Wyrok z 25 lutego 2026, sygn. I C 274/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 lutego 2026 roku

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Małgorzata Żelewska

po rozpoznaniu dnia 25 lutego 2026 roku w E. na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa W. D.

przeciwko V. B.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie powodowej Gminy Miasta E.

o eksmisję

I.  nakazuje pozwanej V. B., aby opuściła i opróżniła ze swoich rzeczy (...) położony w nieruchomości przy (...) w E., dla którego prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...),

II.  ustala, że pozwanej V. B. nie przysługuje uprawnienie do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu,

III.  zasądza od pozwanej V. B. na rzecz powoda W. D. kwotę 680,00 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu,

IV.  zasądza od pozwanej V. B. na rzecz interwenienta ubocznego Gminy Miasta E. kwotę 520,00 zł (pięćset dwadzieścia złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt I C 274/23

UZASADNIENIE

(wyroku z dnia 17 kwietnia 2026 roku – k. 506)

Powód W. D. wniósł pozew przeciwko V. B. o nakazanie jej ze wszystkimi osobami prawa jej reprezentującymi opróżnienia i opuszczenia (...) położonego w nieruchomości przy (...) w E., dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy w Gdyni prowadzi księgę wieczystą o numerze (...) przy ustaleniu, że pozwanej przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego.

Powód podał, że jest wyłącznym właścicielem ww. nieruchomości. Pismem z dnia 28 marca 2023 roku wezwał pozwaną do opuszczenia i opróżnienia lokalu, czego pozwana do tej pory nie uczyniła. Lokal stanowił współwłasność stron do dnia 20 stycznia 2016 roku, kiedy to na podstawie umowy o zniesienie współwłasności oraz umowy zamiany, własność tego lokalu została przeniesiona na powoda. Na mocy tej umowy pozwana zobowiązała się wydać ten lokal powodowi do dnia 30 czerwca 2016 roku i co do tego obowiązku poddała się egzekucji na podstawie art. 777 § 1 k.p.c. Dodatkowo zobowiązała się do zapłaty na rzecz powoda kary umownej w wysokości 1.500 zł za każdy dzień zwłoki w wydaniu ww. lokalu. Pomimo upływu 7 lat od daty umówionego wydania lokalu oraz licznych monitów, pozwana nadal zajmuje lokal bez tytułu prawnego.

Pozwana jest właścicielką lokalu położonego w tym samym budynku co lokal objęty pozwem – przy Al. (...), dla którego prowadzona jest (...) wieczysta o numerze (...). Pozwana z tytułu wynajmu tej nieruchomości osiąga dochód w kwocie około 4.500 zł. Pozwana jest właścicielką nieruchomości gruntowej zabudowanej położonej w D. przy (...), dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...). Ponadto pozwana posiada roszczenie o wybudowanie budynku numer (...) bezciężarowe przeniesienie prawa własności lokalu nr (...).(...) oraz związanych z tym praw w terminie nie późniejszym niż do dnia 30 grudnia 2022 roku w stosunku do nieruchomości położonej w E. przy Al(...), objętej (...). Na co dzień pozwana porusza się pojazdem marki V. (...).

(pozew – k. 3-6)

Pismem z dnia 6 czerwca 2023 roku powód cofnął żądanie o ustalenie, że pozwanej przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego.

(pismo z dnia 06.06.2023r. – k. 193)

Interwencję uboczną po stronie powodowej wniosła Gmina Miasta E., wnosząc o uwzględnienie powództwa, w przypadku ustalenia, że pozwana nie legitymuje się tytułem prawnym do zajmowania spornego lokalu, przy ustaleniu, że pozwanej nie przysługuje prawo do najmu socjalnego lokalu.

Zdaniem interwenienta pozwana nie jest lokatorem, a z uwagi na art. 14 ust. 7 ustawy o ochronie praw lokatorów (…) nie stosuje się do niej ust. 4 powołanego artykuł. Z treści stanowiska interwenienta ubocznego wynika, że niezależnie od powyższego pozwana jest w stanie zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe we własnym zakresie.

(interwencja uboczna – k. 217-217v.)

Pozwana w odpowiedzi na pozew domagała się oddalenia powództwa w całości i przyznania uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego.

Pozwana podała, że w lokalu zamieszkuje z małoletnią córką I. D., urodzoną (...).

Pozew stanowi rewanż za wytoczoną powodowi sprawę o alimenty. Strony były w nieformalnym związku. Pozwana zamieszkuje na stałe w lokalu od lutego 2017 roku. Lokal ten stanowił współwłasność stron. Umową z dnia 20 stycznia 2016 roku powód nabył od pozwanej połowę tego lokalu. Umowa została przez pozwaną wykonana. Nie jest tak, że umowa wygasła i dlatego powód „nie zdążył” z niej skorzystać. W zakreślonym umową terminie, tj. przed 30 czerwca 2016 roku pozwana wyprowadziła się z lokalu objętego pozwem i wraz z córką zamieszkała w D., gdzie przebywała do dnia 30 stycznia 2017 roku. Następnie, ulegając prośbom powoda, powróciła do niego i ponownie wprowadziła się wraz z córką do mieszkania objętego pozwem. Powód pozwolił pozwanej na bezterminowe i bezkosztowe zamieszkiwanie w lokalu objętym pozwem, składając w tej sprawie pisemne oświadczenie. Wtedy też pozwana wraz z córką zameldowała się w lokalu objętym pozwem. Ponadto powód złożył przyrzeczenie podarowania połowy mieszkania objętego pozwem ich córce – I. D.. W tej sprawie powód zawarł umowę przedwstępną, w której treści zobowiązał się darować do dnia 31 grudnia 2025 roku, lecz nie wcześniej niż dnia 10 lipca 2025 roku swój udział stanowiący połowę we współwłasności lokalu objętego pozwem. Ponadto pozwana jest bezrobotna i nie ma wystarczających środków na postępowanie sądowe.

(odpowiedź na pozew – k. 226-227)

Pismem z dnia 22 listopada 2023 roku powód podał, że w lokalu zamieszkuje także córka stron – I. D.. Jednakże powód domaga się eksmisji wyłącznie pozwanej, albowiem powód ma w planach zamieszkać wspólnie z córką w spornym lokalu po eksmisji pozwanej.

(pismo z dnia 22.11.2023r. – k. 239)

Postanowieniem z dnia 19 września 2025 roku wezwano I. D. do udziału w sprawie w charakterze pozwanej.

(postanowienie – k. 467)

Pismem z dnia 16 października 2025 roku powód podał, że powództwo skierowane zostało wyłącznie przeciwko pozwanej V. B.. Z ostrożności powód wniósł o umorzenie postępowania w części, tj. w zakresie dotyczącym I. D. na skutek cofnięcia pozwu wobec niej.

(pismo z dnia 16.10.2025r. – k. 476-477)

Postanowieniem z dnia 21 listopada 2025 roku umorzono postępowanie wobec I. D..

(postanowienie – k. 479)

A. faktyczny:

Aktem notarialnym z dnia 17 grudnia 2015 roku powód zobowiązał się darować I. D., do dnia 31 grudnia 2025 roku, lecz nie wcześniej niż dnia 10 lipca 2025 roku, udział wynoszący połowę we współwłasności nieruchomości, tj. lokalu mieszkalnego nr (...) klatka B położonego w E. przy (...), dla którego prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...) pod warunkiem, że stanie się wyłącznym właścicielem nieruchomości w wykonaniu umowy przedwstępnej z dnia 17 grudnia 2015 roku, P.. A nr (...).

(dowód: akt notarialny z dnia 17.12.2015r. P. (...) nr (...) – k. 230-233)

F. 20 stycznia 2016 roku strony zawarły umowę zniesienia współwłasności (...) nr (...) położonego w E. przy ul(...), dla którego prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...) w ten sposób, że powód nabywa tę nieruchomość z udziałem w nieruchomości wspólnej na wyłączną własność. Jednocześnie strony zawarły umowę zamiany i tak pozwana przeniosła na rzecz powoda swój udział ½ we współwłasności wyposażenia ww. lokalu o wartości łącznej 70.000,00 zł, zaś powód nabył i w zamian za to przeniósł na rzecz pozwanej swój udział wynoszący ½ części w prawie własności samochodu osobowego marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) o wartości 70.000,00 zł. Ponadto strony zmieniły postanowienia umowy przedwstępnej z dnia 17 grudnia 2015 roku P. A nr (...) odnośnie zapłaty kwoty 350.000,00 zł przez W. D. na rzecz V. B.. Strony oświadczyły, że nie będą podnosić żadnych roszczeń w przyszłości wobec siebie z tytułu umowy zniesienia współwłasności oraz umowy zamiany, po zapłacie przez powoda na rzecz pozwanej kwoty 350.000,00 zł. Pozwana zobowiązała się wydać ww. lokal wraz z jego wyposażeniem, powodowi w terminie do dnia 30 czerwca 2016 roku.

(dowód: akt notarialny z dnia 20.01.2016r. Rep. A (...) – k. 182-188)

Strony pozostawały wówczas w związku nieformalnym. Mają wspólną córkę I. D.. Przed dniem 30 czerwca 2016 roku pozwana wraz z córką wyprowadziła się z mieszkania objętego pozwem i zamieszkała wraz z córką w D.. Na prośbę powoda, wraz z córką dnia 31 stycznia 2017 roku zamieszkała w lokalu objętym pozwem. Wówczas powód złożył oświadczenie, że pozwana może przebywać w lokalu objętym pozwem oraz, że nie będzie wnosił z tego powodu żadnych roszczeń finansowych, jakie zostały zawarte w akcie notarialnym. Zobowiązał się również do zameldowania pozwanej w lokalu objętym pozwem. Oświadczył także, że zobowiązuje się do oddania 300.000 zł, które pożyczył od pozwanej 1 kwietnia 2016 roku do dnia 30 września 2016 roku. Oświadczenie miało tracić ważność przy byciu niewiernym.

(dowód: oświadczenie – k. 228, zaświadczenie z dnia 10.03.2022r. – k. 229, , pisemne zeznania pozwanej – k.355-356)

Pismem z dnia 28 marca 2023 roku powód wezwał pozwaną do opuszczenia i opróżnienia ze wszystkich rzeczy lokalu położonego w E. przy ul. (...) lok(...)/(...) w nieprzekraczalnym terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania cywilnego o wydanie ww. nieruchomości na podstawie art. 222 § 1 k.c. Powód wskazał, że pozwana zajmuje lokal bez tytułu prawnego.

(dowód: wezwanie z dnia 28.03.2023r. – k. 179-180)

Pozwana od wielu lat wielokrotnie w ciągu roku wyjeżdża na zorganizowane wycieczki zagraniczne. Pozwana użytkuje pojazd marki V. (...) klasy E gen. (...). Na jej rzecz zasądzono alimenty od powoda w kwocie 5.000 zł miesięcznie. We wrześniu 2024 roku zgłosiła się na (...) w H. w związku z deklarowanymi bólami związanymi z rwą kulszową. W wywiadzie podała złamanie kręgu L4 sprzed kilku lat. Z tytułu najmu należącego do niej lokal uzyskuje dochód w kwocie 4.575 zł miesięcznie.

Pozwana wraz z pełnoletnią już córką I. D. zajmuje lokal objęty pozwem.

(dowód: fotografia – k. 181, bilety R. – F. – Japonia i powrót – k. 303-303v., zrzuty z profilu społecznościowe pozwanej w serwisie (...) – k. 315-321, zeznania powoda – k. 330-330v., płyta – k. 332, karta informacyjna – k. 341-342, pisemne zeznania pozwanej – k.355-356, k. 374-374v.)

Powód w dalszym ciągu jest wyłącznym właścicielem lokalu objętego pozwem.

(dowód: zweryfikowany wydruk z (...) – k. 10-14)

Pozwana jest właścicielką (...) położonego w E. przy (...), dla którego prowadzona jest (...) o numerze (...) oraz zabudowanej budynkiem mieszkalnym nieruchomości gruntowej położonej przy (...) w D., którą nabyła w drodze umowy darowizny od swoich rodziców ustanawiających tym samym służebność na swoją rzecz na tej nieruchomości.

(dowód: zweryfikowany wydruk z (...) – k. 15-19, zweryfikowany wydruk z (...) – k. 23-25)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów przedłożonych przez strony oraz zeznania stron. W ocenie Sądu złożone dokumenty są wiarygodne, tym bardziej, że nie były kwestionowane przez żadną ze stron.

Nadto, wskazać należało, że brak było podstaw, aby odmówić wiarygodności i mocy dowodowej zeznaniom stron, z tym wyjątkiem, że pozwana zaprzeczyła, aby pozostawała właścicielką pojazdu T.. Powód miał możliwość wykazania przejścia prawa własności pojazdu, który nabyła w drodze umowy zamiany chociażby przez rządowy serwis „historiapojazdu.gov.pl”, ale nie uczynił tego. Poza tym zeznania oceniono zasadniczo jako szczere, logiczne, spontaniczne i zbieżne, co w przekonaniu Sądu świadczy o ich zgodności z prawdą.

Na podstawie art. 205 ³ § 2 in fine k.p.c. pominięto nowe twierdzenia i dowody powołane przez pozwaną w piśmie z dnia 15 lutego 2025 roku oraz z dnia 21 kwietnia 2025 roku, a także powoda w piśmie z dnia 5 sierpnia 2025 roku. Strony nie uprawdopodobniły, aby nie mogły ich złożyć na wcześniejszym etapie postępowania. Nastąpiło to dopiero po zobowiązaniu stron do zajęcia końcowego stanowiska w sprawie.

Podstawę prawną roszczenia powoda stanowił przepis art. 222 § 1 k.c., zgodnie z którym właściciel może żądać od osoby, która włada jego rzeczą, aby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela prawo do władania rzeczą. Dla osób trzecich płynie stąd obowiązek biernego poszanowania cudzego prawa własności. Jeżeli wbrew temu nastąpi naruszenie prawa własności, uruchamia się stosowne roszczenia ochronne, adresowane już do konkretnej osoby z potencjalnego kręgu osób trzecich. Osoba, która faktycznie włada rzeczą nie ma obowiązku wydania jej właścicielowi, jeżeli służy jej skuteczne uprawnienie do władania rzeczą. Uprawnienie to może mieć różne źródła, np. może ono wynikać ze stosunku umownego pomiędzy stronami.

Przechodząc do szczegółowych rozważań należało wskazać, że pozwana opuściła lokal objęty pozwem przed terminem wskazanym w umowie z dnia 20 stycznia 2016 roku (k. 182-188), zatem chybione było powoływanie się przez powoda na zawarte w § 6 ust. 1 tej umowy zobowiązanie do wydania lokalu. Następnie pozwana wraz z córką na koniec stycznia 2017 roku, na prośbę powoda, powróciła do lokalu. Strony były wówczas na etapie odnawiania relacji partnerskiej. Powód potwierdził te ustalenia oświadczenie na piśmie (vide: k. 228). Zatem pozwana wraz z córką zajmowały lokal objęty pozwem na podstawie umowy użyczenia stypizowanej w art. 710 k.c., zgodnie z którym przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy. Natomiast jak stanowi art. 716 k.c., jeżeli biorący używa rzeczy w sposób sprzeczny z umową albo z właściwościami lub z przeznaczeniem rzeczy, jeżeli powierza rzecz innej osobie nie będąc do tego upoważniony przez umowę ani zmuszony przez okoliczności, albo jeżeli rzecz stanie się potrzebna użyczającemu z powodów nieprzewidzianych w chwili zawarcia umowy, użyczający może żądać zwrotu rzeczy, chociażby umowa była zawarta na czas oznaczony. Co więcej umowa użyczenia, która nie została zawarta na czas oznaczony, kończy się zgodnie z treścią przepisu art. 715 k.c., gdy biorący uczynił z rzeczy użytek odpowiadający umowie albo gdy upłynął czas, w którym mógł ten użytek uczynić. Zastosowanie powyższej normy, jak zostało zaznaczone w doktrynie, możliwe jest jednakże tylko w sytuacji, gdy treść umowy użyczenia w sposób wyraźny lub dorozumiany wskazuje cel, dla którego osiągnięcia użyczający dał rzecz biorącemu do używania.

Niezależnie od powyższego Sąd uznał, że nie ma podstaw prawnych do uznania, że użyczenie nawiązane na czas nieokreślony wiąże strony aż do momentu zaistnienia okoliczności wymienionych w przytoczonym przepisach art. 715 i 716 k.c. Wykładnia taka pozostawałaby w sprzeczności z jedną z głównych zasad prawa cywilnego, zasadą autonomii woli stron, wyrażoną w przepisie art. 353 ¹ k.c., który to przepis uprawnia każdą ze stron umowy do ułożenia stosunku prawnego według swego uznania, byleby jego treść lub cel umowy nie sprzeciwiały się właściwości stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Norma ta nie ogranicza się przy tym jedynie do nawiązania stosunku prawnego, lecz również do jego zmiany oraz rozwiązania. W doktrynie ugruntował się pogląd, że jeżeli umowa zawarta na czas nieoznaczony nie określa celu użyczenia (takie określenie nie należy do essentialia negotii umowy użyczenia), wówczas możliwe jest wypowiedzenie w terminie uwzględniającym interesy obu stron (tak Z. (...), w: (...), t. III, cz. 2, s. 383; J. Gudowski, w: Komentarz 2011, I, s. 497). Specyfika umowy użyczenia w której jedna strona bez żadnego ekwiwalentu zmuszona jest do rezygnacji z korzystania ze swojego prawa, powoduje, że dający w użyczenie nie może być pozbawiony możliwości rozwiązania istniejącego stosunku prawnego. Odmowa uznania za dopuszczalne rozwiązania w drodze wypowiedzenia umowy użyczenia zawartej na czas nieoznaczony i nie określającej celu użyczenia mogłoby prowadzić do niedającej się zaakceptować sytuacji, w której dający rzecz w użyczenie nigdy nie odzyskałby prawa do swojej rzeczy. Specyfika, a szczególnie nieodpłatność umowy użyczenia, wskazany brak ekwiwalentności świadczenia, czyni niemożliwym traktowanie w taki sam sposób stron umowy użyczenia lokalu jak stron umowy najmu lokalu. Brak jest także podstaw do wywodzenia, że wypowiedzenie umowy użyczenia wymaga dla swej skuteczności istnienia realnie istniejącej przyczyny wypowiedzenia. Przyjęcie ww. postulatu powodowałoby nierówność wobec prawa i nakazywało właścicielowi rzeczy bezterminowe i nieodpłatne znoszenie ograniczenia swego prawa.

Mając powyższe na uwadze należało przyjąć, iż istnieje możliwość rozwiązania bezterminowej umowy użyczenia poprzez zgodne oświadczenia woli stron, a nadto również poprzez jednostronne oświadczenie woli jednej strony.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że zajmowanie przez pozwaną lokalu na podstawie umowy użyczenia związane było z odnowieniem jej relacji partnerskiej z powodem. Ten wskazał, że oświadczenie „ traci ważność przy byciu niewiernym”, z czego wnioskować należy, że w razie rozpadu relacji stron powód nie zamierzał użyczać należącego do niego lokalu pozwanej. Pozwana twierdziła, że pozew jest odpowiedzią na pozew o alimenty. Wynika stąd, że związek stron rozpadł się i pozostają one w fazie konfliktu. Nie mniej brak jest podstaw do stwierdzenia, że cel umowy użyczenia miał być dożywotni i niezależny od relacji stron tej umowy. Po rozpadzie związku stron powód zdecydował się wezwać pozwaną do wydania lokalu (vide: pismo z dnia 28 marca 2023 roku – k. 179). Pismo to tłumaczyć należy jako wypowiedzenie umowy użyczenia. W razie złożenia dowodu z dokumentu na ten fakt, bez znaczenia pozostaje, czy pozwana była słownie wzywana do opuszczenia lokalu. Nawet, gdyby przyjąć, że interes pozwanej, która z uwagi na użyczenie zajmowanego lokalu nie miała możliwości niezwłocznego wyprowadzenia się z lokalu powoda, wymagał dłuższego terminu wypowiedzenia, niż wskazany w piśmie z dnia 28 marca 2023 roku, to niewątpliwie od dnia jego doręczenia jak i w trakcie trwania niniejszego postępowania upłynął wystarczająco długi termin by uznać go za chroniący interesy pozwanej w należytym stopniu (por. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 11 września 1997 roku, III CZP 39/97 (OSNC z 1997 roku, zeszyt 12, poz.191).

Sąd zważył, iż nie sposób uznać by żądanie zgłoszone przez powoda stanowiło nadużycie prawa. W orzecznictwie Sądu Najwyższego za utrwalony można uznać obecnie pogląd, zgodnie z którym możliwość nieuwzględnienia roszczenia windykacyjnego na podstawie art. 5 k.c. może mieć miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych. Oddalenie powództwa na podstawie art. 5 k.c. oznacza bowiem pozbawienie właściciela ochrony przysługującego mu prawa własności, którego ochrona jest zasadą konstytucyjną (por: orz. SN z 22.11.1994r. II CRN 127/94 LEX nr 82293; wyrok SN z 27.01.1999r. II CKN 151/98, OSNC 1999/7-8/134, wyrok SN z 22.03.2000r. I CKN 440/98, LEX nr 521753). Sąd Najwyższy trafnie stwierdził, że zasady współżycia społecznego chronią wprawdzie przed nadużyciem prawa, ale nie mogą tego prawa w ogóle unicestwić. W szczególności przy żądaniu eksmisji mogą one jedynie powodować odroczenie eksmisji, a nie pozbawienie uprawnionego jego prawa podmiotowego w zupełności (wyrok SN z dnia 25 maja 1973 roku III CRN 86/73, OSNC 1974/12/204).

Z tej przyczyny powództwo na podstawie art. 222 § 1 k.c. orzeczono jak w punkcie I. sentencji wyroku.

Sąd zważył także, iż zgodnie z dyspozycją przepisu art. 14 ust. 1 i ust. 3 ww. ustawy Sąd zobowiązany jest z urzędu badać przesłanki w zakresie orzeczenia o uprawnieniu do zawarcia najmu socjalnego lokalu wobec osób których dotyczy nakaz opróżnienia lokalu. Nie budziło wątpliwości, że pozwana miała status lokatora, a przepisy ochronne odnosiły się również do niej. Zgodnie z przepisem ust. 4 art. 14 ww. ustawy obowiązek przyznania takiego lokalu istnieje w przypadku: 1) kobiety w ciąży, 2) małoletniego, osoby niepełnosprawnej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 100, 173 i 240) lub ubezwłasnowolnionego oraz osoby sprawującej nad nim opiekę i wspólnie z nim zamieszkałej, 3) obłożnie chorego, 4) emeryta lub rencisty spełniającego kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej, 5) osoby posiadającej status bezrobotnego, 6) osoby spełniającej przesłanki określone przez radę gminy w drodze uchwały – chyba że osoby te mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany lub ich sytuacja materialna pozwala na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie.

Sąd, badając z urzędu, czy zachodzą przesłanki zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu, orzeka o uprawnieniu osób, o których mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania przez nie z lokalu oraz ich szczególną sytuację materialną i rodzinną (ust. 3).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę stan rzeczy istniejący na dzień zamknięcia rozprawy (art. 316 k.p.c.), uznać należało, że pozwana nie wykazała, aby spełniała jakąkolwiek z obligatoryjnym przesłanek, o których mowa w powyższej regulacji, w tym aby była osobą bezrobotną, niepełnosprawną lub sprawującą opiekę nad małoletnim. Pozostaje to jednak bez znaczenia, gdyż jest w ocenie Sądu jest ona w stanie zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe we własnym zakresie. Pozwana utrzymuje się z alimentów w kwocie 5.000 zł miesięcznie. Wychowuje córkę stron. Poza tym posiada lokal mieszkalny w tym samym budynku, które wynajmuje i uzyskuje z niego dochód kwocie 4.575. Pozwana może więc zamieszkać w swoim lokalu, a jeśli nie może wypowiedzieć umowy najmu, może nająć inny lokal. Poza tym pozwana wielokrotnie w ciągu roku bierze udział w wycieczkach zagranicznych. Korzysta z samochodu marki premium – V. (...). Nie było więc potrzeby ustalania, jakie są koszty prowadzenia wystawnego życia przez pozwaną – należało odnosić się do mierników obiektywnych. Pozwana prowadzi życie na określonym poziomie, posiada stały dochód i majątek w postaci nieruchomości, jak również – jak można przypuszczać inne źródła finansowania. Poza tym pozwana jest w stanie podjąć pracę zarobkową. Brak jest podstaw, aby twierdzić, że istnieją ku temu jakiekolwiek przeszkody, np. natury zdrowotnej. Karta informacyjna leczenia szpitalnego opisująca zgłaszane przez pozwaną dolegliwości jest zbyt skąpa, aby na jej podstawie ustalić jakiekolwiek ograniczenia w narządzie jej ruchu. Pozwana nie wykazała, aby była osobą niepełnosprawną. Nadto pozwana jest właścicielką nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym w D., w którym zamieszkują jej rodzice. Pozwana nie wykazała, aby nie mogła tam zamieszkać z uwagi na ustanowioną służebność na rzecz jej rodziców. Obiektywnie rzecz ujmując pozwana jest w stanie nająć lokal odpowiadający co najmniej standardowi lokalu socjalnego. Zgodnie bowiem z art. 22 powołanej ustawy umową najmu socjalnego lokalu jest umowa najmu lokalu nadającego się do zamieszkania ze względu na wyposażenie i stan techniczny, którego powierzchnia pokoi przypadająca na członka gospodarstwa domowego najemcy nie może być mniejsza niż 5 m ², a w przypadku jednoosobowego gospodarstwa domowego 10 m ², przy czym lokal ten może być o obniżonym standardzie.

Z tej przyczyny na podstawie art. 14 ust. 1, 3 i 4 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego orzeczono jak w punkcie II. wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punktach III. i IV. wyroku na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie/radców prawnych (Dz.U.2015.1800/1804 ze zm.), obciążając pozwaną, jako przegrywającą, całością kosztów procesu poniesionych przez:

a)  powoda, na co składały się: opłata sądowa od pozwu (200,00 zł) oraz opłata za czynności kwalifikowanego pełnomocnika w stawce minimalnej (480,00 zł) – łącznie 457,00 zł,

b)  interwenienta ubocznego , na co składały się opłata sądowa od interwencji (40,00 zł) oraz opłata za czynności kwalifikowanego pełnomocnika w stawce minimalnej (480,00 zł) – łącznie 520,00 zł.

Na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. od kwot zasądzonych tytułem zwrotu kosztów procesu w punktach IV. i V. należały się odsetki ustawowe za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.