy

☐co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐Uchylenie

☒Zmiana

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 17 listopada 2025r. w sprawie sygn. akt II K 576/24.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐Uchylenie

☒Zmiana