Wyrok z 31 marca 2026, sygn. I C 310/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 31 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy w Opocznie I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący:Sędzia Zofia Michałowska

Protokolant:sekr. sąd. Angelika Murawska

po rozpoznaniu w dniu 09 marca 2026 r. w P.

na rozprawie sprawy

z powództwa (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Fundusz Wierzytelności z siedzibą we O.

przeciwko E. N. (1)

o zapłatę

1.  oddala powództwo;

2.  zasądza od powoda (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Fundusz Wierzytelności z siedzibą we O. na rzecz pozwanego E. N. (1) kwotę 270,00 (dwieście siedemdziesiąt złotych zero groszy) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 310/25

UZASADNIENIE

Powód (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności z siedzibą w I. – reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego – w pozwie wniesionym w dniu 13 listopada 2025 r. (data nadania) w postępowaniu upominawczym – po uprzednim umorzeniu postępowania przez Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie postanowieniem z dnia 16 września 2025 r. wydanym w trybie elektronicznego postępowania upominawczego w sprawie sygn. akt VI Nc-e (...)25 –wnosił o orzeczenie nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym na swoją rzecz od pozwanego E. N. (1) kwoty 1.016,65 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia zapłaty oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia prawomocności orzeczenia do dnia zapłaty.

W przypadku skierowania sprawy do rozpoznania w postępowaniu zwykłym lub wniesienia sprzeciwu przez stronę pozwaną powód wnosił o orzeczenie wyrokiem wydanym w postępowaniu zwykłym, że strona pozwana ma zapłacić powodowi kwotę 1.016,65 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia zapłaty oraz koszty procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia prawomocności orzeczenia do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu podniósł, że przedmiotowa wierzytelność powstała w wyniku zawarcia przez stronę pozwaną z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (wierzyciel pierwotny) w dniu 19 października 2022 r. umowy pożyczki o numerze (...), na podstawie której pozwany otrzymał określoną w umowie kwotę pieniężną. W ocenie strony powodowej, umowa została skonstruowana w sposób zwięzły i przejrzysty, a warunki umowy, w tym kwota pożyczki, całkowity koszt pożyczki, czy łączne zobowiązanie do spłaty zostały wskazane w umowie. Przedmiotowa umowa została zawarta w formie elektronicznej. Wskazano, że strona pozwana skorzystała ze standardowego procesu zawierania umowy za pomocą środków porozumiewania się na odległość, który związany był z koniecznością wcześniejszej rejestracji na platformie internetowej pośrednika kredytowego oraz przeprowadzeniem weryfikacji tożsamości strony pozwanej, a także złożeniem wniosku o skorzystanie z produktów oferowanych przez pożyczkodawcę, po zakończeniu których strony zawarły umowę.

Powód wywodził, że stosownie do treści art. 509 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść przysługujące mu wierzytelności na osobę trzecią, a wraz z nią wszelkie przysługujące mu prawa, w tym roszczenie o zaległe odsetki. Mając na względzie przytoczony przepis, wierzyciel pierwotny zbył przysługującą mu od strony pozwanej wymagalną wierzytelność na rzecz (...) z siedzibą w Estonii, następnie dokonano przelewu wierzytelności na rzecz (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością alternatywnej spółki inwestycyjnej spółki komandytowej. Pełnomocnik powoda podał, że w dalszej kolejności w dniu 5 grudnia 2024 r. została zawarta pomiędzy (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością alternatywną spółką inwestycyjną spółką komandytową a (...) Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym Niestandaryzowanym Funduszem Wierzytelności umowa cesji wierzytelności i tym samym powód uzyskał czynną legitymację procesową w niniejszym postępowaniu.

W dalszej części powód wyjaśnił, że łączna wartość przedmiotowej wierzytelności na dzień przygotowania pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym wynosiła 1.016,65 zł, na którą składały się kwoty:

- 637,00 zł – suma niespłaconego kapitału udzielonej pożyczki,

- 379,65 zł – suma odsetek kapitałowych naliczonych przez pożyczkodawcę do dnia wymagalności roszczenia oraz dalsze odsetki ustawowe za opóźnienie naliczone od kwoty niespłaconego kapitału od dnia postawienia całego roszczenia w stan wymagalności do dnia przed dniem sporządzenia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

/vide: - pozew wraz z uzasadnieniem i załącznikami k. 2 – 143/

Zarządzeniem z dnia 19 listopada 2025 r. referendarz sądowy stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym i sprawę skierował do postępowania rozpoznawczego.

/vide: - zarządzenie k. 144/

W odpowiedzi na pozew z dnia 5 grudnia 2025 r. (data nadania) pozwany E. N. (1) – reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego – wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Pozwany podniósł następujące zarzuty:

- brak legitymacji procesowej powoda,

- nieudowodnienie roszczenia powoda co do zasady i wysokości,

- nieudowodnienie wymagalności roszczenia,

-nieważność postanowień umownych zawartych przez przedsiębiorcę z konsumentem w zakresie w jakim dotyczy to kosztów umowy, prowizji, opłat,

-brak indywidualnego uzgodnienia treści umowy przez przedsiębiorcę z konsumentem, niedostateczne wypełnienie wobec konsumenta obowiązków informacyjnych oraz obowiązków pożyczkodawcy określonych w ustawie o kredycie konsumenckim,

- niezgodność postanowień umowy z zasadami współżycia społecznego,

- nieważność postanowień umowy dotyczących odsetek i kosztów, opłat prowizji jako rażąco wygórowanych i nie uzgodnionych indywidualnie z konsumentem, a także jako stanowiących klauzule niedozwolone określone w art. 385 ³ k.c.

W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwany wskazał, że na podstawie przedłożonych przez powoda dokumentów nie można ustalić w sposób nie budzący wątpliwości, iż powód nabył wierzytelność wobec pozwanego. Podniósł, że powód nie udowodnił przejścia wierzytelności przysługującej spółce (...) sp. z o.o. wobec pozwanego na rzecz (...) – nie przedłożył umowy przelewu wierzytelności ani załącznika do umowy, w którym wskazane byłyby dane pozwanego, nie udowodnił więc, że została przelana ta konkretna wierzytelność.

Ponadto pozwany podniósł, że powód nie udowodnił wypłaty kwoty pożyczki pozwanemu. Nie zostało bowiem przedstawione potwierdzenie transakcji, z którego wynikałaby okoliczność wypłaty kwoty z tytułu rzekomo zawartej pożyczki. Pozwany argumentował, że powód jako potwierdzenie wypłaty przedstawił jedynie wydruk komputerowy zatytułowany: transakcja szczegóły: (...)-(...), zaś wydruk ten nie został podpisany, nie stanowi więc w jego ocenie chociażby dokumentu prywatnego.

/vide: - odpowiedź na pozew wraz z uzasadnieniem i załącznikami

k. 149 – 154/

Pismem procesowym z dnia 17 grudnia 2025 r. (data nadania) pełnomocnik powoda podtrzymał żądanie pozwu wskazując, iż zakupił zindywidualizowaną i wymagalną wierzytelność pozwanego w wysokości określonej w pozwie.

Wskazał, że do zawarcia umowy pożyczki doszło poprzez internet. Przez pożyczkę zawieraną na odległość rozumie się umowę zawartą z konsumentem bez jednoczesnej obecności stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, w tym internetu. Pełnomocnik powoda argumentował, że w doktrynie przedmiotu przyjmuje się, że art. 61 § 2 k.c. dotyczący oświadczeń woli wyrażonych w postaci elektronicznej znajduje zastosowanie do oświadczeń woli, które są przesyłane do adresata przy wykorzystaniu sieci teleinformatycznych, w szczególności przez internet lub za pomocą poczty elektronicznej.

Powód wskazał, że przedłożona do akt sprawy Umowa pożyczki refinansującej stanowi wydruk wygenerowany elektronicznie i dlatego może być wprost uznany za oryginał, zaś przepis art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim określa wymogi formalne umowy o kredyt konsumencki.

Powód podkreślił, że podstawą dochodzonego roszczenia jest Umowa pożyczki refinansującej nr (...), jaką strona pozwana w dniu 19 października 2022 r. zawarła z (...) Sp. z o.o., dla którego usługi pośrednictwa kredytowego świadczy (...) Sp. z o.o.

Wskazał, że pożyczkodawca wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku i wypłacił środki zgodnie z postanowieniami zawartej umowy, na mocy której została spłacona zaległość względem (...) sp. z o.o.

Powód wywodził, że jak wskazano w umowie pożyczki refinansującej, dokładnie w § 2 ust. 2 Umowy „Na podstawie niniejszej Umowy, Pożyczkodawca spłaca zobowiązanie, zaciągnięte uprzednio u Podmiotu Współpracującego z Pośrednikiem. Spłata zobowiązania obejmuje spłatę Kwoty Pożyczki oraz Prowizji, należnej Podmiotowi Współpracującemu z Pośrednikiem w terminie spłaty zobowiązania”.

/vide: - pismo procesowe powoda k. 156 – 159/

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 3 września 2022 r. E. N. (1) zawarł z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w X. ramową umowę pożyczki o numerze (...), w oparciu o którą tego samego dnia strony zawarły umowę pożyczki Nr (...). Na mocy w/w umowy E. N. (1) została udzielona pożyczka w kwocie 500,00 zł, całkowita kwota do zapłaty przez pożyczkobiorcę miała wynosić 643,58 zł, w tym: kwota odsetek kapitałowych 6,58 zł i kwota prowizji 143,58 zł. Pożyczka była udzielona na okres 30 dni z terminem spłaty wyznaczonym na 3 października 2022 r.

/dowód: - ramowa umowa pożyczki nr (...) k. 92 – 105,

- umowa pożyczki nr (...) k. 74 – 77/

W dniu 19 października 2022 r. E. N. (1) zawarł z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w X. ramową umowę pożyczki o numerze (...), w oparciu o którą tego samego dnia strony zawarły umowę pożyczki refinansującej Nr (...). Na mocy w/w umowy E. N. (1) została udzielona pożyczka refinansująca w kwocie 637,00 zł, która przeznaczona była na spłatę zadłużenia wynikającego z umowy pożyczki zawartej z (...) Sp. z o.o. Całkowita kwota do zapłaty przez pożyczkobiorcę miała obejmować kwotę pożyczki 637,00 zł, opłatę za refinansowanie 97,00 zł, kwotę odsetek kapitałowych 8,38 zł i opłatę rejestracyjną 0,01 zł. Pożyczka była udzielona na okres 30 dni z terminem spłaty wyznaczonym na 18 listopada 2022 r.

/dowód: - ramowa umowa pożyczki nr (...) z załącznikami

k. 78 – 91,

- umowa pożyczki refinansującej nr (...) z załącznikami

k. 110 – 113/

Pismem z dnia 3 grudnia 2022 r. (...) Sp. z o.o. wezwała E. N. (1) do spłaty zadłużenia wynikającego z umowy pożyczki nr (...) w łącznej kwocie 650,62 zł w nieprzekraczalnym terminie 3 dni od daty otrzymania wezwania.

/dowód: - ostateczne wezwanie do zapłaty k. 121,

- potwierdzenie nadania przesyłki k. 129/

Powód (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności z siedzibą w I. złożył do akt sprawy:

- kserokopię umowy cesji wierzytelności Nr (...) z dnia 1 stycznia 2023 r. zawartej pomiędzy (...) Sp. z o.o. a DeltaWise OÜ wraz z kserokopiami załączników,

- kserokopię umowy przelewu wierzytelności z dnia 7 kwietnia 2023 r. zawartej pomiędzy (...) a (...) Spółką z ograniczoną (...) Spółką komandytową z siedzibą w W. wraz z kserokopiami załączników.

/vide: - kserokopia umowy cesji wierzytelności z 1.01.2023 r. z

załącznikami k. 15 – 24,

- kserokopia umowy przelewu wierzytelności z 7.04.2023 r. z

załącznikami k. 26 – 42/

Pismem z dnia 10 stycznia 2023 r. DeltaWise (...) poinformował E. N. (1) o cesji wierzytelności nr (...) z dnia 1 stycznia 2023 r. i wezwał go do spłaty należności w kwocie 663,88 zł w terminie 3 dni od dnia otrzymania wezwania.

/dowód: - zawiadomienie o cesji wierzytelności k. 120,

- potwierdzenie nadania przesyłki k. 128/

W pozwie z dnia 15 września 2023 roku (...) sp. z o.o. (...) Spółka (...) spółka komandytowa wniosła o zasądzenie od E. N. (1) kwoty 703,58 zł wraz z odsetkami umownymi maksymalnymi za opóźnienie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu.

Powód wywodził podstawę roszczenia z umowy pożyczki refinansującej nr (...) z dnia 19.10.2022 roku zawartej przez E. N. (2) i wierzyciela pierwotnego (...) sp. z o.o.

Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym Sąd uwzględnił powództwo w całości.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty E. N. (1) zaskarżył go w całości, zgłosił zarzut braku legitymacji czynnej, nieudowodnienia roszczenia co do zasady i wysokości oraz wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu.

W toku postępowania strony podtrzymały stanowiska w sprawie, a powód nie przedłożył dokumentów wykazujących istnienie po jego stronie legitymacji czynnej.

Wyrokiem z dnia 4 września 2024 roku Sąd oddalił powództwo. Orzeczenie uprawomocniło się w dniu 12 września 2024 roku.

/dowód: akta sprawy Sądu Rejonowego w Opocznie sygn. akt I C 133/24 – dokumenty szczegółowo wymienione w postanowieniu Sądu z dnia 9 marca 2026 r. k.169/

W dniu 5 grudnia 2024 r. pomiędzy (...) Spółką z (...) Spółką komandytową z siedzibą w W. jako zbywcą a powodem (...) Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym Niestandaryzowanym Funduszem Wierzytelności z siedzibą w I. jako nabywcą zawarta została przed zastępcą notarialnym M. N., zastępcą W. I. notariusza w O. umowa przelewu wierzytelności w formie aktu notarialnego (...). (...). Przedmiotem umowy był przelew wierzytelności pieniężnych o zwrot udzielonych pożyczek wraz ze wszystkimi kosztami i opłatami, których szczegółowy wykaz znajdował się w Załączniku nr 3 i obejmował m.in. wierzytelność przysługującą wobec pozwanego E. N. (1) wynikającą z umowy pożyczki nr (...). Wartość przedmiotowej wierzytelności na dzień 1 listopada 2024 r. wynosiła 925,29 zł.

Pismami z dnia 18 lutego 2025 r. powód (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności z siedzibą w I. zawiadomił E. N. (1) o cesji wierzytelności i wezwał do spłaty zadłużenia w łącznej kwocie 967,95 zł, na które składała się należność główna w kwocie 637,00 zł i odsetki w wysokości 330,95 zł.

/dowód: - wypis aktu notarialnego (...). (...) Nr (...) z załącznikami

k. 43 – 74

- zawiadomienie o cesji wierzytelności i wezwanie do zapłaty

k. 123 – 127/

Pozwany E. N. (1) nie uiścił w/w należności.

/bezsporne/

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wyżej powołane dowody, w szczególności dowody z dokumentów, które Sąd uznał za wiarygodne.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

W postępowaniu cywilnym obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na obu stronach procesu (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.), spoczywa na tej stronie, która z tych faktów wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Stąd wniosek, iż powód musi udowodnić fakty tworzące jego prawo, a pozwany fakty, które przeszkodziły powstaniu prawa lub je zniweczyły (tak SN m.in. w orzeczeniach: z dnia 3 października 1969 r., II PR 313/69, OSNCP 9/70, poz. 147 oraz z dnia 20 kwietnia 1982 r., I CR 79/82, nie publ.).

Wskazana w art. 6 k.c. zasada oznacza, że powód składając pozew powinien udowodnić fakty, które świadczą o zasadności powództwa. Powód domagając się od pozwanego zapłaty winien udowodnić fakt zawarcia umowy pożyczki z pozwanym oraz fakt niedotrzymania warunków umowy (tj. braku spłaty dochodzonej pozwem należności) przez pozwanego.

Powód (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności z siedzibą w I. złożonymi w toku postępowania dokumentami skutecznie udowodnił, w myśl art. 6 k.c., że pozwanego E. N. (1) łączyła Ramowa Umowa Pożyczki kod umowy: (...) i Umowa Pożyczki nr (...) zawarte w dniu 3 września 2022 r. z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w X., na podstawie której pozwanemu została udzielona pożyczka w kwocie 500,00 zł, a ponadto Ramowa Umowa Pożyczki kod umowy: (...) i Umowa Pożyczki Refinansującej nr (...) zawarte w dniu 19 października 2022 r. z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w X., na podstawie której pozwanemu została udzielona pożyczka refinansująca w kwocie 637,00 zł przeznaczona była na spłatę zadłużenia wynikającego z umowy pożyczki zawartej z (...) Sp. z o.o.

N. z dnia 19 października 2022 roku miała charakter refinansujący. Została zawarta na 30 dni, a zatem stała się wymagalna po upływie tego okresu tj. 18 listopada 2022 roku.

Tym samym zdaniem Sądu zarzuty dotyczące nieudowodnienia roszczenia powoda co do zasady i wysokości, jak też nieudowodnienia wymagalności roszczenia Sąd uznał za nietrafne.

W ocenie Sądu umowa pożyczki refinansującej nr (...) stanowiła wzorzec umowy nieuzgodniony indywidualnie z klientem.

Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta (art. 385 ¹ § 3 k.c.).

W myśl art. 385 ¹ § 1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.

Pozwanemu została udzielona pożyczka refinansująca w kwocie 637 zł. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 742,38 zł, w tym opłata za refinansowanie 97 zł i odsetki w kwocie 8,38 zł. Stanowiły one 14,5% całkowitej kwoty do zapłaty przez pozwanego. Nie zostały one ustalone w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami czy rażąco naruszając interesy konsumenta.

Mając na uwadze powyższe Sąd nie podzielił zarzutów pozwanego co do abuzywności, nieważności postanowień umownych czy ich sprzeczności z zasadami współżycia społecznego, mimo iż umowa stanowiła wzorzec nieuwzględniony indywidualnie z pożyczkobiorcą.

Sąd przychylił się jednakże do stanowiska pełnomocnika pozwanego wyrażonego w odpowiedzi na pozew, w której zakwestionował on legitymację czynną powoda.

Zgodnie z treścią art. 129 § 2 k.p.c. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej.

Regulacja zawarta w treści art. 129 § 2 k.p.c. nie pozostawia wątpliwości, że moc dowodową ma kserokopia dokumentu poświadczona za zgodność. A contrario, niepoświadczona podpisem strony kserokopia lub wydruk nie jest dokumentem. Mieści się ona w stosowanym w k.p.c. pojęciu odpisu, jednakże poświadczenie jej zgodności z takim oryginałem mieści w sobie jednocześnie oświadczenie strony o istnieniu dokumentu o treści i formie odwzorowanej kserokopią czy wydrukiem. Zasadnym jest także przyjęcie, że jeżeli pismo nie może być uznane za dokument to nie może ono być także podstawą do prowadzenia dowodu w trybie art. 308 k.p.c.

Odnosząc powyższe rozważania natury prawnej do stanu faktycznego niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż Sąd nie był w stanie zweryfikować twierdzeń powoda zawartych w pozwie w zakresie nabycia od wierzyciela pierwotnego wierzytelności dochodzonej pozwem, bowiem dowody, na które powołuje się powód w postaci m.in. umowy cesji wierzytelności Nr (...) z dnia 1 stycznia 2023 r. zawartej pomiędzy (...) Sp. z o.o. a (...) wraz z załącznikami oraz umowy przelewu wierzytelności z dnia 7 kwietnia 2023 r. zawartej pomiędzy (...) a (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (...) Spółką komandytową z siedzibą w W. wraz z załącznikami złożone zostały jedynie w postaci kserokopii i nie zostały poświadczone za zgodność z oryginałem, a zatem nie mogą stanowić materiału dowodowego stanowiącego podstawę do uznania zasadności twierdzeń strony powodowej w zakresie skutecznego nabycia wierzytelności w oparciu o treść art. 509 k.c. Jedynie umowa przelewu wierzytelności pomiędzy (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (...) Spółką komandytową z siedzibą w W. a powodem (...) Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym Niestandaryzowanym Funduszem Wierzytelności z siedzibą w I. została przedłożona w formie kserokopii wypisu aktu notarialnego potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez profesjonalnego pełnomocnika i jako taka może stanowić materiał dowodowy, jednakże nie zmienia to faktu, że ciąg cesji wierzytelności nie został przez stronę powodową należycie wykazany. Tym samym przejście uprawnień do dochodzenia roszczenia z tytułu w/w umowy pożyczki nie zostało przez stronę powodową skutecznie udowodnione i jednocześnie legitymacja czynna strony powodowej nie została należycie wykazana, co skutkuje oddaleniem powództwa.

Sąd przyjął, iż za brakiem legitymacji czynnej po stronie powoda przemawiają także następujące okoliczności.

W dniu 12 września 2024 roku uprawomocnił się wyrok Sądu Rejonowego w Opocznie wydany w sprawie sygn. akt I C 133/24 oddalający powództwo cedenta (...) Spółki z ograniczoną (...) Spółki komandytowej przeciwko E. N. (1). Podstawę roszczenia w sprawie sygn. akt I C 133/24 stanowiła również wierzytelność z umowy pożyczki refinansującej nr (...) z dnia 19 października 2024 roku, a (...) sp. z o.o. (...) spółka komandytowa nie przedstawiła dowodów na posiadanie legitymacji czynnej, mimo że pozwany zakwestionował jej istnienie.

Nadto do umowy cesji między C. (...) a powodem w przedmiotowej sprawie doszło po uprawomocnieniu się w/w wyroku tj. 5 grudnia 2024 roku.

W tym stanie faktycznym i prawnym, Sąd orzekł jak w pkt 1. sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., w zw. z art. 99 k.p.c., na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego według norm przepisanych w kwocie 270,00 zł – pkt 2. sentencji wyroku.

O odsetkach od w/w kwoty kosztów postępowania Sąd orzekł w oparciu o treść art. 98 § 1 ¹ k.p.c., który stanowi, że od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.