Wyrok z 16 lipca 2026, sygn. II Ka 369/26

Przewodniczący:

SSO Agnieszka Karłowicz

Protokolant:

st. sekr. sąd. Milena Oszkiel

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 369/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 1 kwietnia 2026 r. w sprawie II K 622/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

obraza przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 i 410 kpk polegające na nieobiektywnym, wybiórczym badaniu dowodów, nie uwzględniającym okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, wyciąganiu wniosków na podstawie tylko części materiału dowodowego, pomijającym wszystkie kwestie, które budzą uzasadnione wątpliwości i nie
pasują do przyjętej przez Sąd wersji zdarzeń oraz ocenie dowodów nie tylko sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania, ale i doświadczenia życiowego, polegające w szczególności na uznaniu, że:

a) dowody z zeznań Ł. E. i U. G. oraz nagranie z monitoringu sklepu (...) w A. są wystarczające do stwierdzenia, że oskarżony G. L. (1) dopuścił się zarzucanego mu czynu w sytuacji, gdy do stwierdzenia, że osoba kierująca pojazdem mechanicznym pozostaje pod wpływem alkoholu konieczne jest przeprowadzenie badania trzeźwości,

b) z dowodu z opinii nr (...) wynika, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, mimo, że próbki krwi oskarżonego zostały pobrane kilka godzin po kierowaniu przez niego samochodem,

c) uznaniu za wiarygodny dokumentu „Protokół badania trzeźwości”, mimo, że do dokumentu nie załączono wydruku z urządzenia, a zatem prawidłowa ocena tego dowodu prowadzi do wniosku, że dokument ten jest niewystarczający do stwierdzenia stanu nietrzeźwości oskarżonego,

które to uchybienia skutkowały błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia wyrażającym się w przyjęciu, że oskarżony w dniu 9 sierpnia 2025 r. w miejscowości A.,
gminy H. w województwie (...) prowadził pojazd mechaniczny marki V. (...) o numerach rejestracyjnych (...) w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości 1,42 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, w sytuacji gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na poczynienie takich ustaleń, w szczególności nie pozwala na przyjęcie, że zachodzą przesłanki do uznania, że zachodzi przesłanka do orzeczenia przepadku pojazdu mechanicznego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty obrony okazały się niezasadne. Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd I instancji przeprowadził postępowanie właściwie, z poszanowaniem przepisów je regulujących, w tym wskazywanych przez skarżącego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy poddał rzetelnej, zgodnej z dyrektywami z art. 7 kpk ocenie, wyprowadzając właściwe wnioski co do winy i sprawstwa oskarżonego zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu z art. 178a § 1 kk.

Na wstępie zauważyć wypada, iż ustanowiony w art. 7 kpk obowiązek dokonania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego dotyczy nie tylko Sądu merytorycznie rozpoznającego sprawę, bowiem także odwołujący, podnoszący takowy zarzut, nie może ograniczyć się do wyłącznie subiektywnego zanegowania oceny dowodów przeprowadzonej przez tenże Sąd i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności
winny być obdarzone jedynie dowody korzystne dla oskarżonego (np. tylko wyjaśnienia oskarżonego). Taka metoda kwestionowania trafności zaskarżonego orzeczenia nie może być uznana za wystarczającą. Obowiązkiem skarżącego każdorazowo jest bowiem skuteczne wykazanie jakich konkretnych uchybień dopuścił się Sąd meriti w kontekście zasad wiedzy, w szczególności logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego przy ocenie materiału dowodowego. Uwiarygodnienie zarzutu dowolnej oceny dowodów wymaga zatem wykazania, w oparciu o fakty i ich pogłębioną logiczną analizę, że rzeczywiście Sąd pominął dowody (okoliczności) istotne (nie jakiekolwiek, lecz istotne) dla rozstrzygnięcia o sprawstwie i winie, że włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, że uchybił regułom prawidłowego logicznego rozumowania, że uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2012 roku, sygn. akt II AKa 67/12).

Tymczasem, na kanwie przedmiotowej sprawy, skarżący nie był w stanie skutecznie
przekonać Sądu odwoławczego o słuszności swoich twierdzeń wyrażonych w treści zarzutów, bowiem nie zostały one w logiczny i racjonalny sposób uargumentowane. Wprawdzie, kwestionując prawidłowość pierwszoinstancyjnego postępowania, apelujący wskazał jakich rzekomych uchybień w zakresie oceny dowodów ten Sąd miałby się dopuścić, jednakże wywody sprowadzające się w istocie do zdyskredytowania obciążającego oskarżonego materiału dowodowego, nie mogły znaleźć uznania Sądu Okręgowego. Nie sposób bowiem podzielić intencjonalnych i niepopartych żadnymi obiektywnymi dowodami twierdzeń obrony, jakoby niewiarygodne były spójne i logiczne zeznania świadków oskarżenia, które korespondowały z pozostałą częścią uznanego za wiarygodny materiału dowodowego, pochodzącego ze źródeł nieosobowych, a na wiarę zasłużyły wyłącznie wyjaśnienia oskarżonego, a do tego wywody zawarte w apelacji się sprowadzały. Na względzie mieć bowiem wypada, iż sama tylko okoliczność, że Sąd meriti ocenił poszczególne dowody, w aspekcie ich wiarygodności, nie w taki sposób, jak życzyłby sobie tego oskarżony czy też jego obrońca, nie jest tożsama ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Zgodnie z istotą swobodnej oceny dowodów chociaż stanowisko to oparte było o własne przekonanie organu orzekającego, to niemniej jednak uwzględniało wszystkie przeprowadzone dowody (wynikające z nich okoliczności, korzystne, jak i niekorzystne dla oskarżonego), ocenione zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takiego warunku nie spełniała natomiast ocena zaprezentowana przez obrońcę w ramach omawianego środka zaskarżenia, gdyż stanowiła jedynie własną wizję dowodów, wobec czego należy ją uznać wyłącznie za polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego, która nie została poparta żadnymi logicznymi argumentami, wobec czego nie jest w stanie spowodować uwzględnienia omawianego zarzutu.

W przekonaniu obrońcy zgromadzony materiał dowodowy w sprawie nie pozwalał na jednoznaczne stwierdzenie winy i sprawstwa oskarżonego. Z takim stanowiskiem nie sposób
się zgodzić. O prowadzeniu przez G. L. (1) w dniu 9 sierpnia 2025 r. w A. pojazdu mechanicznego marki V. (...) i znajdowaniu się przez niego wówczas w stanie nietrzeźwości 1,42 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, jak słusznie uznał Sąd I instancji, świadczą nie tylko wyniki badań pobranej od niego krwi (k. 44-48v), które co należy zaznaczyć jeszcze kilka godzin po zdarzeniu, przy występującej tendencji spadkowej zawartości alkoholu w organizmie oskarżonego, wskazywały na jego stan nietrzeźwości, znacznie przekraczający ustawowy próg wynoszący 0,5 promila (odpowiadający 0,25 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), ale także wyniki badań stanu trzeźwości oskarżonego za pomocą analizatora wydechu, posiadającego skądinąd aktualne świadectwo wzorcowania, nagranie wraz z protokołem odtworzenia jego zapisu (k. 20, 22-23v), jak również dowody o charakterze osobowym w postaci zeznań świadków Ł. E. i U. G..
Wbrew twierdzeniom obrońcy stan nietrzeźwości G. L. (1) nie został zatem ustalony jedynie na podstawie depozycji wymienionych świadków i nagrania, co notabene zgodnie z przyjętym poglądem w judykaturze jest również możliwe (por. postanowienie SN z 2.03.2022 r., III KK 24/22, LEX nr 3408450), ale także w oparciu o wyniki przeprowadzonych badań, zarówno chemicznych, jak i analizatorem wydechu, co wskazuje na oczywistą niezasadność zarzutu ujętego w pkt a wniesionej apelacji. Każde z tych badań nie tylko wskazywało na stan nietrzeźwości oskarżonego w rozumieniu art. 115 § 16 kk, ale wykazywało, iż jest on znacznie wyższy od ustalonych przez ustawodawcę progów. Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do kwestionowania autentyczności, a co za tym idzie podważenia prawidłowości decyzji Sądu Rejonowego co do wiarygodności protokołu z przeprowadzonych badań trzeźwości analizatorem wydechu (k. 14-14v). Z uwagi na to, że stan nietrzeźwości oskarżonego został potwierdzony wywołaną w sprawie opinią (k. 44-45v), Sąd II instancji mając także na względzie pozostały wiarygodny materiał dowodowy, w szczególności nagranie, nie podzielił wątpliwości obrońcy oskarżonego co do prawidłowości przeprowadzenia badania stanu trzeźwości oskarżonego, co znalazło odzwierciedlenie w tymże protokole, którego rzetelność i autentyczność zasadnie nie budziła zastrzeżeń Sądu a quo. Mając powyższe na uwadze sam fakt niezałączenia wydruku z badania stanu trzeźwości na miejscu zdarzenia do protokołu nie może poddawać w wątpliwość prawidłowości jego przeprowadzenia, skoro zostało ono odnotowane w protokole, podpisane przez osoby w badaniu uczestniczące, w tym przez oskarżonego, który ani faktu przeprowadzenia badania, ani jego wyników nie kwestionował, zaś do akt dołączono uwierzytelnione aktualne świadectwo wzorcowania urządzenia pomiarowego. Należy przypomnieć, że z zeznań Ł. E. wynika, że oskarżony, mimo chęci odjechania z parkingu sklepu (...) w A., nie uczynił tego w jej obecności z uwagi na namowy nieznanej jej kobiety, która jak jej przekazała wyczuła od niego woń alkoholu, zaś ona sama podniosła na jego chwiejny chód, co stanowi typowy objaw stanu upojenia alkoholowego.

Sąd słusznie podkreślił, odnosząc się do zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, że w taki sposób nie zachowałaby się osoba trzeźwa, mająca przy pomocy samochodu potrzebę udania się w inne miejsce. Wówczas bowiem oskarżony najzwyczajniej wsiadłby do samochodu i odjechał, pomimo uwag otoczenia. Tymczasem dopiero po kilkudziesięciu minutach przybył z powrotem na miejsce i odjechał, upewniając się wcześniej czy nie ma osób zwracających mu wcześniej uwagę na jego stan. Jedynym racjonalnym wytłumaczeniem takiego zachowania oskarżonego jest więc to, że był on świadomy znajdowania się w stanie nietrzeźwości, co też Sąd Rejonowy słusznie podkreślił. Wskazania Ł. E. znalazły potwierdzenie w nagraniu, a więc dowodzie o charakterze obiektywnym, co też zasadnie zdaniem Sądu Okręgowego utwierdziło Sąd I instancji w przekonaniu o wiarygodności jej przekazu. Należy zważyć również, że podczas badań krwi oskarżony podnosił, że spożywał wódkę, a w trakcie interwencji, jak to jawi się z zeznań U. G., zmieniał wersję co do tego czy to on kierował w czasie i w miejscu jak w postawionym mu zarzucie, a nadto nawet jeżeli jak podnosił prowadził, to że nie spożywał przed jazdą alkoholu. Należy zważyć, że depozycje G. L. (1) były wewnętrznie niespójne, raz wskazywał, że w ogóle nie spożywał alkoholu, po czym, że nie spożywał alkoholu przed jazdą. Z uwagi zaś na to, że wyjaśnienia oskarżonego pozostawały sprzeczne z omówionym wiarygodnym materiałem dowodowym Sąd zasadnie nie dał im wiary w tej części w której G. L. (1) podawał, że prowadził samochód w dniu 9 sierpnia 2025 r. będąc trzeźwym. W sytuacji w jakiej się znajdował, bez dwóch zdań, musiał mieć świadomość nieuchronności poniesienia konsekwencji prawnych swego nagannego zachowania, a czas jakim dysponował do momentu przybycia funkcjonariuszy Policji do jego miejsca zamieszkania pozwolił mu na wykreowanie takiej wersji inkryminowanego zdarzenia.
Gdyby było tak, że spożył alkohol już po dotarciu do swego miejsca zamieszkania, to niewątpliwe w sytuacji kiedy funkcjonariusze Policji zarzucaliby mu prowadzenie w stanie nietrzeźwości, chcąc uchronić się od odpowiedzialności karnej, okazałby ślady spożywania alkoholu w postaci butelek bądź też puszek na potwierdzenie takiej okoliczności. Taka sytuacja nie miała jednak w niniejszej sprawie miejsca. Jednocześnie z uwagi na spadający poziom zawartości alkoholu w jego organizmie, oczywistym jest, że musiał on być jeszcze wyższy w trakcie prowadzenia przez niego pojazdu. Stąd też aprobaty Sądu Okręgowego nie zyskał zarzut z pkt b złożonej przez obrońcę apelacji dotyczący czasu pobrania krwi od oskarżonego.
Na marginesie należy wskazać, że doprowadził on do zderzenia z innym autem zaparkowanym na parkingu pod sklepem (...) w miejscowości A., co również słusznie utwierdziło Sąd I instancji co do tego, że prowadził on samochód w ruchu lądowym, znajdując się w stanie nietrzeźwości.

Tym samym skoro Sąd I instancji nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i
oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania przyjętych ustaleń faktycznych, prowadzących do przypisania oskarżonemu czynu, wypełniających dyspozycję art. 178a § 1 kk.

Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, zawartość alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu wynosiła 1,42 mg/I, a zatem orzeczenie przepadku pojazdu było obligatoryjne. Stąd też chybionym było twierdzenie o braku możliwości wydania przez Sąd meriti takiego rozstrzygnięcia. Skarżący nie wykazał istnienia w realiach niniejszej sprawy wyjątkowych okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie od orzeczenia przepadku pojazdu.

Wniosek

o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu,

ewentualnie o uchylenie wyroku w zakresie pkt VI, VII, X.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia ww. wniosków z uwagi na niezasadność omówionych zarzutów.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 1 kwietnia 2026 r. w sprawie II K 622/25 – w całości

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wskazano w rubryce 3.1. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Z uwagi na to, że środek odwoławczy wywiedziony przez obrońcę oskarżonego okazał się niezasadny, w myśl art. 636 § 1 kpk oskarżony, wskutek braku przesłanek z art. 624 § 1 kpk, ponosi koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w całości.

Wysokość orzeczonych kosztów sądowych została ustalona w oparciu o art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 2 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) i § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 663 z późn. zm.).

7.  PODPIS