Uzasadnienie z 26 marca 2026, sygn. II W 302/25

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie ustalił następujący stan faktyczny:

H. Z. (1) w dniu 23 grudnia 2022 roku w godzinach wieczornych udał się do sklepu (...) przy ul. (...) w L., a następnie dokonał zaboru perfum o wartości 284,99 złotych z półek sklepowych, z którymi przeszedł za linię kas, chcąc opuścić sklep bez uiszczenia należnej opłaty. H. Z. (1) został ujęty jako sprawca kradzieży przez pracownika ochrony sklepu – W. R.. Po krótkiej chwili na miejsce przybył patrol Policji w składzie sierż. sztab. Ł. G. i st. post. Z. X.. Funkcjonariusze rozpoznali na miejscu sprawcę kradzieży – H. Z. (1), znanego im z wcześniejszych interwencji. Perfumy zostały odebrane w stanie nienaruszonym i trafiły ponownie do sprzedaży.

W dniu 14 czerwca 2022 roku H. Z. (1) wykonał połączenie na numer alarmowy 112 z numeru (...), informując, że K. X., która jest zawodową rodziną zastępczą dla małoletniej córki H. Z. (2) sprawuje nienależycie opiekę nad małoletnią, albowiem małoletnia pozostawiana jest sama sobie, bez opieki dorosłego, jak również ma liczne odparzenia na ciele. Ten telefon nie wynikał z troski o córkę. Do miejsca przebywania w/w małoletniej, tj. do S. (...), ul. (...) został wysłany przez dyżurnego KP Nieporęt m.in. funkcjonariusz Policji V. F. (2), który nie potwierdził okoliczności z zawiadomienia tj. niewłaściwie sprawowanej pieczy nad V. Z.. Nie była to jedyna interwencja służb podjęta na skutek zawiadomienia H. Z. (1) o rzekomych nieprawidłowościach w opiece nad jego córką u pani K. X..

H. Z. (1) ma 32 lata, według oświadczenia rozwodnik, ma córkę V. w wieku 4,5 lat, która przebywa w pieczy zastępczej. Wielokrotnie karany sądownie, k. 177-179, aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności. Parokrotnie hospitalizowany psychiatrycznie. W badaniu z października 2025 roku rozpoznano zaburzenia osobowości o typie osobowości dyssocjalnej oraz uzależnienie od substancji psychoaktywnych, nie rozpoznano natomiast choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego.

Stan zdrowia H. Z. (1) w czasie popełnienia zarzuconych mu w tym postępowaniu czynów nie znosił, ani nie ograniczał zdolności do rozpoznania ich znaczenia, ani zdolności do pokierowania swoim postępowaniem. Aktualny stan zdrowia H. Z. (1) – w czasie trwania postępowania – pozwalał na jego udział w czynnościach postępowania oraz na prowadzenia obrony w sposób samodzielny i rozsądny.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił przede wszystkim w oparciu o zeznania świadków: K. X. (k. 23-24, 278-278v), Ł. G. (k. 117v, 354-354v), Z. X. (k. 117v, 276v-277), V. F. (1) (k. 277-277v), L. Z. (k. 277v-278) oraz dokumentów w postaci: notatek urzędowych (k. 1, 2v, 20, 22, 338-338v, 340), pokwitowania (k. 3), dokumentacji medycznej (k. 40, 352, 388), kserokopii policyjnych notatników służbowych (k. 380-384) i opinii sądowo-psychiatrycznych z 28.03.2024 r., z 4.02.2023 r. oraz uzupełniającej z 18.12.2025 r. (k. 85-87 – tożsame na k. 103-105, 260-275 – tożsame na k. 208-223, 410-414). Przy rekonstrukcji faktów istotnych w sprawie Sąd uwzględnił w niewielkim zakresie wyjaśnienia obwinionego H. Z. (1) (k. 353v-354, 355).

Sąd dał wiarę zeznaniom świadków Ł. G., Z. X., V. F. (1) oraz L. Z., albowiem znalazły one potwierdzenie w pozostałym dostępnym materiale procesowym, były zborne i wzajemnie się uzupełniały. Sąd dokonując oceny zeznań w/w świadków miał na uwadze, iż w/w to funkcjonariusze Policji – formacji zaufania publicznego, którzy są zupełnie obcymi dla obwinionego osobami, bez interesu (majątkowego, osobistego, procesowego) w określonym rozstrzygnięciu sprawy. W ocenie Sądu nie ma żadnych racjonalnych powodów, dla których w/w mieliby pomawiać obwinionego o zachowanie, którego się nie dopuścił.

Sąd dał wiarę w pełnej rozciągłości zeznaniom świadka K. X., albowiem korespondowały one z dostępnymi w sprawie dokumentami urzędowymi w postaci notatek urzędowych oraz zeznaniami świadka V. F. (1). Kobieta od października 2021 roku sprawuje piecze prawną nad małoletnią córką obwinionego - V. Z.. Odkąd w/w małoletnia u niej przebywa obwiniony wielokrotnie wyzwał interwencje Policji pod pretekstem niewłaściwego sprawowania przez świadka opieki nad jego córką, jednak w sprawie nie ujawniono podstaw by zasadnie twierdzić, że w/w przez te fakty chce odwetu na obwinionym, wręcz przeciwnie świadek bardzo spokojnie i spójnie przedstawiła sytuację i zachowania H. Z. (1), które nie raz spowodowały interwencję Policji u niej w domu, a wespół z treścią notatek z k. 2, 238, 240 i zeznaniami świadka V. F. (1) pozwoliły one Sądowi dokonać kategorycznych ustaleń w zakresie przebiegu zdarzenia z 14 czerwca 2022 roku, w tym osoby dzwoniącej na numer alarmowy.

Sąd przyjął do ustaleń wnioski wynikające z opinii sądowo-psychiatrycznych z 28.03.2024 r., z 4.02.2023 r. oraz uzupełniającej z 18.12.2025 r., albowiem dowody te uznał za obiektywne i miarodajne. Ekspertyzy zostały sporządzone przez osoby o odpowiednim wyksztalceniu i doświadczeniu w zakresie opiniowania, wnioski wyrażone w opiniach są jasne i kategoryczne oraz należycie umotywowane. Jednocześnie wniosku w tych opiniach wyrażone przez biegłych są spójne. Formalny aspekt tych ekspertyz również nie budzi zastrzeżeń. Z uwagi na powyższa ocenę w/w dowodów posłużyły one do czynienia w tej sprawie ustaleń faktycznych.

Sąd natomiast nie oparł swoich ustaleń o treść opinii sądowo-psychiatrycznej z 10 stycznia 2024 roku (k. 65-69), albowiem nie zawierała ona kategorycznych wniosków.

Za przydatne dla sprawy Sąd uznał dokumenty urzędowe i inne nie mające tego charakteru, a włączone w poczet materiału dowodowego sprawy, albowiem zostały sporządzone przez uprawnione do tego podmioty, rzetelnie, a ich treść tworzy logiczną całość, gdyż dowody te są między sobą niesprzeczne i uzupełniają się wzajemnie, korespondując przy tym z zeznaniami przesłuchanych w sprawie świadków i częściowo z treścią wyjaśnień obwinionego. Jednocześnie wskazać trzeba, że żadna ze stron tego postępowania nie kwestionowała ich autentyczności ani prawdziwości zawartych w nich treści, podstaw ku temu nie znalazł także Sąd. Brak jest na tych dokumentach jakichkolwiek śladów podrobienia bądź przerobienia. Autentyczność i wiarygodność tych dokumentów nie była kwestionowana przez żadną ze stron, ani nie stoi w sprzeczności z żadnym innym dowodem, a tym samym nie budzi wątpliwości.

Nieprzydatny w sprawie okazał się być dowód z listy numerów H. Z. (1), z których to ww. kontaktował się z K. X. (k. 259) oraz informacja z Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie – Wydział Państwowego Ratownictwa Medycznego (k. 239), albowiem dowody te nic nie wniosły do sprawy.

Mianem wiarygodnych zostały obdarzone w nieznacznym zakresie wyjaśnienia H. Z. (1). Sad dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego w zakresie faktu, iż w dniu 23 grudnia 2022 roku był na terenie sklepu (...) w L. przy ul. (...), gdyż korespondowało to z poczynionymi w oparciu o pozostały materiał procesowy uznany za wiarygodny ustaleniami Sądu. W pozostałym zakresie Sąd nie uznał wyjaśnień H. Z. (1) za rzetelne, tj. odpowiadającym prawdzie, gdyż pozostawały w oczywistej sprzeczności z zeznaniami świadków oraz notatek urzędowych, na podstawie których to dowodów, jako obiektywnych w sprawie, skład orzekający zdecydował się czynić ustalenia. Wyjaśnienia obwinionego w części sprzecznej z w/w dowodami zostały uznane za niewiarygodne, w istocie stanowiące nieudolną linię obrony.

Sąd zważył, co następuje:

Materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie dał podstawy do przyjęcia, iż obwiniony H. Z. (1) swoim zachowaniem z 23 grudnia 2022 roku w drogerii (...) w L. przy ul. (...) wypełnił wszystkie ustawowe znamiona wykroczenia stypizowanego w art. 119 § 1 k.w., zaś zachowaniem z 14 czerwca 2022 roku w miejscowości X., a polegającym na tym, że wykonał połączenie na numer alarmowy w celu wywołania niepotrzebnej czynności funkcjonariuszy fałszywą informacją dotyczącą nienależycie sprawowanej opieki nad małoletnią córką V. przez jej opiekuna prawnego K. X., wprowadzając tym samym w błąd funkcjonariuszy Policji, znamiona wykroczenie z art. 66 § 1 pkt 1 k.w.

Artykuł 119 k.w. określa dwa wykroczenia, kradzież i przywłaszczenie cudzej rzeczy ruchomej. Oba te czyny stanowią wykroczenie, jeżeli wartość rzeczy aktualnie nie przekracza 800 złotych, przed 1 października 2023 r. – 500 złotych. Strona przedmiotowa kradzieży wskazuje, że czyn sprawcy polega na zaborze cudzej rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia. Sprawca ma wykonać czynność zaboru cudzej rzeczy, której towarzyszy cel przywłaszczenia. Zabór polega na przejęciu władztwa nad rzeczą. Oznacza to wyjęcie rzeczy spod władania właściciela (posiadacza) i objęcie jej przez sprawcę we władanie. Może ono nastąpić po przeniesieniu rzeczy z miejsca, w którym dotychczas się znajdowała, zgodnie z wolą sprawcy. Przejęcie rzeczy przez sprawcę we władanie zakłada uniesienie i przeniesienie rzeczy, zmianę położenia rzeczy, wzięcie w rękę, włożenie do swojej torby lub kieszeni lub przeniesienie w inne miejsce. Nie jest jednak konieczne wyniesienie rzeczy poza teren działania sprawcy (domu, sklepu, magazynu, ogrodzonego terenu). W ramach tych czynności może wystąpić usiłowanie, które jest karalne. Celem działania sprawcy jest przywłaszczenie, co oznacza, że zamierza on po zawładnięciu rzeczą postąpić z nią jak z własną, tzn. chce ją posiadać, przetworzyć, spieniężyć lub podarować komuś. Wszystkie te formy późniejszego zachowania są oznaką przywłaszczenia rzeczy. Z tym celem nie musi się łączyć chęć korzyści majątkowej (kradzież w celu podarowania rzeczy lub jej zniszczenia). Cudzą rzeczą jest każda rzecz, którą sprawca nie ma prawa wyłącznie rozporządzać. Może to być również rzecz stanowiąca współwłasność. Rzeczą w rozumieniu Kodeksu cywilnego (art. 45) jest przedmiot materialny. Według art. 47 § 7 k.w. (podobnie art. 115 § 9 k.k.) rzeczą ruchomą lub przedmiotem jest także polski lub obcy pieniądz lub inny środek płatniczy oraz dokument uprawniający do otrzymania sumy pieniężnej albo zawierający obowiązek wypłaty kapitału, odsetek, udziału w zyskach albo stwierdzenie uczestnictwa w spółce.

Bez wątpienia ustalony w sprawie stan faktyczny pozwolił uznać, iż obwiniony swoim zachowaniem z 23.12.2022 roku w L. wyczerpał znamiona w/w wykroczenia, albowiem dokonał kradzieży perfum o wartości 284.99 złotych. Czyn obwinionego jest zawiniony oraz społecznie szkodliwy. Obwiniony jest osobą dorosłą, jego poczytalność w chwili popełnienia czynu nie budziła wątpliwości podobnie jak świadomość działania sprzecznego z prawem. Sposób realizacji czynu, a w szczególności wskazane wyżej elementy świadczące o przemyślanym sposobie działania wskazują na wysoki stopień zawinienia. Natomiast sama szkodliwość czynu nie jest wysoka, wartość skradzionych rzeczy nie była znaczna, nie mniej jednak wszystkie powyższe elementy doprowadziły do realizacji znamion wykroczenia, za które winien on ponieść odpowiedzialność. Z uwagi jednak na upływ czasu, który na gruncie spraw wykroczeniowych pozwala pociągnąć sprawcę wykroczenia do odpowiedzialności, a został określony w art. 45 § 1 k.w., należało w zakresie tego czynu umorzyć postępowanie w oparciu o art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w.

Jeżeli chodzi o drugi z czynów zarzucony w tym postępowaniu obwinionemu to również należy podnieść w pierwszej kolejności, iż zgromadzone w sprawie dowody, zwłaszcza zeznania świadka K. X. i V. F. (1) oraz notatki urzędowe z k. 1, 2, 238 i 240 pozwoliły na poczynienie jednoznacznego ustalenia w zakresie wykonawcy połączenia na numer alarmowy w dacie 14.06.2022 roku, skutkującego podjęciem niepotrzebnej czynności przez funkcjonariuszy Policji, wprowadzonych tym telefonem H. Z. (1) w błąd co do potrzeby interwencji pod adresem K. X., która miała niewłaściwie zajmować się córką obwinionego.

Strona przedmiotowa art. 66 § 1 pkt 1 k.w. polega na dostarczeniu instytucji użyteczności publicznej albo organowi ochrony bezpieczeństwa, porządku publicznego lub zdrowia fałszywych informacji po to, aby wywołać ich zbędną czynność. Karalność takich zachowań jest ze społecznego punktu widzenia uzasadniona, gdyż w ramach tego przepisu chroni się nie tylko prawidłowe funkcjonowanie instytucji i organów publicznych, lecz także istotne interesy publiczne. Sprawca przez dążenie do wywołania zbędnej czynności takich instytucji lub organów publicznych zakłóca ich normalne działanie, wywołuje szkodę polegającą m.in. na kosztach zbędnej czynności, ale również – co jest szczególnie naganne – może w ten sposób utrudniać wykonanie przez te instytucje lub organy czynności, które są w tym czasie rzeczywiście potrzebne. Sprawca kieruje się przy tym niskimi pobudkami. Czyn polega bowiem na tym, że sprawca (ze złośliwości lub swawoli – w pierwotnej redakcji przepisu), chcąc wywołać niepotrzebną czynność fałszywym alarmem, informacją lub innym sposobem, wprowadza w błąd tę instytucję albo organ ochrony bezpieczeństwa, porządku publicznego lub zdrowia. Wykroczenie jest dokonane już z chwilą przedstawienia instytucjom lub organom fałszywej informacji lub w momencie wywołania fałszywego alarmu. Dla bytu tego wykroczenia skutek w postaci zrealizowania niepotrzebnej czynności nie jest potrzebny.

Przenosząc powyższe rozważania natury prawnej na grunt okoliczności faktycznych stwierdzonych w niniejszym postępowaniu należało przyjąć, że nie może być żadnej wątpliwości, że to obwiniony swoim zachowaniem z 14.06.2022 r. wypełnił znamiona w/w wykroczenia, albowiem wykonując połączenie na numer alarmowy z numeru (...) wywołał niepotrzebną czynność fałszywą informacją, a dotyczącą nienależycie sprawowanej opieki nad małoletnią córką V. przez K. X., czym niewątpliwie wprowadził w błąd funkcjonariuszy Policji. Na fakt, iż to H. Z. (1) zadzwonił tego dnia na numer 112 wskazują zeznaniami K. X., V. F. (1) oraz notatki urzędowej z k. 238, z której wynika wprost, iż to obwiniony dokonał tego zgłoszenia. Ustalenie Sądu w zakresie zamiaru towarzyszącego obwinionemu w dokonaniu fałszywego zawiadomienia, a nie troski o dziecko, zostało dokonane w oparciu o zeznania świadków K. X. i V. F. (3) oraz treści notatek urzędowych z k. 1 i 238 akt sprawy, a nadto z uwzględnieniem braku dowodów, aby H. Z. (1) miał jakiekolwiek podstawy przypuszczać, iż jego dziecku coś faktycznie zagraża i stwierdzenia podobnych zgłoszeń w tożsamym przedmiocie dokonanych przez H. Z. (1), o czym K. X. miała wiedzę m. in. od pracowników PCPR i na co również wskazał świadek V. F. (1). Przez wzgląd na powyższe dowody (ich merytoryczną zawartość) Sąd uzupełnił opis czynu zgodnie z ustaleniami i zakwalifikował w/w czyn jako wykroczenie z art. 66 § 1 pkt 1 k.w. Czyn obwinionego jest zawiniony oraz społecznie szkodliwy. Obwiniony jest osobą dorosłą, jego poczytalność w chwili popełnienia czynu nie budziła wątpliwości podobnie jak świadomość działania sprzecznego z prawem, co zostało potwierdzone opiniami biegłych sądowych z zakresu psychiatrii. Niemniej jednak, podobnie jak przy czynie z art. 119 § 1 k.w., nastąpiło przedawnienie karalności ww. wykroczenia, gdyż od czasu jego popełnienia do dnia wyrokowania w tej sprawie upłynęło 3 lata, dlatego również w tym zakresie postępowanie należało umorzyć w oparciu o art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w.

Z tych też względów, orzeczono jak w punkcie 1. wyroku z dnia 26 marca 2026 roku sygn. akt II W 302/25.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania wynika z art. 119 § 2 pkt 1 k.p.s.w., zgodnie z którym w razie uniewinnienia obwinionego lub umorzenia postępowania koszty w sprawie, w której wniosek o ukaranie złożył oskarżyciel publiczny - odpowiednio Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego, z wyjątkiem należności z tytułu udziału adwokata lub radcy prawnego w charakterze pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego.

W niniejszej sprawie wnioski o ukaranie H. Z. (1) pochodziły od oskarżycieli publicznych - Komendantów jednostek Policji, dlatego kosztami postępowania w sprawie został obciążony Skarb Państwa.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji uzasadnianego wyroku.