Wyrok z 17 czerwca 2026, sygn. I C 34/26

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 czerwca 2026 roku

Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:	Sędzia Sylwia Piasecka
Protokolant:	sekretarz sądowy Ilona Szczepańska - Piechowska

po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2026 roku w R.

na rozprawie

sprawy

z powództwa (...) (...) z siedzibą w L.

przeciwko H. Z. (1)

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego H. Z. (1) na rzecz powoda (...) (...) w L. kwotę 2.495,58 zł (słownie: dwa tysiące czterysta dziewięćdziesiąt pięć złotych pięćdziesiąt osiem groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 16 grudnia 2025 roku do dnia zapłaty,

2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie,

3.  zasądza od pozwanego H. Z. (1) na rzecz powoda (...) (...) z siedzibą w L. kwotę 579,00 zł (słownie; pięćset siedemdziesiąt dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty,

4.  nadaje wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności.

Sygn. akt I C 34/26

UZASADNIENIE

Powód – (...) (...) z siedzibą w L., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata wniósł pozew przeciwko pozwanemu H. Z. (1) o zasądzenie kwoty 9.788,46 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że wierzytelność dochodzona od pozwanego wynika z braku zapłaty przez niego należności wynikającej z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych/multimedialnych/cyfrowych zawartej przez pozwanego z (...) S.A. z siedzibą w L.. Pozwany, pomimo upływu terminów płatności wynikających z dokumentów księgowych wystawionych przez Operatora na podstawie umowy, nie spełnił swojego zobowiązania polegającego na uregulowaniu należności. W związku z powstałą zaległością w płatnościach Operator podejmował stosowne działania zmierzające do polubownego uregulowania należności, kierując do pozwanego stosowne wezwania. Jednocześnie poinformował pozwanego, że jest zainteresowany kontynuowaniem umowy, co może jednakże nastąpić po uregulowaniu przez pozwanego zaległości do dnia wskazanego w przedmiotowym piśmie. Z uwagi na niedopełnienie zobowiązań wynikających z umowy oraz brak uregulowania należności, pomimo uprzednich polubownych działań, operator podjął działania zmierzające do zakończenia stosunku obligacyjnego, składając oświadczenie skutkujące rozwiązaniem umowy.

Powód podkreślił, że przedmiotowa wierzytelność była przedmiotem umowy przelewu wierzytelności oraz, że na wartość przedmiotu sporu, to jest kwotę 9.789,46 złotych składa się należność główna wynikająca z poszczególnych dokumentów księgowych, stanowiących tytuły zobowiązania pozwanego wobec powoda w wysokości 7.423,39 złotych oraz odsetki na liczone na dzień 4 grudnia 2025 roku w wysokości 2.366,07 złotych. Powód zaznaczył, że przysługuje mu prawo do naliczenia odsetek ustawowych za opóźnienie od każdej z należności głównych wynikających z dokumentów księgowych, które naliczane są począwszy od dnia następującego po upływie terminu płatności wskazanego w każdym z tych dokumentów.

Powód wskazał, że roszczenie jest wymagalne od dnia 29 września 2022 roku.

Pozwany – H. Z. (1) nie stawił się na termin rozprawy, nie zajął stanowiska w sprawie i nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy pod jego nieobecność, pomimo pouczenia go o skutkach braku zajęcia stanowiska w sprawie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 14 sierpnia 2022 roku pozwany H. Z. (1) zawarł z (...) S.A. z siedzibą w L. umowę o świadczenie usługi telekomunikacyjnej (...). Umowa została zawarta na czas, który był równy minimalnemu okresowi wymaganemu do skorzystania z warunków promocyjnych określonych w szczegółowych warunkach promocji, a mianowicie na okres 24 miesięcy. Promocja obejmowała elastyczną ofertę mobilną III.

Umowa, po upływie okresu, na jaki została zawarta, ulegała automatycznemu przedłużeniu, na warunkach z ostatniego okresu rozliczeniowego, o ile postanowienia szczegółowych warunków promocji nie stanowią inaczej. W przypadku automatycznego przedłużenia abonamentowi przysługiwało prawo do wypowiedzenia umowy w każdym czasie z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia. Natomiast operator może rozwiązać lub zmienić umowę ograniczając zakres świadczonych usług, bez zachowania terminu wypowiedzenia w przypadkach określonych w warunkach wykonywania umowy.

Z treści umowy wynikało, że pozwanemu – abonentowi zostały przekazane dokumenty w postaci cennika, regulaminu, szczegółowych warunków promocji, warunków wystawiania i przesyłania faktur elektronicznych, parametry jakościowe usługi dostępu do internetu.

W ramach umowy pozwany – H. Z. (1) w dniu 18 sierpnia 2022 roku potwierdził odbiór urządzenia router (...) oraz kartę SIM (...).

Następnie w dniu 24 sierpnia 2022 roku pozwany H. Z. (1) zawarł z (...) S.A. z siedzibą w L. kolejną umowę o świadczenie usługi telekomunikacyjnej (...), również na czas określony wynoszący 24 miesiące. Umowa obejmowała promocję na mobilny internet II.

Z treści umowy wynikało, że pozwanemu – abonentowi zostały przekazane te same dokumenty, które otrzymał przy zawarciu umowy o świadczenie usług (...).

W ramach umowy pozwanemu – H. Z. (1) w dniu 29 sierpnia 2022 roku przekazano urządzenie w postaci routera (...) oraz kartę SIM (...).

dowód z innych wniosków dowodowych: wydruk umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych (...) k. 15v – 18v, wydruk umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych (...) k. 19 – 22v, wydruk potwierdzenia zawarcia umów k. 14v – 15, kserokopia protokołu przekazania urządzenia nr (...) k. 10 – 10v, kserokopia protokołu przekazania urządzenia nr (...) k. 9 – 9v, kserokopia przekazania urządzenia nr (...) k. 13, kserokopia protokołu przekazania urządzenia nr (...) k. 13v – 14.

W dniu 15 lutego 2023 roku poprzednik prawny powoda – (...) S.A. z siedzibą w L. wystawił notę obciążeniową na kwotę 3.318,00 złotych obejmującą trzy opłaty wyrównawcze w wysokości przyznanej ulgi, każda po 1.580,00 złotych. Termin płatności ustalono na dzień 1 marca 2023 roku.

Następnie w dniu 23 lutego 2023 roku poprzednik prawny powoda – (...) S.A. z siedzibą w L. wystawił kolejną notę obciążeniową na kwotę 2.250,00 złotych obejmującą odszkodowanie za niedokonanie zwrotu powierzonego sprzętu – Modem GSM, model: router MI z modemem (...) w wysokości 250,00 złotych, odszkodowanie za niedokonanie zwrotu powierzonego sprzętu – Modem GSM, model: router MI 5G z modemem w wysokości 1.000,00 złotych i odszkodowanie za niedokonanie zwrotu powierzonego sprzętu – modem GSM, model: router MI (...) z modemem w wysokości – 1.000,00 złotych. Termin płatności ustalono na dzień 10 marca 2023 roku.

dowód z innych wniosków dowodowych: wydruk noty obciążeniowej z dnia 15 lutego 2023 roku k. 23, wydruk noty obciążeniowej z dnia 24 lutego 2023 roku k. 23v.

W dniu 14 wrześni 2022 roku operator – (...) S.A. z siedzibą w L. wystawił fakturę na kwotę 575,39 złotych, określając termin płatności do dnia 28 września 2022 roku, następnie w dniu 12 października 2022 roku na kwotę 320,00 złotych. Termin płatności faktury ustalono do dnia 26 października 2022 roku.

W dniu 16 listopada 2022 roku operator – (...) S.A. z siedzibą w L. wystawił fakturę na kwotę 320,00 złotych, określając termin płatności do dnia 30 listopada 2022 roku, natomiast w dniu 14 grudnia 2022 roku fakturę na kwotę 320,00 złotych, określając termin płatności do dnia 28 grudnia 2022 roku.

W dniu 18 stycznia 2023 roku poprzednik prawny powoda wystawił fakturę na kwotę 320,00 złotych. Termin płatności faktury określono do dnia 1 lutego 2023 roku.

dowód z innych wniosków dowodowych: wydruk faktury z dnia 14 września 2022 roku k. 24 – 24v, wydruk faktury z dnia 12 października 2022 roku k. 25 – 25v, wydruk faktury z dnia 16 listopada 2022 roku k. 26 – 26v, wydruk faktury z dnia 14 grudnia 2022 roku k. 27 – 27v, wydruk faktury z dnia 18 stycznia 2023 roku k. 28 – 28v.

W dniu 27 grudnia 2023 roku (...) (...) 2z siedzibą w L. zawarł z operatorem (...) S.A. z siedzibą w L. umowę przelewu wierzytelności w ramach procesu sekurytyzacji. Na podstawie tej umowy nabywca nabył wobec pozwanego wierzytelność w wysokości 7.423,39 złotych.

W dniu 4 grudnia 2025 roku powód wystawił wyciąg z ksiąg rachunkowych, z którego wynikało, że kwota wymagalnych należności wynosi 9.789,46 złotych, która obejmuje kapitał w wysokości 7.423,39 złotych oraz odsetki w wysokości 2.366,07 złotych. Data wymagalności roszczenia została określona na dzień 28 września 2022 roku.

dowód: umowa przelewu wierzytelności z dnia 27 grudnia 2023 roku k. 30 – 33v, oświadczenie z dnia 28 grudnia 2023 roku k. 36, wyciąg z ksiąg rachunkowych z dnia 4 grudnia 2025 roku k. 40.

W dniu 1 kwietnia 2025 roku nastąpiło połączenie (...) S.A. z (...) S.A.

bezsporne

Sąd zważył co następuje:

Roszczenie strony powodowej zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części, mimo że pozwany H. Z. (1) nie stawił się na termin rozprawy, nie zajął stanowiska w sprawie i nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy pod jego nieobecność, mimo że została powiadomiona o skutkach braku działania.

Zatem, Sąd na mocy art. 339 § 1 k.p.c., zobligowany był do wydania wyroku zaocznego. Należy jednak przy tym podkreślić, że wydając wyrok zaoczny Sąd przyjmuje za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Niezależnie bowiem od ustalenia podstawy faktycznej Sąd jest zawsze zobowiązany rozważyć, czy żądanie pozwu jest zasadne w świetle norm prawa materialnego, w szczególności czy oświadczenia zawarte w uzasadnieniu pozwu należycie uzasadniają w całości żądania pozwu i czy uwzględnienie tych żądań nie narusza obowiązujących przepisów. Ma to o tyle istotne znaczenie, że negatywny wynik takiej analizy powoduje wydanie wyroku zaocznego oddalającego powództwa, gdyż w tym zakresie nie obowiązuje domniemanie z art. 339 § 2 kpc (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca roku, 1972 roku, III (...) 30/72, 31 marca 1999 roku, I CKU 176/97, 6 czerwca 1997 roku, I CKU 87/97, 15 marca 1996 roku, I (...) 26/96, 15 września 1967 roku, III (...) 175/67, 18 lutego 1972 roku, III (...) 539/71, F., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1972 roku, III (...) 30/72, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 1973, III CRN 59/73). Domniemanie to dotyczy bowiem wyłącznie strony faktycznej wyroku i nie obowiązuje w zakresie prawa materialnego, a nadto zastępuje jedynie postępowanie dowodowe. Dlatego też ten wyjątkowy przepis nie może być wykładany rozszerzająco. W konsekwencji Sąd zawsze jest zobowiązany rozważyć, czy w świetle przepisów obowiązującego prawa materialnego, twierdzenia powoda uzasadniają uwzględnienie żądań pozwu.

Sąd nie może również przyjąć za prawdziwe twierdzeń powoda, jeżeli budzą one wątpliwości. W sformułowaniu art. 339 § 2 k.p.c. mowa jest o przyjęciu za prawdziwe twierdzeń powoda, jeżeli „nie budzą one uzasadnionych wątpliwości co do zgodności z prawdziwym stanem rzeczy”. Uzasadnione wątpliwości mogą powstać w wypadku, kiedy twierdzenia powoda zawarte w pozwie odnośnie stanu faktycznego sprawy, są ze sobą sprzeczne, nie zawierają pełnego stanu faktycznego pozwalającego na rozstrzygnięcie sprawy, wskazują na brak legitymacji procesowej powoda lub pozwanego itp. ( porównaj: komentarz do art. 339 k.p.c. pod redakcją Zieliński – system Legalis).

Ocena zgodności z prawdą twierdzeń powoda następuje na podstawie materiału procesowego znajdującego się w aktach sprawy. Nie budzi wątpliwości, że obowiązkiem strony powodowej jest dołączenie do pozwu dowodów, które umożliwią Sądowi weryfikacje twierdzeń pozwu pod kątem spełnienia przesłanek z art. 339 k.p.c. Z treści art. 3 k.p.c. wynika obowiązek stron i ich pełnomocników do przedstawiania dowodów istotnych w sprawie.

W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, brak było podstaw do ustalenia stanu faktycznego jedynie w oparciu o twierdzenia, które zostały zawarte w uzasadnieniu pozwu, tym bardziej, że powód wywodził swoje roszczenie z umowy cesji wierzytelności.

Zgodnie z treścią art. 509 k.c. przelew wierzytelności należy do czynności prawnych rozporządzających, albowiem przenosi na nabywcę wierzytelność przysługującą zbywcy, tj. prawo podmiotowe wierzyciela do żądania od dłużnika świadczenia. Dlatego też warunkiem skutecznej cesji wierzytelności jest istnienie tego prawa. Należy również podkreślić, że aby wierzytelność mogła być przedmiotem przelewu, musi być w dostateczny sposób zindywidualizowana poprzez dokładne określenie stosunku zobowiązaniowego, z którego wynika. Oznaczenie wierzytelności to wskazanie stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. Zatem elementy te w momencie zawierania umowy przelewu powinny być oznaczone lub przynajmniej oznaczalne. Natomiast do chwili przejścia wierzytelności z majątku zbywcy do majątku nabywcy winno nastąpić dokładne sprecyzowanie pozostałych elementów stosunku zobowiązaniowego, w ramach którego istnieje zbywana wierzytelność (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 1999 roku, III CKN 423/99, Biul. SN 2000/1/1).

Oznacza to, że w procesie o zapłatę należności, opartym na twierdzeniu o nabyciu wierzytelności wskutek przelewu, kognicja Sądu obejmuje zarówno istnienie, jak i treść stosunku zobowiązaniowego, jaki wiązał dotychczasowego wierzyciela z dłużnikiem. Warunkiem więc otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2006 roku, V CSK 187/06, LEX nr 402304).

Zgodnie bowiem z treścią art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi określone dla siebie skutki prawne. Zwrot „wywodzi skutki prawne” odnosi się do strony postępowania i ma to znaczenie, że podkreśla zależność między kierunkiem aktywności dowodowej strony, a faktami prawnymi, które ma wykazać. Przedmiotem dowodu są fakty istotne dla rozstrzygnięcia, które można nazwać jako prawne (art. 227 k.p.c.), wśród których należy wyróżnić fakty, z których strona wywodzi skutki prawne i które są opisane w hipotezach norm prawa cywilnego materialnego. Zatem przepis ten wskazuje kierunek aktywności dowodowej stron i określa - w połączeniu z normami prawa materialnego - które fakty podlegają dowodzeniu. Dlatego też powód dochodząc roszczenia związany jest ciężarem udowodnienia okoliczności uzasadniających żądanie, więc opisanych hipotezami norm prawa cywilnego materialnego znajdujących zastosowanie dla oceny stanu faktycznego. Są to fakty, z których strona wywodzi skutek prawny, a więc prawotwórcze. Powyższe wskazuje, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest ustalenie, czy strona inicjująca proces wykazała okoliczności faktyczne, których zaistnienie determinuje możliwość jego skutecznego wpisania w odpowiednią podstawę prawną. Niemożność przeprowadzenia takiej subsumpcji, samoistnie niweczy zasadność powództwa i to niezależnie od tego, czy pozwany z kolei udowodnił podstawy faktyczne przyjętej linii obrony czy też nie. Ma to o tyle istotne znaczenie, że ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów i spełnia przy tym dwie zasadnicze funkcje. Po pierwsze dynamizuje postępowanie dowodowe w systemie obowiązywania zasady sporności (kontradyktoryjności) w procesie, po drugie określa wynik merytoryczny sporu (sprawy) w sytuacji krytycznej, gdy strona nie udowodni faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (por. K. Piasecki, Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze, 2003 r.). Oznacza to zatem, że Sąd tylko wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. Zgodnie bowiem z przyjętą linią orzecznictwa obowiązek wskazania dowodów, potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża przede wszystkim strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29), ponieważ Sąd został wyposażony jedynie w uprawnienie, a nie obowiązek, dopuszczenia dalszych jeszcze, nie wskazanych przez żadną ze stron, dowodów, kierując się przy tym własną oceną, czy zebrany w sprawie materiał jest - czy też nie jest - dostateczny do jej rozstrzygnięcia (art. 316 § 1 in principio k.p.c.). Dlatego też Sąd powinien korzystać z przewidzianego w art. 232 zd. 2 k.p.c. uprawnienia powściągliwie i z umiarem, pamiętając, że taka inicjatywa należy przede wszystkim do samych stron i że cały rozpoznawany spór jest ich sprawą, a nie sądu. Podkreślić również należy, że zasada kontradyktoryjności winna być całkowicie zachowana zwłaszcza wówczas, gdy strony korzystają z pomocy profesjonalnych pełnomocników.

W przedmiotowej sprawie powód celem wykazania zasadności i wysokości dochodzonego roszczenia przedłożył umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, protokoły przekazania urządzeń, potwierdzenia zawarcia umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych, noty obciążeniowe, faktury, umowę przelewu wierzytelności w ramach procesu restrukturyzacji z dnia 27 grudnia 2023 roku oraz wyciąg z ksiąg rachunkowych z dnia 4 grudnia 2025 roku.

W ocenie Sądu zaoferowany w sprawie materiał dowodowy przesądza w sposób nie budzący wątpliwości, że pozwany – H. Z. (2) zawarła z poprzednikiem prawnym powoda – (...) S.A. z siedzibą w L. dwie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, przy czym umowy te zawarte były na czas oznaczony i przewidziana w nich była promocja, jak również, że w ramach tych umów nabył urządzenia telekomunikacyjne. Niewątpliwym jest również, że pomiędzy powodem a operatorem doszło do zawarcie umowy cesji wierzytelności, na podstawie której powód nabył wobec pozwanego wierzytelność.

Celem wykazania natomiast wysokości dochodzonego roszczenia powód przedłożył wydruki faktur i not obciążeniowych oraz wyciąg z ksiąg rachunkowych.

Analiza powyższego materiału dowodowego w postaci faktur, w ocenie Sądu, pozwala na uwzględnienie roszczenia powoda jedynie w części, a mianowicie w zakresie kwoty faktur w łącznej wysokości 1.855,39 złotych oraz odsetek naliczonych od poszczególnych kwot wskazanych w fakturach, w łącznej wysokości 640,19 złotych.

W pozostałej części, w ocenie Sądu, powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie albowiem z zaoferowanego w sprawie materiału dowodowego w postaci not obciążeniowych oraz protokołu przekazania urządzeń wynika jedynie, że faktycznie pozwany w związku z zawartymi umowami otrzymał sprzęt szczegółowo określony w protokołach przekazania urządzeń.

Sąd powziął jednak wątpliwości co do sposobu ustalenia wysokości odszkodowania za niedokonanie zwrotu powierzonego sprzętu. Powód nie zaoferował bowiem w tym zakresie żadnego materiału dowodowego, na podstawie którego Sąd miałby możliwość weryfikacji kwot wskazanych w nocie obciążeniowej nr (...) z dnia 24 lutego 2023 roku, tym bardziej, że wśród protokołów przekazania urządzenia załączonych do pozwu znajduje się również protokół dotyczący umowy nr (...), która jednak nie została załączona do pozwu. Ponadto z uzasadnienia pozwu nie wynika, w sposób nie budzący wątpliwości, czy roszczenie powoda dotyczy również tej umowy. W konsekwencji Sąd nie miał również możliwości zweryfikowania czy przedłożona nota obciążeniowa opiewająca na kwotę 2.250,00 złotych nie obejmuje również umowy, która nie została załączona do pozwu.

Wątpliwości Sądu, z powyższych przyczyn, dotyczyły również opłat wyrównawczych w wysokości przyznanej ulgi. Z przedłożonej bowiem przez powoda noty obciążeniowej nr (...) z dnia 15 lutego 2023 roku nie wynika w jaki sposób opłaty te zostały ustalone, albowiem nie wynika to z pozostałego materiału dowodowego, w szczególności treści załączonych do pozwu umów. Powód nie przedłożył bowiem żadnego cennika, czy też jakiejkolwiek informacji w tym zakresie. Ponadto nota ta obejmuje trzy opłaty, bez jednoczesnego wskazania, których umów one dotyczą. Ma to o tyle istotne znaczenie, że do pozwu zostały załączone wyłącznie 2 umowy, natomiast z protokołu wydania urządzenia wynika, ze pozwany zawarł z powodem jeszcze jedną umowę o numerze (...).

Wobec powyższego Sąd nie uwzględnił roszczenia powoda w zakresie kwoty 7.293,88 złotych, oddalając powództwo w tym zakresie.

Dlatego też Sąd orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł na mocy art. 100 kpc, który stanowi, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone.

W przedmiotowej sprawie strona powodowa poniosła koszty procesu w łącznej wysokości 2.317,00 złotych, które obejmują opłatę sądową w wysokości 500,00 złotych, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 złotych oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego w wysokości 1.800,00 złotych, zgodnie z treścią §2 pkt 4 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 roku (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800) .

Zatem, skoro roszczenie strony powodowej zostało uwzględnione jedynie w części, a mianowicie w 25%, to zasadnym było uwzględnić koszty procesu powstałe po stronie powodowej w wysokości 579,00 złotych (2.317,00 złotych x 25%) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w myśl art. 98 § 1 ¹ kpc, o czym Sąd orzekł jak w punkcie 3 sentencji orzeczenia.

Na mocy art. 333 § 1 pkt 3 kpc Sąd z urzędu nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności, o czym orzekł w punkcie 4 sentencji wyroku.