Zarządzenie z 14 lipca 2026, sygn. VII GC 454/25

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego Katowice-Wschód w Katowicach

z dnia 26 czerwca 2026 r.

Pozwem wniesionym do tut. Sądu powód H. S. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) S.A. w V. kwoty 4.914,73 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 8 listopada 2024 r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu według norm przepisanych. Uzasadniając żądanie pozwu powód wskazał, że powyższej kwoty dochodzi tytułem niewypłaconej części odszkodowania za naprawę pojazdu marki I. o nr rej. (...), który uległ szkodzie w wyniku kolizji drogowej z dnia 23 października 2024 r.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany (...) S.A. w V. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko pozwany wskazał, iż prowadził postępowanie likwidacyjne, jako ubezpieczyciel sprawcy szkody. Pozwany podkreślił jednak, że stosowane przez powoda stawki za roboczogodzinę przewyższają stawki średnie. Zdaniem pozwanego wypłacone przez niego odszkodowanie pozwalało na przywrócenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 23 października 2024 r. miało miejsce zdarzenie drogowe, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki I. (...) o nr rej. (...). Sprawca wypadku posiadał w chwili zdarzenia ważna polisę wykupioną u pozwanego.

/dowód: okoliczność bezsporna; dokumentacja fotograficzna (k. 36-39)/

W dniu 24 października 2024 r. powód zawarł z poszkodowanym umowę cesji wierzytelności z polisy OC sprawcy szkody. Zgodnie z umową cedent na warunkach w niej określonych przelał na rzecz cesjonariusza swoją wierzytelność z tytułu odszkodowania należnego za naprawę pojazdu przysługującą cedentowi w związku ze szkodą komunikacyjną z 23 października 2024 r. likwidowaną przez pozwanego.

/dowód: umowa cesji wierzytelności z polisy OC sprawcy (k. 8)/

W dniu 5 listopada 2024 r. sporządzona została kalkulacja naprawy na kwotę 37.335,74 zł netto (45.922,96 zł brutto). Zastosowana stawka za roboczogodzinę prac wyniosła 180 zł netto. Powód w dniu 2 grudnia 2024 r. wystawił na rzecz poszkodowanego fakturę VAT o nr (...) na kwotę 45.922,96 zł brutto tytułem usługi blacharsko - lakierniczej w związku ze szkodą o nr (...).

/dowód: kalkulacja naprawy z 5 listopada 2024r. (k. 9-11); faktura VAT nr (...) (k. 15)/

Pozwany w związku z uznaniem swojej odpowiedzialności wypłacił odszkodowanie w łącznej kwocie 32.421,01 zł. Zgodnie z uwagami do kalkulacji naprawy pozwany uznał stawkę za roboczogodzinę prac w kwocie 70 zł oraz nie uznał kosztu z tytułu części zamiennych w postaci śrub (kod części (...), (...) i (...)).

/dowód: pismo pozwanego z dnia 7 listopada 2024r. (k. 12); pismo pozwanego z 12 listopada 2024 r. (k. 13); potwierdzenie przelewu bankowego z dnia 24 stycznia 2025 r. (k. 14); zweryfikowana kalkulacja naprawy (k. 16-18); 33-35/

Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, których moc dowodowa nie budziła wątpliwości Sądu. Również żadna ze stron nie zakwestionowała skutecznie ich wiarygodności i prawdziwości. W ustaleniu stanu faktycznego sprawy kluczowe znaczenie miała nadto treść opinii biegłego sądowego ds. motoryzacji w zakresie określenia wysokości obowiązujących stawek za roboczogodzinę prac, oraz w zakresie elementów mocowania wykładziny drzwi przednich prawych w postaci śrub, które stanowiły oś sporu w niniejszym postępowaniu. Opinia ta została sporządzona w sposób merytoryczny, ze szczegółowym objaśnieniem wszystkich elementów składających się na jej treść, a ponadto została sporządzona przez osobę o znacznym, stopniu wiedzy fachowej co biegły udowodnił sporządzając opinię główną oraz opinię uzupełniającą. Ustalenia biegłego w tym zakresie Sąd w pełni podziela i traktuje je jako własne, bez konieczności ich szczegółowego powielania

Na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 k.p.c. Sąd postanowił pominąć dowód z opinii biegłego sądowego N. T. sporządzonej do sprawy prowadzonej przed tut. Sądem o sygn. VII GC 802/24. Opinia ta była nieprzydatna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, wobec powołania biegłego sądowego w sprawie niniejszej. Zauważyć należy, że opinia sporządzona przez innego biegłego została sporządzona do innej sprawy, dotyczyła innego pojazdu, innego terenu oraz czasu. Biegły, który sporządził opinię w niniejszej sprawie miał za zadanie sporządzić opinię w oparciu o materiał zgromadzony w aktach niniejszej sprawy, więc opinia ta była opinią najbardziej celowaną w przypadek niniejszej sprawy, a tym samym najbardziej oddawała prawdziwość ustaleń faktycznych.

Jednocześnie Sąd zdecydował się na powołanie biegłego sądowego w osobie T. D., mimo że powód wnioskował o niepowoływanie ww. biegłego. Zauważyć jednak należy, iż Sąd takim wnioskiem nie jest związany, a powód nie przedstawił żadnych okoliczności uzasadniających niepowołanie ww. biegłego. Sam fakt zgłoszenia przez stronę takiego wniosku nie pozbawia Sądu możliwości wyboru osoby biegłego, albowiem zgodnie z zasadą swobodnego kierowania postępowaniem dowodowym to Sąd decyduje o doborze środka dowodowego oraz osoby biegłego, kierując się przede wszystkim jego kwalifikacjami, doświadczeniem zawodowym oraz przydatnością do sporządzenia opinii w sprawie. Wniosek strony nie ma w tym zakresie charakteru wiążącego i może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zostaną wykazane konkretne okoliczności podważające zdolność biegłego do wydania bezstronnej i rzetelnej opinii.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo podlegało częściowemu uwzględnieniu.

Nie było sporu pomiędzy stronami postępowania co do zaistnienia zdarzenia szkodzącego oraz zasady odpowiedzialności pozwanego. Spór dotyczył wysokości roszczenia zgłoszonego przez powoda.

Oceniając zasadność powództwa Sąd w pierwszej kolejności z urzędu dokonał oceny zasadności legitymacji procesowej powoda, który wywodził swoją legitymację czynną z umowy przelewu wierzytelności (cesji), który stosownie do art. 509 k.c. jest umową, na podstawie której dotychczasowy wierzyciel (cedent) przenosi na rzecz osoby trzeciej (cesjonariusza) ogół uprawnień przysługujących mu ze stosunku prawnego łączącego go z dłużnikiem. Przedmiotem przelewu co do zasady może być wierzytelność istniejąca, którą cedent może swobodnie rozporządzać. Weryfikacja przedłożonych dokumentów umowy przelewu wierzytelności pozwoliła stwierdzić, że powód skutecznie nabył przedmiotową wierzytelność.

Odpowiedzialność ubezpieczyciela za szkody wynikające z wypadków komunikacyjnych ma charakter gwarancyjny. Ubezpieczyciel odpowiada w granicach odpowiedzialności sprawcy szkody zakreślonych treścią art. 436 k.c. Podstawą odpowiedzialności gwarancyjnej ubezpieczyciela jest umowa obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych uregulowana w art. 822 i n. k.c. oraz w art. 34 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (zwana dalej „u.b.k.”). Zgodnie z tymi przepisami przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela (art. 822 § 4 k.c.). Z kolei stosownie do treści art. 34 ust. 1 u.b.k. z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Za szkodę powstałą w związku z ruchem pojazdu mechanicznego uważa się również szkodę powstałą podczas i w związku z: 1) wsiadaniem do pojazdu mechanicznego lub wysiadaniem z niego; 2) bezpośrednim załadowywaniem lub rozładowywaniem pojazdu mechanicznego; 3) zatrzymaniem lub postojem pojazdu mechanicznego. (art. 34 ust. 2 u.b.k.).

Z treści art. 361 § 1 i 2 k.c. wynika nakaz respektowania zasady pełnego odszkodowania w granicach adekwatnego związku przyczynowego (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2001 r., sygn. akt III CZP 68/01). Zadaniem odszkodowania jest skompensowanie poniesionej szkody. Nie może ono jednak przewyższać faktycznie poniesionej szkody.

Pozwany w toku postępowania zakwestionował jedynie wysokość stawki w kwocie 180 zł za roboczogodzinę prac oraz koszty części zamiennych w postaci śrub (kod części (...), (...) i (...)). Podkreślić należy, iż rozstrzygnięcie sporu w tym zakresie niewątpliwie wymagało wiadomości specjalnych wobec czego największe znaczenie miała opinia biegłego sądowego, która zawierała spójne, logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wywody, zaś kompetencje i kwalifikacje biegłego, jeśli chodzi o dziedzinę, z perspektywy której oceniał materiał procesowy, także nie budziły wątpliwości. Biegły w sporządzonej opinii w zawartej tabeli wskazał, że warsztaty nieautoryzowane ustalały stawki z zakładami ubezpieczeń na poziomie od 100 do 140 zł w województwie (...) w 2024 r. i stawki w poszczególnych rejonach województwa nie różniły się między sobą. Strona pozwana zastosowała z kolei stawkę w kwocie 70 zł netto, która była poniżej przedziału stosowanych stawek. W kosztorysie powoda zastosowana została natomiast stawka 180 zł netto za roboczogodzinę, zatem stawka przekraczająca przedział stosowanych stawek na rynku. Podkreślić należy, że stawka ta nie musi być stawką średniorynkową. Sąd stanął na stanowisku, że w przypadku wypadku samochodowego stawka nie powinna w sposób rażący wykraczać poza stawki panujące na danym rynku. Rekompensata szkody nie może bowiem prowadzić do wzbogacenia poszkodowanego. Podkreślić należy, że naprawa odbywała się z OC, a nie z AC. Treść umowy ubezpieczenia nie wyznacza zatem sposobu kompensacji szkody. Poszkodowany miał prawo wyboru warsztatu naprawczego i nie był zobligowany do korzystania z sieci naprawczej warsztatów współpracujących z ubezpieczycielem. Naprawa nie mogła jedynie prowadzić do rażącego wzbogacenia warsztatu dokonującego naprawy. Dlatego też stawka za roboczogodzinę prac nie mogła w sposób rażący odbiegać od stawek ogólnie przyjętych na rynku lokalnym. Biorąc pod uwagę fakt, iż z tabeli zawartej przez biegłego opinii wynika, że stawki stosowane przez warsztaty ustalone zostały w przedziale od 100 do 140 zł, Sąd zastosował stawkę właśnie w kwocie 140 zł, gdyż stawka 180 zł zastosowana przez powoda jednak w sposób znaczący odbiegała od górnej stawki wskazanej przez biegłego sądowego.

Odnosząc się do pozycji w kosztorysie powoda zakwalifikowanych do naprawy i wymiany, oraz lakierowania wskazać należy, że strona pozwana uznała w całości z jednym, słusznym w ocenie Sądu, wyjątkiem, tj. wskazując zestaw mocowania wykładziny drzwi przednich prawych za niezasadny do wymiany. Podkreślić należy, jak słusznie wskazał biegły, że są to śruby, które można demontować i montować ponownie. Stwierdzić zatem należało, że śruby te, a konkretnie ich wycena, nie wchodziły w niezbędny zakres naprawy.

W związku z powyższym Sąd zasądził tytułem naprawy kwotę 3.038 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 24 listopada 2024 r. do dnia zapłaty.

Z uwagi na to, że strona powodowa wnosiła o zasądzenie kwoty 4.914,73 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 8 listopada 2024 r., Sąd w punkcie II. sentencji wyroku oddalił powództwo w pozostałym zakresie. Odnosząc się do oddalenia powództwa w zakresie daty naliczania odsetek podkreślić należy, że jak stanowi art. 817 § 1 k.c. ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku. Z uwagi na fakt, iż zdarzenie miało miejsce w dniu 23 października 2024 r. odsetki należało zasądzić od dnia 24 listopada 2024 r., a nie od dnia 8 listopada 2024 r.

O kosztach procesu rozstrzygnięto na postawie art. 100 k.p.c., przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Wobec częściowego uwzględnienia powództwa Sąd dokonał stosunkowego rozdziału kosztów, zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 365,20 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, jak w pkt III. sentencji wyroku. Na koszty powoda złożyły się kwoty: 400 zł tytułem opłaty od pozwu, 900 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 786,72 zł tytułem wynagrodzenia biegłego sądowego. Na koszty pozwanego złożyła się kwota 900 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 1.554,33 zł tytułem wynagrodzenia biegłego sądowego. Przy uwzględnieniu, iż powód wygrał proces w 62% i wobec ustalenia poniesionych przez strony kosztów, powodowi przysługuje zwrot kosztów procesu w kwocie 365,20 zł.

Powyższa kwota zasądzona została wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty (art. 98 § 1 ¹ k.p.c.).

sędzia Sebastian Koczułap

VII GC 454/25

ZARZĄDZENIE

1.  Odnotować;

2.  Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego – pocztą tradycyjną;

3.  D.. 21 dni.

D., dnia 14 lipca 2026 r.

SSR Sebastian Koczułap