Wyrok z 18 czerwca 2026, sygn. V GC 299/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 czerwca 2026r.

Sąd Rejonowy w Toruniu – V Wydział Gospodarczy

w składzie:

przewodniczący: SSR Maciej J. Naworski

protokolant: sekretarz sądowy Irena serafin

po rozpoznaniu dnia 18 czerwca 2026r.,

w J.

na rozprawie

sprawy

z powództwa (...) (...)w Ł. ( KRS (...) )

przeciwko (...) (...). w J. ( KRS (...) )

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego (...) (...). w J. na rzecz powoda (...) (...). w Ł. kwotę 400 ( czterysta ) Euro z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 30 grudnia 2025r. do dnia zapłaty,

2.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.317zł ( dwa tysiące trzysta siedemnaście złotych ) z odsetkami w wysokości ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania w tym 1.800zł ( tysiąc osiemset złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt VGC (...)

UZASADNIENIE

(...) (...) w Ł. żądała od (...) (...). w J. 1.906,50 Euro przewoźnego z odsetkami i rekompensatą za koszty odzyskiwania należności, ponieważ pozwana nie zapłaciła jej frachtu ( k. 3 – 6 ).

Pozwana wnosiła o oddalenie powództwa w zakresie 400 Euro z odsetkami, ponieważ zgodziła się zapłacić tę sumę na skutek bezprawnej groźby powódki a uchyliła się od skutków oświadczenia woli ( k. 46 – 47 i 94 ).

Sąd ustalił, co następuje:

W 2025r. (...) (...) w J. zleciła (...) (...). w Ł. odpłatny przewóz mebli z Polski do pięciu miejsc w Austrii.

Bezsporne.

(...) (...) i (...) (...)uzgodniły, że kierowca, będzie musiał rozładować towar co miało polegać „na przesuwaniu paczek na wózki meblowe”

Bezsporne ( oświadczenia, k. 63 – 65 ).

Rozładunek w dwóch pierwszych lokalizacjach przebiegł bez problemów.

Bezsporne ( oświadczenia k. 69 ).

W trzecim miejscu odbiorca towaru nie miał wózka meblowego a wymagał od kierowcy przeładowania mebli do innych pojazdów; kierowca odmawiał. (...) (...)zobowiązała się zapłacić (...) (...) dodatkowe 100 Euro za pracę kierowcy; rozmowy trwały od 9.00 do 14.00. Ostatecznie kierowca rozładował meble.

Bezsporne ( oświadczenia k. 71 – 76, 80 ).

Czwarty rozładunek przebiegł bez zakłóceń, jednak odbył się dopiero następnego dnia.

Bezsporne.

Przed rozładunkiem u piątego odbiorcy (...) (...). zażądała od (...)-

(...) (...) 400 Euro za przestój oświadczając, że w braku deklaracji zapłaty nie rozładuje towaru; nadawca wyraził zgodę.

Bezsporne ( oświadczenia, k. 75 – 76 ).

Po kilku dniach (...) (...). złożyła (...) sp. z o.o. oświadczenie o uchyleniu się od skutków zgody na zapłatę 400 Euro pod wpływem groźby.

Niezaprzeczone ( wydruk, k. 54 ).

Sąd ustalił, co następuje:

1. Stan faktyczny, w tym zwłaszcza treść korespondencji pracowników stron, był bezsporny a Sąd ustalił go w oparciu o zgodne oświadczenia stron i art. 230 k.p.c.

Sąd dał wiarę świadkom. Ich słowa były bowiem spójne i logiczne a nie było żadnych podstaw do twierdzenia, że kłamali. Zbędne było jednak dokonywanie ustaleń na tej podstawie.

Sąd oddalił wniosek o przesłuchanie stron, ponieważ dowód ten ma wyłącznie komplementarny charakter ( art. 299 k.p.c. ).

2. Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań należy zaznaczyć, że po pierwsze, każdy przypadek międzynarodowego, odpłatnego przewozu towarów samochodami podlega przepisom konwencji (...) ( art. 1 ust. 1 Konwencji (...) ).

Po drugie, Konwencja (...) nie reguluje problematyki formy czynności prawnych i oś-wiadczeń woli, w tym w szczególności ich wad; te kwestie należy oceniać według właściwego prawa materialnego. Właściwe jest zaś prawo państwa, w którym przewoźnik ma miejsce zwykłego pobytu, pod warunkiem że w tym samym państwie znajduje się miejsce przyjęcia towaru do przewozu lub miejsce dostawy ( art. 5 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych Rzym I ).

Po trzecie, osoba, która złożyła oświadczenie woli pod wpływem bezprawnej groźby może uchylić się od jego skutków, jeżeli mogła obawiać się poważnego niebezpieczeństwa osobiste albo majątkowego ( art. 87 k.c. ). Uchylenie od skutków oświadczenia woli następuje zaś poprzez złożenia oświadczenia drugiej stronie na piśmie, w ciągu roku od ustania groźby ( art. 88 § 1 i 2 k.c. ).

Po piąte, de lege lata proces cywilny jest kontradyktoryjny i obowiązuje w nim zasada prawdy formalnej.

Po szóste wreszcie, ciężar dowodu spoczywa na stronie, która z przytaczanych okoliczności wywodzi skutki prawne ( art. 6 k.c. – ei incumbit probatio qui dicit ).

3. Rozstrzygniecie było proste.

Pozwana zobowiązała się zapłacić powódce dodatkowe 400 Euro w związku z kłopotami, do których doszło przy rozładunku przewożonego towaru, wobec czego powinna spełnić świadczenie; przecież pacta sunt servanda.

4. Zarzut uchylania się od skutków oświadczenia woli z uwagi na bezprawną groźbę, którym broniła się pozwana, okazał się nietrafny.

Po pierwsze, groźba, aby była prawnie relewantna musi być poważna. W sprawie chodzi o 400 Euro, wobec czego nie może być mowy o żadnym, a zwłaszcza poważnym, niebezpieczeństwie majątkowym grożącym pozwanej.

Po drugie, groźba niewykonania umowy, a tym bardziej niewykonania umowy w części, nie należy w ogóle do gróźb, o które chodzi w art. 87 k.c. Tego typu okoliczności można ewentualnie rozpatrywane z puntu widzenia art. 388 k.c. Pozwana nie powoływała się jednak na wyzysk.

5. Dla porządku Sąd zaznacza, że w świetle oświadczenia pozwanej z dnia 10 ma-rca 2026r. ( k. 94 ) nie było wątpliwości, że zaskarżyła nakaz zapłaty tylko co do 400 Euro i przypadających od nich odsetek. Oświadczenie złożone dnia 3 kwietnia 2026r. za pośrednictwem portalu informacyjnego ( k. 99 – 102 ) było natomiast bezskuteczne ( art. 125 ³ § 2 k.p.c. ). Przepis art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2025r. o zmianie ustawy – kodeks postępowania cywilnego, ustawy – kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. poz. 1172 ) wyklucza bowiem składanie portalem pism tej treści. Z uwagi na zamieszanie, które zbędnie wywołał referendarz wydając zarządzenia z dnia 31 marca 2026r., Sąd uchylił je i wydał stosowne postanowienie ( k. 106 ).

6. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 oraz art. 98 § 1 ¹ w związku z art. 99 i art. 100 k.p.c. mając na uwadze, że częściowe zaskarżenie nakazu zapłaty w postepowaniu upominawczym skutkuje upadkiem rozstrzygnięcia o kosztach w całości; na calowe koszty dochodzenia roszczenia złożyły się zaś 500zł opłaty od pozwu, 17zł podatku od pełnomocnictwa i 1.800zł wynagrodzenia pełnomocnika.