Wyrok z 25 marca 2026, sygn. II AKa 350/25

Przewodnicząca

sędzia SA Karina Maksym (spr.)

Sędziowie:

SA Wojciech Kopczyński

SA Iwona Hyła

Protokolant

Magdalena Golyszny

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 350/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 12 maja 2025 r., sygn. akt IV K 77/23

Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

Granice zaskarżenia

Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

obrońca zarzucił zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.k., która miała wpływ na jego treść polegającą na sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenie dowodów, skutkującą błędem w ustaleniach faktycznych poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że O. Ł. na etapie składania wniosku o przyznanie dofinansowanie na rzecz (...) Sp. z o.o. działała umyślnie i z zamiarem bezpośrednim.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie wykazała, aby Sąd I instancji wyrokując w sprawie oskarżonej O. Ł. dopuścił się uchybienia wytkniętego w apelacji obrońcy przy zaznaczeniu, że ogólnikowość zarzutu apelacyjnego i brak rzeczywistego wykazania ewentualnego wpływu typowanych błędów w ocenie dowodów na treść zaskarżonego wyroku, nie pozwalała na pogłębione analizy, bo wiązać by się to musiało z ponownym referowaniem stanu sprawy, a nie taka jest rola sądu odwoławczego. Sąd Apelacyjny nie dostrzega nieprawidłowości w zaskarżonym orzeczeniu, w tym w zakwestionowanych przez obrońcę częściach tyczących się oceny wyjaśnień oskarżonej O. Ł., czy świadka E. O. w szczególności, że zostały one uwzględnione na korzyść oskarżonej w aspekcie choćby uznania obniżonego stopnia jej zawinienia z powodu szczególnego okresu związanego z pandemią koronawirusa i funkcjonowania w owym czasie podmiotów gospodarczych na niecodziennych zasadach, co tyczyło się również (...) Sp. z o.o., w której funkcję wiceprezes zarządu i głównej księgowej pełniła O. Ł., mając z tej racji pełną wiedzę o sytuacji majątkowej Spółki i niespłaconych obciążeniach finansowych, w tym o charakterze publicznoprawnym z tytułu zaległości podatkowych oraz składek na ubezpieczenie społeczne. Skarżący przecząc wyrokowym ustaleniom faktycznym posługuje się wyłącznie ogólnikami i tezami stawianymi bez pokrycia w zgromadzonym materiale dowodowym, ignorując jednocześnie wszystkie obciążające O. Ł. dowody, w tym wyjaśnienia samej oskarżonej, która nie przeczyła czynnościom wykonawczym znamionującym występek jej przypisany z art. 297 § 1 k.k., ale i zeznania świadków m.in. E. O. czy F. U.. Pomija także skarżący w sposób tendencyjny zasadnicze dla rozstrzygnięcia sparwy okoliczności, w tym płynące z zalegających w aktach dokumentów w postaci wniosku podpisanego osobiście i wyekspediowanego przez oskarżoną, w którym potwierdziła prawdziwość zawartych w nim danych, w tym brak określonych publicznoprawnych zaległości Spółki, co warunkowało uzyskanie wnioskowanego wsparcie finansowego, które ostatecznie wypłacono na sumę 234.352,44 zł,

nadmienić należy, że podkreślane przez obrońcę współdziałanie w przygotowaniu wniosku innych osób, w tym prezesa zarządu F. U., dyrektora handlowego J. Z. czy E. O., nie ekskulpowało oskarżonej. Nie była to także okoliczność nie dostrzeżone przez Sąd I instancji, który interpretował ten fakt na jej korzyść. W realiach kontrolowanej sprawy przygotowanie i gromadzenie danych służących sporządzeniu rzeczonego wniosku przez inne osoby nie mogło mieć i nie miało znaczenia dla podstaw przypisania oskarżonej O. Ł. przestępstwa z art. 297 § 1 k.k., którego znamiona dopełniła ekspediując sporządzony i podpisany przez siebie profilem zaufanym wniosek z dnia 29 kwietnia 2021 roku w M., w celu uzyskania dla (...) Sp. z o.o. z siedzibą w M. od Powiatowego Urząd Pracy w M. dysponującego środkami publicznymi, dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenie społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID — 19, a który zawierał poświadczające nieprawdę oświadczenie o niezaleganiu przez (...) Sp. z o.o. w regulowaniu zobowiązań podatkowych i składek na ubezpieczenie społeczne, co dotyczyło okoliczności o istotnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku, a co więcej złożone zostało przez oskarżoną pod rygorem odpowiedzialności karnej. Towarzyszył jej przy tym jasno sprecyzowany cel uzyskania określonego dofinansowania dla Spółki i pełna świadomość nieprawdziwości danych, które podała na temat owego braku zaległości po stronie Spółki, w sytuacji gdy już podatkowe wynosiły ponad 171 tys. zł. Obowiązująca w tym szczególnym czasie pandemii koronawirusa uproszczona procedura ubiegania się o wsparcie finansowe dla podmiotów gospodarczych ze środków publicznych stworzyła warunki do nadużyć, a w realiach sprawy niniejszej do popełnienia przez oskarżoną przypisanego jej przestępstwa,

reasumując w toku postępowania pierwszoinstancyjnego nie doszło do obrazy typowanego w zarzucie apelacyjnym art. 7 k.p.k., do którego skuteczności nie wystarczy przeciwstawienie dowodom, na których bazował sąd meriti, dowodów przeciwnych. Niezbędne jest jeszcze wykazanie, że dowody przyjęte w osnowie wyrokowych ustaleń faktycznych zostały ocenione dowolnie pozostając w sprzeczności czy to z zasadami doświadczenia życiowego, logicznego rozumowania, czy wskazaniami wiedzy, a temu zadaniu analizowany środek odwoławczy nie sprostał bazując wyłącznie na polemicznej argumentacji, która nie mogła zyskać uznania instancji odwoławczej.

Wniosek

o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzucanego czynu

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

niezasadność zarzutu skutkowała bezpodstawnością idącego za nim wniosku odwoławczego.

3.2.

Prokurator zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonej O. Ł. stawiając zarzuty:

naruszenia prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej z art. 233 § 1 i 6 k.k. poprzez jego niezastosowanie i wyrażenie błędnego poglądu, że czyn oskarżonej wypełnia jedynie znamiona art. 297 § 1 k.k., a co uniemożliwiało warunkowe umorzenie postępowania,

obrazy art. 624 § 1 k.k. poprzez zwolnienie oskarżonej od kosztów sądowych.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

zgodzić się należało z prokuratorem, że ze wszech miar błędne było stanowisko Sądu I instancji przypisującego oskarżonej O. Ł. przestępstwo z art. 297 § 1 k.k. z pominięciem kumulatywnego wypełnienia przez nią znamion występku z art. 233 § 1 i 6 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Z treści pisemnych motywów wyroku można wnosić, że zdaniem Sądu meriti przyjęty w podstawie prawnej przepis art. 297 § 1 k.k. miał mieć charakter szczególny względem art. 233 § 1 k.k., stąd ten ostatni nie mógł znajdować zastosowania. Z tym stanowiskiem nie sposób się zgodzić w sytuacji gdy jednocześnie Sąd I instancji ustala, co wprost wyraził w opisie czynu, że O. Ł. fałszywe oświadczenie, o jakim w nim mowa, złożyła będąc pouczona o skutkach podania we wniosku nieprawdy, a zatem grożącej jej za to odpowiedzialności karnej. Prawidłowość tego wyrokowego ustalenia faktycznego winna zatem skutkować przypisaniem oskarżonej adekwatnych inkryminowanych zachowań wypełniających znamiona zarówno czynu z art. 297 § 1 k.k., jak i z art. 233 § 1 i 6 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Brak było jakichkolwiek uzasadnionych powodów, aby uznać, że znajdowała tutaj zastosowanie zasada lex specialis derogat legi generali, skoro przepisy art. 297 § 1 k.k. i art. 233 § 1 i 6 k.k. nie pozostają w relacji przepisu szczególnego i ogólnego, nie zachodzi tu także pomijalny zbieg przepisów, czy sytuacja w której zachowanie dopełniające znamiona z art. 233 § 1 i 6 k.k. należało traktować jako czyn współukarany (uprzedni lub następczy). Przestępstwa, o jakich mowa chronią różnorodzajowe dobra prawne, tj. obrotu gospodarczego i interesów majątkowych uczestników obrotu cywilnoprawego, tu środków pieniężnych pozostających w dyspozycji instytucji publicznych (art. 297 § 1 k.k.), z drugiej zaś wymiaru sprawiedliwości (art. 233 § 1 i 6 k.k.). W realiach sprawy oskarżonej ich zakresy niewątpliwie krzyżują się, ale nie pokrywają. Całkowitą rację należy zatem przyznać apelującemu prokuratorowi, że Sąd meriti dopuścił się oczywistej obrazy prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonej O. Ł. w punkcie 1 zaskarżonego wyroku w rozumieniu art. 438 pkt. 1 k.p.k., a co miało oczywisty wpływ na treść wyroku,

przypomnieć zatem należy, że odpowiedzialności karnej na podstawie art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 233 § 6 k.k. podlega ten, kto składa fałszywe oświadczenie, jeżeli przepis ustawy przewiduje możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej. Przestępstwo z art. 233 § 1 i § 6 k.k. może polegać na działaniu (podanie nieprawdy) lub na zaniechaniu (zatajenie prawdy). W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, a w szczególności analizując treść wypełnionego, podpisanego i wyekspediowanego przez oskarżoną wniosku z dnia 29 kwietnia 2021 roku nie ulega kwestii, że zawierał on fałszywe oświadczenie, że (...) Sp. z o.o. nie zalegała na ustaloną datę z zobowiązaniami podatkowymi i składkami na ubezpieczenie społeczne, które złożyła pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe oświadczenie, o czym została pouczona na podstawie przepisu rangi ustawowej tj. art. 15 zzb ust. 10 pkt. 3 i ust. 11 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych,

całkowitą rację należało zatem przyznać apelującemu prokuratorowi, że O. Ł. działając umyślnie i z zamiarem bezpośrednim kierunkowym wyczerpała swoim inkryminowanym zachowaniem znamiona występku z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 233 § 1 i § 6 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. W efekcie Sąd odwoławczy uzupełnił opis przestępstwa i jego kwalifikację prawną, a co w konsekwencji wykluczyło możliwość warunkowego umorzenia wobec oskarżonej postępowania karnego o przypisane jej finalnie przestępstwo z uwagi na to za występek z art. 233 § 1 i 6 k.k. grozi kara przekraczająca w górnej granicy 5 lat pozbawienia wolności,

w tej sytuacji Sąd Apelacyjny -przy zastos. art. 11 § 3 k.k. na mocy art. 233 § 1 k.k. - wymierzył oskarżonej karę 1 roku pozbawienia wolności kierując się dyrektywami sądowego wymiaru kary przewidzianymi w art. 53 k.k., oceniając stopień winy i społecznej szkodliwości popełnionego przestępstwa jako znaczne, przy uwzględnieniu jego zaplanowanego i przemyślanego charakteru, znaczną wartość uzyskanych tą drogą środków finansowych, ale i kumulatywną kwalifikację prawną podwyższającą zawartość kryminalną przestępstwa. Z drugiej strony jako okoliczności łagodzące uwzględniono uprzednią niekaralność oskarżonej i niebudzący do tej pory właściwy tryb życia, a co za tym idzie i pozytywną prognozę kryminologiczno-społeczną przemawiającą za orzeczeniem środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej oskarżonej kary pozbawienia wolności na ustalony okres próby. W ocenie sądu, zastosowanie probacji jest wystarczające dla osiągnięcia celów wychowawczych i zapobiegawczych względem O. Ł. i odpowiada wyrażonej w art. 58 § 1 k.k. dyrektywie pierwszeństwa kar wolnościowych. W sytuacji obciążeń finansowych nałożonych na oskarżoną, brak było powodów do jednoczesnego nałożenia na nią kary grzywny, o co wnosił prokurator, a do czego względy wychowawcze i zapobiegawcze także nie skłaniały,

na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązano oskarżoną do informowania kuratora na piśmie o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku. Środek ten ma oddziaływać wychowawczo na nią i zapewnić kontrolę jej zachowania w okresie próby. Nadmienić należy, że orzeczenie co najmniej jednego z obowiązków przewidzianych w art. 72 § 1 k.k. ma charakter obligatoryjny w razie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Na mocy art. 46 § 1 k.k. orzeczono wobec O. Ł. obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w części poprzez zapłatę na rzecz Powiatowego Urzędu Pracy w M. kwoty 20.000 złotych. Orzeczenie jej w pełnej wysokości, o co wnioskował prokurator w apelacji, nie znajdowało uzasadnienia w zdawkowej argumentacji przywołanej na poparcie tego żądania. Pamiętać przy tym trzeba, że beneficjentem wsparcia finansowego stanowiącego przedmiot przestępstwa nie była sama oskarżona a (...) Sp. z o.o. Dla zadośćuczynienia zatem celowi postępowania karnego, o jakim stanowi art. 2 § 1 pkt. 3 k.p.k., wystarczające było orzeczenie o częściowym obowiązku naprawienia szkody,

w ocenie Sądu Apelacyjnego tak ukształtowane rozstrzygnięcia penalne spełnią cele wychowawcze i zapobiegawcze kary i będą wystarczające do wdrożenia oskarżonej do przestrzegania porządku prawnego, a także wpłyną na kształtowanie prawidłowych postaw społeczeństwa wobec prawa,

w zakresie zarzutu prokuratora odnośnie bezpodstawnego zwolnienia oskarżonej w zaskarżonym wyroku od kosztów sądowych, utracił on obecnie rację bytu wobec orzeczenia reformatoryjnego zapadłego w instancji odwoławczej, a co obligowało do oszacowania na nowo opłaty należnej od oskarżonej za obie instancje i obciążenia jej wydatkami tego postępowania.

Wniosek

o zmianę punktu 1 wyroku poprzez uzupełnienie opisu czynu i jego kwalifikacji o znamiona art. 233 § 1 i 6 k.k. i przyjęcie tego przepisu w podstawie prawnej skazania i wymiaru kary, którą należało orzec w zaproponowanym przez prokuratora kształcie

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

zasadność zarzutu apelacyjnego skutkowała adekwatnymi zmianami w zakresie winy oskarżonej i reakcji karnej na przypisane jej finalnie przestępstwo, częściowo zgodnymi z intencjami prokuratora, co wyjaśniono powyżej.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w niezmodyfikowanej części.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

orzeczenie co do sprawstwa i winy oskarżonej O. Ł. w zakresie przypisania jej czynu z art. 297 § 1 k.k., wbrew zarzutom apelującego obrońcy, nie przekonały Sądu Apelacyjnego niezależnie od konieczności skorygowania punktu 1 wyroku w kierunku niekorzystnym dla oskarżonej na skutek zasadnej apelacji prokuratora,

natomiast zwolnienie O. Ł. w zaskarżonym wyroku od wydatków postępowania pierwszoinstancyjnego zostało merytorycznie w pisemnych motywach wyroku uzasadnione, czego nie była zdolna podważyć ogólnikowa w tej części argumentacja zaoferowana w apelacji prokuratora.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w punkcie 1 uznał oskarżoną O. Ł. za winną tego, że w dniu 29 kwietnia 2021 roku w M., w celu uzyskania dla (...) Sp. z o.o. z siedzibą w M. od Powiatowego Urząd Pracy w M. dysponującego środkami publicznymi, pod rygorem odpowiedzialności karnej przewidzianej w art. 15 zzb ust. 10 pkt. 3 i ust. 11 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, przedłożyła wniosek o „udzielenie dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenie społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID — 19” zawierający poświadczające nieprawdę oświadczenie o niezaleganiu przez (...) Sp. z o.o. w regulowaniu zobowiązań podatkowych i składek na ubezpieczenie społeczne dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla wypłaty wnioskowanego wsparcia finansowego w kwocie 234.352,44 zł, tj. czynu wyczerpującego ustawowe znamiona występku z art. 233 § 1 i 6 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to wymierzono jej karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie - na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 70 § 1 k.k. - warunkowo zawieszono na okres 2 lat próby, na mocy art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązując oskarżoną do informowania kuratora na piśmie o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy, licząc od daty uprawomocnienia się wyroku, a nadto na mocy art. 46 § 1 k.k. orzeczono wobec niej obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w części poprzez zapłatę na rzecz Powiatowego Urzędu Pracy w M. kwoty 20.000 złotych.

Zwięźle o powodach zmiany

powody zmiany zaskarżonego wyroku omówiono w sekcji 3.2 formularza uzasadnienia.

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

od oskarżonej zasądzono na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe obejmujące opłatę za obie instancje w kwocie 180 złotych oraz wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20 złotych,

apelujący obrońca domagając się zwolnienia oskarżonej od kosztów postępowania odwoławczego, które mają symboliczną wysokość, poza ogólnikami nie przedstawia żadnych przekonujących argumentów, dla których należałoby uznać, że nie będzie ona w stanie zapłacić zasądzonej z tego tytułu sumy 200 złotych. Truizmem jest twierdzenie, że konieczność wszczęcia i prowadzenia procesu karnego zaistniała wyłącznie dlatego, że oskarżona złamała porządek prawny, stąd musi się też liczyć z konsekwencjami, jakie z tego wynikną w tym o charakterze finansowym związanymi z koniecznością zwrócenia kosztów postępowania prowadzonego w sprawie.

PODPIS

SSA Iwona Hyła SSA Karina Maksym SSA Wojciech Kopczyński

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonej

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

rozstrzygnięcie z punktu 1 zaskarżonego wyroku

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

rozstrzygnięcie z punktu 1 zaskarżonego wyroku

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana