Uzasadnienie z 7 lipca 2026, sygn. VI Ka 876/26

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 876/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 30 kwietnia 2026 r. w sprawie o sygn. akt V K 312/26

1.2  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒uchylenie

☒Zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

C. V.

Dotychczasowa karalność

Sytuacja majątkowa

Nie popełnianie wykroczeń w ruchu drogowym

Dobra opinia w miejscu pracy

Karta karna - k.73-74

Informacja e-(...) - k.72

Informacja - k.75-76

Opinia - k.80

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

Dotychczasowa karalność

Sytuacja majątkowa

Nie popełnienie wykroczeń w ruchu drogowym

Dobra opinia w miejscu pracy

Karta karna

Informacja e-(...)

Informacja

Opinia

Dokumenty sporządzone przez uprawnione osoby i podmioty, nie kwestionowane i nie budzące żadnych wątpliwości.

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Obrońca oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj. art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k., art. 410 k.p.k. oraz art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., polegającą na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, poprzez jednoczesne uznanie za wiarygodne w całości wyjaśnień oskarżonego, z których jednoznacznie wynika, że w chwili popełnienia zarzuconego mu czynu oskarżony nie miał świadomości i wiedzy, że kierując motorowerem nie zastosował się do orzeczonego wobec niego sądowego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych - pozostawał on w przekonaniu, iż orzeczony wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmuje wyłącznie samochody, a następnie przyjęcie, bez wskazania argumentów faktycznych i prawnych, że oskarżony mając wiedze o zakazie prowadził motorower w zamiarze bezpośrednim nie stosując się do tego zakazu, a tym samym bezpodstawne konkludentne przyjęcie, bez jakiegokolwiek uzasadnienia, że świadomość oskarżonego obowiązującego zakazu sądowego prowadzenia pojazdów obejmowała także prowadzenie motoroweru - że oskarżony miał świadomość, że swoim zachowaniem nie stosuje się do orzeczonego wobec niego zakazu, przy jednoczesnym nierozstrzygnięciu występujących w tym zakresie wątpliwości na korzyść oskarżonego oraz niewyjaśnieniu w uzasadnieniu wyroku przyczyn odmowy uwzględnienia okoliczności wynikających z uznanych za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego, co doprowadziło do błędnego przypisania mu umyślnego popełnienia czynu z art. 244 k.k.;

2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. oraz art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. i art. 168 k.p.k. polegającą na dowolnym przyjęciu a priori, że okoliczność, iż motorower stanowi pojazd mechaniczny objęty zakresem środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, należy do wiedzy powszechnej i była znana również oskarżonemu, podczas gdy z ujawnionego materiału dowodowego, w szczególności konsekwentnych wyjaśnień oskarżonego, wynikało, że pozostawał on w usprawiedliwionym błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego niezastosowania przepisu art. 28 § 1 k.k.;

a w konsekwencji

3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia mający wpływ na treść orzeczenia polegający na bezpodstawnym, dowolnym i nie popartym dowodami, przyjęciu, że oskarżony, prowadził po drodze publicznej motorower, w zamiarze bezpośrednim nie stosując się do orzeczonego wobec niego zakazu, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego uznania oskarżonego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu z art. 244 k.k., podczas gdy prawidłowa, zgodna z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego ocena całokształtu materiału dowodowego, w szczególności konsekwentnych i uznanych przez Sąd za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego, prowadzi do wniosku, że pozostawał on w błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego, polegającym na przekonaniu, iż zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych nie obejmuje kierowanego przez niego motoroweru, co winno skutkować wyłączeniem odpowiedzialności karnej na podstawie art. 28 § 1 k.k., a w konsekwencji powinno prowadzić do uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu;

z daleko posuniętej ostrożności procesowej stawiam zarzut ewentualny: 

4. rażącą niewspółmierność kary, na skutek naruszenia dyrektyw jej wymiaru wobec całkowitego pominięcia ujawnionych w sprawie istotnych okoliczności łagodzących mających wpływ na wymiar kary, które to winny lec u podstaw wydanego orzeczenia, w szczególności faktu: całkowitego przyznania się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu, jego pełnego współdziałania z organami ścigania, złożenia wyjaśnień, gotowości dobrowolnego poddania się karze już na etapie postępowania przygotowawczego, konsekwentnego akcentowania krytycznej postawy wobec popełnionego czynu, okazanej szczerej skruchy, prowadzenia ustabilizowanego życia rodzinnego oraz zawodowego, oraz na skutek całkowitego zaniechaniu zbadania i poddania jakiejkolwiek ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu poprzez przemilczenie w treści uzasadnienia wyroku kryteriów z art. 115 § 2 k.k. i pominięcie kluczowych okoliczności czynu przemawiających na korzyść oskarżonego, takich jak: poruszanie się motorowerem o minimalnych gabarytach, znikomej masie, pojemności, mocy i konstrukcyjnie ograniczonej prędkości do 45 km/h, przemieszczanie się z niewielką prędkością, poza godzinami szczytu komunikacyjnego, co generowało znacznie mniejsze zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym w porównaniu do poruszania się samochodem osobowym, a nadto wskutek błędnej oceny okoliczności obciążających i nadania nadmiernego prymatu uprzedniej karalności oskarżonego oraz odbycia kary pozbawienia wolności, przy jednoczesnym niedopuszczalnym potraktowaniu samego ustawowego znamienia czynu zabronionego (faktu niezastosowania się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych) jako dodatkowej okoliczności obciążającej oskarżonego, a w konsekwencji orzeczenie wobec oskarżonego C. V. kary 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, która w realiach niniejszej sprawy jawi się jako rażąco surowa, w sytuacji gdy należyte uwzględnienie i prawidłowa ocena wszystkich okoliczności sprawy, a także nadanie właściwego znaczenia istotnym okolicznościom łagodzącym, prowadzi do wniosku, że wobec oskarżonego winna zostać wymierzona kara o charakterze wolnościowym.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

Ilość, rodzaj i wzajemne powiązanie zarzutów przemawiały za ich zbiorczym omówieniem. Tym bardziej, że w większości były niezasadne.

Na wstępie przypomnieć należy, że by ocena dowodów przeprowadzona przez organ postępowania , której następstwem są określone ustalenia faktyczne, została dokonana zgodnie z regułami art. 7 kpk konieczne jest: 1) oparcie jej na wszystkich przeprowadzonych dowodach, mając na względzie, że podstawę orzeczenia może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku postępowania, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia danej kwestii; 2) uwzględnienie zasad prawidłowego rozumowania; 3) uwzględnienie wskazań wiedzy; 4) uwzględnienie doświadczenia życiowego. Zasada swobodnej oceny dowodów jest zasadą kontrolowanej oceny dowodów, która wyraża się w dwóch aspektach. Po pierwsze, organ procesowy musi uzasadnić, dlaczego oparł się na jednych, a nie na innych dowodach oraz dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Po drugie, organ odwoławczy kontroluje swobodną ocenę dowodów dokonaną przez organ pierwszej instancji. Przy czym zarzut naruszenia art. 7 kpk nie może ograniczać się do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych, lecz powinien wykazać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. W grę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenie się od oceny wewnętrznych czy wzajemnych sprzeczności.

Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 kwietnia 2021 r. w sprawie o sygn. akt III KK 78/21, prezentowanie własnej - możliwej w realiach konkretnej sprawy - oceny dowodów, bez wykazania błędności tej, której dokonał sąd pierwszej instancji, nie upoważnia jeszcze sądu odwoławczego do zajęcia w tej materii stanowiska odmiennego. Sąd odwoławczy, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie prowadzi samodzielnie postępowania dowodowego co do istoty sprawy, jest bowiem głównie sądem kontrolującym procedowanie przed sądem pierwszej instancji i stanowisko tego sądu może zakwestionować jedynie wówczas, gdy wykaże, że to postępowanie i jego wynik obrażają prawo. Sąd Okręgowy podziela również pogląd zawarty w wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 7 listopada 2019 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 173/19. Wskazano w nim, że na uzasadnienie błędu ustaleń faktycznych lub naruszenie standardów swobodnej oceny bądź interpretacji dowodów nie wystarczy subiektywne przekonanie skarżącego o niesprawiedliwości orzeczenia, a konieczne jest wykazanie, że w zaskarżonym wyroku poczyniono ustalenie faktycznie nie mające oparcia w przeprowadzonych dowodach, albo że takiego ustalenia nie poczyniono mimo, że z przeprowadzonych dowodów określony fakt jednoznacznie wynikał, względnie wykazanie, iż tok rozumowania sądu I instancji był sprzeczny ze wskazaniami doświadczenia życiowego, prawidłami logiki, czy zasadami wiedzy.

Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd Rejonowy prawidłowo, zgodnie z regułami art. 7 kpk, ocenił zgromadzony materiał dowodowy i poczynił trafne ustalenia faktyczne, słusznie uznając oskarżonego za winnego popełnienia przypisanego mu czynu. Nie dopuścił się też innych zarzucanych mu uchybień procesowych, które w dodatku musiałyby mieć realny wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Chociaż oskarżony przekonywał, że myślał, iż orzeczony wobec niego zakazów dotyczy wyłącznie samochodów, podczas gdy poruszał się motorowerem, mając zdaniem obrońcy działać w usprawiedliwionym błędzie, o jakim mowa w art. 28 § 1 kk i tym samym nie popełniać przestępstwa, to zdaniem Sądu Okręgowego była to argumentacja chybiona. Po pierwsze, oskarżony jest dorosłym, doświadczonym już człowiekiem, który powinien wiedzieć, że jeśli orzeka się wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, to obejmuje on motorower, który ma silnik i bez wątpienia jest takim pojazdem. Po drugie, oskarżony był już raz karany za czyn z art. 178a § 1 kk i dwukrotnie za czyny z art. 178a § 4 kk. Każdorazowo orzekano wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Nie sposób więc przyjąć, że oskarżony miał podstawy do jakichkolwiek wątpliwości w tym przedmiocie. Wprawdzie przepisy prawa dają możliwość orzeczenia takiego zakazu na konkretny rodzaj pojazdu mechanicznego, przykładowo samochód - powyższe znajduje oparcie w art. 42 § 2 kk - jednak jest to sytuacja niezwykle rzadka i nigdy nie mająca miejsca w przypadku oskarżonego. W każdej z w/w spraw był to zakaz na wszystkie rodzaje pojazdów mechanicznych.

Co więcej, w odniesieniu do czynu z art. 178a § 4 kk, za który skazano go wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 30 maja 2019 r. w sprawie o sygn. akt V K 240/18 i którym orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio - złamany przez oskarżonego w niniejszej sprawie - w ogóle nie ma możliwości wyboru rodzaju pojazdu mechanicznego. Wynika to wprost z art. 42 § 3 kk, który obliguje Sąd do wydania takiego orzeczenia. Jeśli oskarżony czegoś nie zrozumiał, intepretując to tak jak mu było wygodnie, to powinien winnego tej sytuacji upatrywać w sobie samym. Tym bardziej, że jak już wyżej wspomniano kilkukrotnie spotykał się z tym środkiem karnym w stosunku do swojej osoby. Co więcej, nie pierwszy raz ów zakaz złamał. Sąd Okręgowy odsyła tu do lektury znajdującego się w aktach sprawy wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie o sygn. akt V K 39/11. Oskarżony miał więc nie tylko dużo czasu, ale też sposobności, żeby przyswoić sobie, że nie może poruszać się żadnymi pojazdami mechanicznymi, w tym motorowerem. Co do oceny jego wyjaśnień, którym dano wiarę, to w bardzo krótkiej ich ocenie Sąd Rejonowy skupił się na jego przyznaniu się do winy i okoliczności złamania zakazu. Niemniej, w dalszej części uzasadnienia odniósł się do argumentacji oskarżonego, to jest braku świadomości co do zakresu zakazu, ewidentnie jej nie podzielając.

Co do zarzutu dotyczącego wymierzonej oskarżonemu kary, to Sąd Okręgowy uznał go za zasadny. Po pierwsze, od czasu ostatniego skazania, to jest wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 30 maja 2019 r. w sprawie o sygn. akt V K 240/18 i odbycia wymierzonej nim kary 8 miesięcy pozbawienia wolności, do czego doszło w dniu 23 czerwca 2020 r., oskarżony przestrzegał porządku prawnego. Nie popełniał też wykroczeń drogowych. Po drugie, do przedmiotowego czynu doszło po blisko 7 latach od wydania w/w wyroku i orzeczenia nim przedmiotowego zakazu. Po trzecie, oskarżony kierował motorowerem, a więc pojazdem mechanicznym o znacznie mniejszych rozmiarach i mniejszej masie, jak również rozwijającym znacznie mniejszą prędkość. Poruszał się też po drogach lokalnych. Po czwarte, oskarżony prowadzi spokojny i ustabilizowany tryb życia, od niedawna mając żonę, stalą pracę i spłacając zadłużenie alimentacyjne. Zdaniem Sądu Okręgowego mimo wszystko stara się zmienić i przestrzegać porządku prawnego. Po piąte, oskarżony przyznał się do winy, wyraził skruchę i podjął współpracę z organami ścigania. Mając to wszystko na uwadze, uznano że wymierzona oskarżonemu kara 10 miesięcy pozbawienia wolności jest w tych konkretnych okolicznościach i wobec tego konkretnego oskarżonego zbyt surowa. Ostatecznie wymierzona mu kara 5 miesięcy pozbawienia wolności zrealizuje cele prewencji indywidualnej i generalnej. Ponadto oskarżony może ubiegać się o udzielenie zezwolenia na jej odbycie w systemie dozoru elektronicznego. Wbrew twierdzeniom obrońcy skarżącego jakakolwiek kara wolnościowa byłaby rażąco łagodna. Z kolei warunkowe zawieszenie wykonania kary nie było możliwe z uwagi na uprzednie skazania na kary pozbawienia wolności, które nie uległy zatarciu w chwili popełnienia przedmiotowego czynu. Wynika to wprost z art. 69 § 1 kk. Wątpliwości nie budziły pozostałe rozstrzygnięcia, a przede wszystkim zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio i świadczenie pieniężne w wysokości 10.000 złotych.

Wniosek

Obrońca oskarżonego wniósł o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie oskarżonego C. V. od zarzucanego mu czynu z art. 244 k.k.;

ewentualnie:

2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;

ewentualnie:

hj3. zmianę zaskarżonego wyroku w części i wymierzenie oskarżonemu C. V. na podstawie art. 244 k.k. w zw. z art. 37a § 1 k.k. kary grzywny lub kary ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne ewentualnie: zmianę zaskarżonego wyroku w części i wymierzenie oskarżonemu C. V. na podstawie art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 69 § 1, § 2 i § 4 k.k. kary pozbawienia wolności w dolnej granicy ustawowego zagrożenia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania;

oraz

zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Wnioski były niezasadne i nie zasługiwały na uwzględnienie.

Brak było podstaw do uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu. To samo tyczyło się wymierzenia mu kary wolnościowej czy warunkowe zawieszenie kary pozbawienia wolności. To pierwsze skutkowałoby rażącą łagodnością. To drugie było niedopuszczalne zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia
i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.3  1

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.3.1  1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wymierzona oskarżonemu kara.

Zwięźle o powodach zmiany.

Jak już wyżej wskazano, Sąd Okręgowy dopatrzył się okoliczności, które przemawiały za łagodniejszym potraktowaniem oskarżonego. Kara 5 miesięcy pozbawienia wolności będzie w tym momencie odpowiednią reakcją na popełnione przestępstwo, uświadamiając mu naganność takiego postępowania i dając szansę na jego trwałą zmianę w przyszłości.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

4.

Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

5.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Lp.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

6.  Koszty Procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

C. V.

III

Sąd Okręgowy, tak jak Sąd Rejonowy, zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa. Biorąc pod uwagę wymierzoną oskarżonemu karę, jak również jego stosunkowo niewielkie dochody, problemy zdrowotne i spłacanie zadłużenia alimentacyjnego, obciążanie go tymi należnościami było zbędne.

7.  PODPIS

0.11.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość wyroku

0.11.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒Uchylenie

☒zmiana