Wyrok z 12 czerwca 2026, sygn. IV P 63/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 czerwca 2026 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie następującym:

Przewodniczący Sędzia Maria Szymańska

Protokolant sekretarz sądowy Barbara Borkowska

po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2026 r. w T.

na rozprawie

sprawy z powództwa B. V.

przeciwko Sądowi Rejonowemu w I.

o odprawę

I.  zasądza od pozwanego Sądu Rejonowego w I. na rzecz powoda B. V. kwotę 29 500 zł (dwadzieścia dziewięć tysięcy pięćset złotych) tytułem odprawy pieniężnej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 października 2024 r. do dnia zapłaty;

II.  umarza postępowanie w pozostałej części;

III.  nadaje wyrokowi w punkcie I. (pierwszym) rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 14 750 zł (czternaście tysięcy siedemset pięćdziesiąt złotych);

IV.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1 799,82 zł (tysiąc siedemset dziewięćdziesiąt dziewięć złotych osiemdziesiąt dwa grosze) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu;

V.  kosztami sądowym obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IV P 63/26

UZASADNIENIE

W pozwie wniesionym w dniu 8 stycznia 2026 r. powód B. V. domagał się zasądzenia od pozwanego Sądu Rejonowego w I. kwoty 35 400 zł tytułem odprawy pieniężnej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 października 2024 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie od pozwanego na jego rzecz zwrotu kosztów procesu. Powód wyjaśnił, że od 3 lipca 2017 r. był zatrudniony w pozwanym Sądzie na stanowisku dyrektora. Rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło na skutek odwołania ze stanowiska przez Ministra Sprawiedliwości pismem z 3 czerwca 2024 r., ze skutkiem na dzień 30 września 2024 r. Do powoda znajdują zastosowanie przepisy ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. 2025 r., poz. 570), dalej: u.z.g. Powodowi, zgodnie z jej art. 10 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2 przysługuje zatem prawo do odprawy w wysokości dwukrotności wynagrodzenia albowiem do rozwiązania stosunku pracy doszło z przyczyn niedotyczących powoda; przed otrzymaniem odwołania ze stanowiska ani Prezes pozwanego ani Minister Sprawiedliwości nie kierowali w stosunku do powoda żadnych zarzutów, które mogłyby wskazywać, że przyczyna odwołania leży po jego stronie. Ostatnio otrzymywane wynagrodzenie powoda wynosiła 14 750 zł miesięcznie. Prawomocnym wyrokiem z 17 marca 2025 r., wydanym w sprawie sygn. akt (...) Sąd Rejonowy w T. podwyższył to wynagrodzenie o kwotę 2 950 zł, tj. łącznie do kwoty 17 700 zł. Oprawa winna zostać wypłacona najpóźniej w dniu zakończenia stosunku pracy, co uzasadnia roszczenie odsetkowe od 1 października 2024 r.

W odpowiedzi na pozew Sąd Rejonowy w I. wniósł o jego oddalenie w całości oraz zasądzenie od powoda na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu według norm przypisanych. Pozwany potwierdził okoliczności faktyczne dotyczące zatrudnienia powoda wskazane w pozwie. Zakwestionował jednakże roszczenie co do zasady i co do wysokości. W pierwszej kolejności pozwany podniósł zarzut braku legitymacji biernej wskazując, że dyrektora sądu powołuje i odwołuje Minister Sprawiedliwości; pozwany nie był podmiotem podejmującym decyzję o odwołaniu, a tym samym nie jest podmiotem, któremu można przypisać rozwiązanie stosunku pracy powoda w rozumieniu art. 10 ust. 1 u.z.g. Brak wskazania przyczyny odwołania powoda ze stanowiska dyrektora sądu nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że do rozwiązania doszło wyłącznie z przyczyn niedotyczących pracownika. Powód winien co najmniej wykazać, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z przyczyn go niedotyczących. Tymczasem powód opiera swoje twierdzenia wyłącznie na wnioskowaniu z milczenia aktu odwołania oraz na twierdzeniu, że nie postawiono mu wcześniej zarzutów, co nie jest wystarczający do przyjęcia że przyczyny odwołania były wyłącznie niedotyczące pracownika. W niniejszej sprawie pozwany nie jest autorem decyzji o odwołaniu i nie posiada wiadomości jakie konkretnie okoliczności legły u jej podstaw. Odnosząc się natomiast do wysokości roszczenia pozwany odwołał się do art. 8 ust. 3 u.z.g. wskazując, że hipotetyczna wysokość odprawy winna wynosić 29500 zł.

Powód w piśmie przygotowawczym z dnia 26 marca 2026 r. cofnął pozew co do kwoty 5900 zł i wniósł o umorzenie postępowania w tym zakresie, przychylając się do argumentów pozwanego w przedmiocie sposobu wyliczenia odprawy. Natomiast podtrzymał powództwo co do zasady oraz podniesioną w pozwie argumentację. Powód podkreślił, że to pozwany a nie Minister Sprawiedliwości był pracodawcą powoda, co jednoznacznie przesądza o jego legitymacji procesowej. W ocenie powoda to na pozwanym, jako pracodawcy, spoczywa obowiązek wykazania, że odwołanie powoda nastąpiło z przyczyn dotyczących pracownika. Dopiero wykazanie takich okoliczności mogłoby prowadzić do przerzucenia ciężaru dowodu na powoda. Do czasu spełnienia tego obowiązku zarzut pozwanego pozostaje gołosłowny.

Pozwany w dalszym toku postępowania konsekwentnie wnosił o oddalenie powództwa podtrzymując argumentację zawartą w odpowiedzi na pozew.

Sąd ustalił, co następuje:

Z dniem 3 lipca 2017 r. B. V. został powołany przez Ministra Sprawiedliwości na stanowisko dyrektora Sądu Rejonowego w I.

Powód w toku zatrudnienia wykonywał wszystkie należne obowiązki, bez zastrzeżeń zarówno ze strony Prezesa Sądu Rejonowego w I.dyrektorów sądów nadrzędnych jak i organu powołującego. Nie otrzymał kar porządkowych. Nie było skarg na powoda.

/fakt bezsporny oraz dowód : dokumentacja zawarta w aktach osobowych powoda k. 1-95B, załącznik; dowód z przesłuchania powoda na rozprawie w dniu 10 czerwca 2026 r., min. 00:03:32-00:09:46, protokół skrócony k. 86-87/

Minister Sprawiedliwości w oświadczeniu datowanym na 3 czerwca 2024 r., powołując się na art. 32 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 334) i art. 70 § 1 i 2 kodeksu pracy, odwołał powoda ze stanowiska dyrektora Sądu Rejonowego w I.z upływem dnia 16 czerwca 2024 r. oraz wskazał, że odwołanie jest równoznaczne z wypowiedzeniem stosunku pracy z trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia. W okresie wypowiedzenia powód został zobowiązany do wykorzystania urlopu wypoczynkowego, a w pozostałym okresie został zwolniony od obowiązku świadczenia pracy. Okres wypowiedzenia upłynął z dniem 30 września 2024 r. Pozwany Sąd Rejonowy w I. zatrudniał wówczas więcej niż 20 pracowników.

Oświadczenie Ministra Sprawiedliwości nie zawierało przyczyn odwołania powoda z zajmowanego stanowiska. W pismach z 13 października 2025 r. i 29 kwietnia 2026 r. Ministerstwo Sprawiedliwości wyjaśniło, że Minister Sprawiedliwości odwołując B. V. ze stanowiska dyrektora sądu skorzystał z ustawowych uprawnień i nie wskazał w akcie z 3 czerwca 2024 r. przyczyn tego odwołania.

/fakty bezsporne oraz dowody : pisma Ministerstwa Sprawiedliwości k. 50-51, 72-73/

Począwszy od 1 listopada 2023 r. powodowi przysługiwało wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 12.500,00 zł. Nadto powód otrzymywał dodatek za wieloletnią prace w wysokości 17%, a począwszy od sierpnia 2024 r. w wysokości 18%.

/fakty bezsporne/

Sąd Rejonowy w T. prawomocnym wyrokiem z dnia 17 marca 2025 r., sygn. akt (...), zasądził od pozwanego na rzecz powoda stosowne kwoty tytułem waloryzacji wynagrodzenia powoda za okres od stycznia 2024 r. do września 2024 r. zgodnie z ustalonym w ustawie budżetowej na 2024 r. wskaźnikiem 120%.

/fakt bezsporny/

Pismem z dnia 1 września 2025 r. powód zwrócił się do pozwanego o wypłatę odprawy pieniężnej na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2 u.z.g. Pozwany w piśmie z 3 listopada 2024 r. odmówił wypłaty świadczenia powołując się na brak podstaw do ustalenia, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło wyłącznie z przyczyn niedotyczących pracownika, co stanowi warunek konieczny nabycia prawa do odprawy na podstawie art. 10 ust. 1 u.z.g.

/dowody : pisma k. 13, 14/

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny był w istocie bezsporny, wynikał z oświadczeń stron zawartych w składanych pismach procesowych, które znajdowały potwierdzenie w przedłożonej dokumentacji, w tym zawartej w aktach osobowych powoda oraz aktach sprawy Sądu Rejonowego w T.sygn. akt (...) Całość dokumentacji została uznana przez Sąd za autentyczną i wiarygodną. W sprawie przeprowadzono również dowód z przesłuchania powoda, któremu także przyznano walor wiarygodności. Zeznania powoda były spójne, szczere i znajdowały oparcie w dokumentacji przedłożonej w poczet postępowania, nie zostały zakwestionowane przez stronę pozwaną.

Istota sprawy sprowadzała się do rozstrzygnięcia czy w związku z odwołaniem powoda ze stanowiska dyrektora pozwanego Sądu Rejonowego w I.powodowi przysługiwało prawo do oprawy pieniężnej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 570).

Przed przystąpieniem do rozważań prawnych odnotować należało, że w toku postępowania powód, uznając argumentację pozwanego w przedmiocie sposobu obliczania dochodzonego roszczenia, cofnął roszczenie w części – co do należności głównej ponad kwotę 29 500 zł wraz z odsetkami ustawowymi od tej kwoty od daty wskazanej w pozwie do dnia zapłaty, tj. co do kwoty 5 900 zł należności głównej. Cofniecie pozwu uznano za dopuszczalne wobec braku przesłanek negatywnych z art. 203 § 4 k.p.c. i art. 469 k.p.c. Postępowanie w tej części podlegało umorzeniu, o czym orzeczono na podstawie art. 355 k.p.c. w II. punkcie sentencji wyroku.

Następnie należało odnieść się do podniesionego przez pozwanego zarzutu braku legitymacji biernej w niniejszej sprawie, który to zarzut nie był zasadny. Należało bowiem odróżnić podmiot uprawniony do powołania i odwołania powoda od podmiotu legitymującego się statusem pracodawcy w rozumieniu art. 3 k.p., który to status przypadał pozwanemu. Jak konsekwentnie wyjaśnia Sąd Najwyższy (por. wyrok z 9 września 1977 r., I PRN 115/77, OSNCP 1978, Nr 10, poz. 177) jednostka organizacyjna będąca pracodawcą w rozumieniu art. 3 KP jest biernie legitymowana w sporach o roszczenia ze stosunku pracy jej pracowników, nie wyłączając pracowników zatrudnionych w niej na podstawie powołania przez właściwy organ nadrzędny. Dla pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędzie gminy pracodawcą jest ten urząd, a nie burmistrz czy wójt (wyrok Sądu Najwyższego z 21 grudnia 1992 r., I PRN 52/92, PiZS 1993, Nr 5-6, s. 96). Z kolei dla sędziego pracodawcą jest sąd w którym sprawuje urząd (uchwała Sądu Najwyższego z 23 lipca 1993 r., I PZP 30/93, OSNCP 1994, Nr 6, poz. 123). Analogicznie pracodawcą dyrektora sądu jest sąd, w którym dyrektor wykonuje swoje obowiązki służbowe. Zarzut pozwanego budzi dodatkowe zdziwienie mając na uwadze, że pomiędzy stronami przed tutejszym Sądem toczyło się już postępowanie w sprawie o wynagrodzenie z tego samego stosunku powołania (sygn. akt (...), w którym pozwany nie kwestionował swojej legitymacji biernej, a idąc tokiem argumentacji pozwanego w przedmiotowej sprawie również nie miał wpływu na sposób kształtowania wynagrodzenia powoda.

Przechodząc do właściwych rozważań prawnych w pierwszej kolejności przypomnieć należało, że w sprawie bezspornym było, że przepisy ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 570) mają zastosowanie do pracowników zatrudnionych na podstawie powołania (wyrok Sądu Najwyższego z 23 lipca 2009 r., II PK 30/09). Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 przedmiotowej ustawy jej przepisy stosuje się w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, w drodze wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę, a także na mocy porozumienia stron, jeżeli w okresie nieprzekraczającym 30 dni zwolnienie obejmuje co najmniej 10 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia mniej niż 100 pracowników. Art. 8 ust. 1 pkt 2 u.z.g. stanowi, że pracownikowi, w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy od 2 do 8 lat. Odnoszący się do niego art. 10 u.z.g. stanowi, iż art. 8 stosuje się odpowiednio w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, jeżeli przyczyny te stanowią wyłączny powód uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy lub jego rozwiązanie na mocy porozumienia stron, a zwolnienia w okresie nieprzekraczającym 30 dni obejmują mniejszą liczbę pracowników niż określona w art. 1.

Jak trafnie wyjaśnia Sąd Okręgowy w Bydgoszczy (wyrok z dnia 16 lipca 2020 r., VI Pa 19/20; Legalis) „definiując w art. 1 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników pojęcie zwolnień grupowych i indywidualnych ustawa nie posługuje się kryterium zmniejszenia zatrudnienia, lecz kryterium negatywnym jej stosowania, jakim są leżące u podstaw rozwiązania stosunku „przyczyny niedotyczące pracownika”. Prawo do odprawy powstaje tylko w razie rozwiązania umowy o pracę z przyczyny (przyczyn) niedotyczącej pracownika, a nie z przyczyn dotyczących pracodawcy. To rozróżnienie ma istotne znaczenie, gdy zważyć, że przyczyny uzasadniające rozwiązanie stosunku pracy można podzielić na dotyczące pracodawcy, dotyczące pracownika i niedotyczące żadnej ze stron stosunku pracy. Do przyczyn dotyczących pracodawcy można przykładowo zaliczyć likwidację, upadłość, zmiany technologiczno-organizacyjne lub czynniki ekonomiczne powodujące redukcję etatów, dążenie do racjonalizacji struktury zatrudnienia itp. W uproszczeniu można przyjąć, że są to przyczyny dotyczące pośrednio bądź bezpośrednio pracodawcy. Mogą, mieć one zróżnicowany charakter, począwszy od ekonomiczno-finansowych, przez organizacyjno-strukturalne, skończywszy na technologiczno-ekologicznych. Mogą być one mniej lub bardziej istotne. Z punktu widzenia art. 1 ww. ustawy o zwolnieniach grupowych nie jest ważne, czy zwolnienia następują z winy pracodawcy, który niewłaściwie zarządzał przedsiębiorstwem, czy też są następstwem okoliczności od niego niezależnych. W drugim przypadku może wchodzić w rachubę cały splot zróżnicowanych czynników o charakterze obiektywnym.” Przyczynami niedotyczącymi pracownika – jak wyjaśnia Sąd Najwyższy (wyrok z 9 grudnia 2025 r., I PSK 117/25, Lex nr 4013721 – są zaś wszystkie okoliczności niezwiązane z jego cechami psychofizycznymi i sposobem wywiązywania się przez niego z obowiązków pracowniczych. Są to zarówno przyczyny leżące po stronie pracodawcy, jak i inne obiektywne przyczyny, które nie leżą po stronie pracodawcy, ale również nie leżą po stronie pracownika, a które jednak stanowią wyłączną przyczynę rozwiązania stosunku pracy jako niedotyczącą pracownika. Inaczej rzecz ujmując, prawo do odprawy przysługuje w razie rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących pracodawcy i niedotyczących żadnej ze stron.

Pracownik zatrudniony na podstawie powołania może być w każdym czasie - niezwłocznie lub w określonym terminie - odwołany ze stanowiska przez organ, który go powołał. Dotyczy to również pracownika, który na podstawie przepisów szczególnych został powołany na stanowisko na czas określony (art. 70 § 1 k.p.). Odwołanie powinno być dokonane na piśmie (art. 70 § 1 ¹ k.p.) i jest równoznaczne z wypowiedzeniem umowy o pracę równoznaczne (art. 70 § 2 k.p.). W niniejszej sprawie wymogi formalne odwołania powoda ze stanowiska dyrektora sądu zostały zachowane. Organ odwołujący skorzystał również z przysługującego mu prawa i nie uzasadnił złożonego oświadczenia. Nie uczynił tego również w późniejszym okresie, kiedy pozwany – słusznie – zwrócił się o zajęcie stanowiska na tle niniejszej sprawy. Przywołanie stanowiska Sądu Najwyższego wyrażonego w sprawie III PK 59/14, nie daje odpowiedzi o przyczyny złożonego oświadczenia, które – jeżeli organ odwołujący miałby taką wolę – winny zostać wskazane wprost, a nie zmuszać do domniemań. Postawę organu odwołującego, choć uprawnioną, należało ocenić negatywnie, mając na uwadze, iż to pozwany ponosił ciężary prawne i finansowe podejmowanych bez jego udziału decyzji kadrowych, ze środków pochodzących z budżetu Państwa, finansowanego przez wszystkich podatników. Postawa organu odwołującego nie zwalniała bowiem pozwanego z odpowiedzialności przed zgłoszonym przez powoda roszczeniem o odprawę ekonomiczną. Jak wyjaśnia Sąd Najwyższy w powołanym już wyroku w sprawie sygn. akt II PK 30/09, pracodawca nie ma obowiązku podawania przyczyny odwołania pracownika ze stanowiska, które jest równoznaczne z wypowiedzeniem umowy o pracę. Jednak nie może on uwolnić się od obowiązku wypłaty odprawy i podobnych do niej świadczeń związanych z rozwiązaniem stosunku pracy jedynie poprzez twierdzenie, że do odwołania doszło bez żadnej przyczyny. Następstwem takiej postawy pracodawcy jest przejście na niego ciężaru dowodu w zakresie przyczyny dokonanego odwołania, która wyłącza prawo do świadczeń pracowniczych.

Powód wykazał – na podstawie dokumentów zawartych w aktach osobowych oraz przesłuchania – iż w toku sprawowania funkcji dyrektora Sądu Rejonowego w I. nie było zastrzeżeń do jego pracy, nie otrzymywał skarg ani kar porządkowych. Nie było zatem przyczyn leżącej po stronie powoda, zarówno związanych z jego cechami psychofizycznymi jak i sposobem wywiązywania się przez niego z obowiązków pracowniczych, mogących stanowić podstawę do odwołania ze stanowiska, co było równoznacznie z wypowiedzeniem umowy o pracę. Pozwany tych faktów w żaden sposób nie zakwestionował ani nie przedstawił jakichkolwiek dowodów mających świadczyć, że przyczyna odwołania była jakkolwiek związana z powodem. Z oświadczeń składanych przez pozwanego wynikało, iż odwołanie nie było przez niego inicjowane, a także nie leżało po jego stronie. Stanowisko zajmowane przez powoda nie uległo likwidacji, nie przeprowadzono również reorganizacji, jak i nie zmieniła (pogorszyła) się sytuacja finansowa; pozwany jako sąd powszechny jest finansowy ze środków budżetowych, a wszelkie zmiany organizacyjne wynikają ze zmiany przepisów prawa. Przyjąć zatem należało, iż przyczyna odwołania powoda nie dotyczyła powoda, jak i nie dotyczyła pozwanego, co spełnia przesłanki art. 10 ust. u.z.g. Prawo do odprawy przysługuje w razie rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących pracodawcy i niedotyczących żadnej ze stron. Pozwany spełniał również kryterium wielkości zatrudnienia ustalone w art. 10 ust. 1 tej ustawy; wielkość zatrudnienia przekraczała bowiem bezspornie 20 pracowników.

W konsekwencji Sąd zobowiązany był uwzględnić roszczenie powoda – w kształcie uwzględniającym częściowe cofnięcie pozwu – i zasądzić na jego rzecz od pozwanego Sądu Rejonowego w I. kwotę 29 500 zł tytułem odprawy pieniężnej na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2 u.z.g. O odsetkach ustawowych za opóźnienie orzeczono na podstawie art. 481 § 1 k.c.; stosunek powołania zakończył się z dniem 30 września 2024 r. który to był dniem wymagalności oprawy, a zatem pozwany popadł w opóźnienie od dnia następnego, tj. 1 października 2024 r.

W punkcie III. sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 477 ² § 1 k.p.c. nadał wyrokowi w punkcie I rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 14 750 zł stanowiącej kwotę nieprzekraczającą pełnego, jednomiesięcznego ostatniego wynagrodzenia powoda.

O kosztach procesu orzeczono w IV. punkcie sentencji wyroku na podstawie art. 100 k.p.c. dokonując ich stosownego rozdzielenia. Powód cofnął powództwo co do kwoty 5 900 zł, przy czym przyczyną cofnięcia nie było częściowe spełnienie roszczenia przez stronę przeciwną. Powód w zakresie cofniętej części powództwa jest zatem stroną przegrywająca sprawę. Pozwany złożył wniosek o obciążenie powoda kosztami procesu, również w zakresie cofniętego w części pozwu. Obie strony poniosły koszty zastępstwa procesowego w kwocie 2 700 zł ustalonej zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.). Powód wygrał sprawę w 83,33% (2 249,91 zł), a pozwy w 16,67 % (450,09 zł). Po dokonaniu stosownego rozliczenia zasądzono od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1 799,82 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami, o których orzeczono na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

W V. punkcie sentencji wyroku kosztami sądowymi obciążono Skarb Państwa, mając na uwadze, że obie strony były zwolnione z obowiązku ich poniesienia (art. 94 i art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 1228)).